donderdag 27 september 2018

Het vinden van ons droomhuis, een rijksmonument uit 1669



Hier gaan we nooit meer weg, ik heb het Anne-Roel in de paar maanden dat we hier nu wonen al zo vaak horen zeggen. Zijn liefde voor het huis en met name de plek, hartje binnenstad, is groot. Het is ook met niets te vergelijken. Als ik het zelf jaren geleden niet had ervaren weet ik ook niet of we deze keuze hadden gemaakt. Ik denk dat ik bijna 17 was toen ik in de binnenstad ging wonen, boven een eetcafè in een straat vol kroegjes, snackbars en pizzeria's. Het levendige en de gezelligheid, zomers volle terrassen, in de winter de lichtjes van de versieringen voor de feestdagen, het hele jaar anders en toch ook hetzelfde. Muziek in het park of op een plein, de bibliotheek om de hoek en museums op loopafstand. Als je iets nodig hebt, zoals een cadeautje voor mijn moeder die vandaag jarig is, stap je de deur uit en haal je iets bij het leuke winkeltje in de winkelstraat achter ons huis. Voor het verjaardagspartijtje waarvoor Pepijn was uitgenodigd (ja, het gaat goed op school) kochten Annabel en ik een kaart en vulden samen een kokertje snoep in de feestwinkel terwijl Pepijn de andere kant uit ging, naar de speelgoedwinkel om daar iets te kopen. We blijven lang op het terras van het restaurant om de hoek zitten, als het kouder wordt loop ik naar huis om mijn wollen vest te halen. De mannen van de kledingreparatie winkel zijn dol op Annabel, zij steelt hier in de straat de show met haar lange haren maar vooral haar onbevangenheid en eindeloze energie, ze fietst en rent de straat uit en weer terug, ondertussen iedereen gedag zeggend.

Met de linnen tas aan mijn schouder naar de bakker in de straat om de hoek, altijd een vers croissantje voor Pepijn en Bella, van het huis. We kunnen vaak de verleiding niet weerstaan om iets lekkers mee te nemen, we genieten veel te veel van het leven. Sushi wordt bezorgd op de fiets, wat we in bed opeten want dat staat nog steeds in de woonkamer. Er is af en toe wat verwarring, we hebben drie deurbellen en maar eentje werkt er. Nog van de tijd dat het huis verdeeld was. Je moet niet drukken maar trekken, dan wijst het zich vanzelf. Wel even wachten want wij komen van boven en het duurt even voor we de lange wenteltrap af zijn. De eeuwenoude wenteltrap, vervloekt door de mannen die hier allemaal aan het werk zijn geweest en die wij zo mooi vinden. Tussen de 32 en 36 treden, daar zijn we het met zijn viertjes nog niet over eens. En als ik even geen zin heb om weer de trap af te snellen, ik ren altijd de trap af, weet ook niet waarom, gooi ik gewoon de sleutel door het raam naar beneden. Iedereen die een sleutel heeft mag deze gebruiken maar moet er nog zo aan wennen dat ze het altijd vergeten. In de kledingzaak op de hoek achter ons huis verwelkomt de verkoopster haar nieuwe buren en verteld aan AR dat ze mij en alle ontwikkelingen volgt, AR verteld haar collega dat hij de vader is van Pepijn, de verkoper is de vader van het klasgenootje waar Pep onlangs een keertje speelde. Een vriendschap ontstaat tussen de mensen van de enige kekke concept store in ons stadje waar wij naartoe vluchten als we het bouwlawaai en de stof even zat zijn, een leuke vriendschap zonder dat we leuk hoeven te doen. Ik fiets met mijn stalenboek in mijn fietsmandje en stap binnen in hun huis, zij gaan binnenkort een muur verven. Ik zie aan AR dat hij het idee van een eigen winkel helemaal ziet zitten en weet wat hij wil dat ik ga doen.

In huis gaat alles heel hard, in een paar maanden tijd zie ik van alles ontstaan. Er zijn ontzettend veel tegenvallers, voor alles is een oplossing maar het perfecte plaatje laten we los, het past misschien ook niet bij het huis. Of bij ons. Ik kies kleuren, heel veel kleuren en minstens zoveel behangetjes, dit is ons voor altijd huis en we houden nergens anders rekening mee dan alleen onze eigen smaak. Het is chaos, niets heeft een plek, spullen staan nog in dozen, we verplaatsen bedden van de ene ruimte naar de andere, van verdieping naar verdieping en ademen meer stof in dan ons lief is. Maar we houden zo van ons huis. Ons huis, een echt familiehuis waar we verstoppertje spelen en maar roepen als het te lang duurt voor we gevonden worden, ik graag in een hoekje op een traptrede zit omdat ik daar alle geluiden kan horen en zo weet wie zich waar in het huis bevindt, waar mensen elke dag stilstaan om het te bekijken en wij regelmatig de deur opendoen omdat er iemand op de stoep staat niet wetende dat zij op de foto worden gezet met ons huis als achtergrond. Het is een bijzonder huis, dit rijksmonument uit 1669, dat voelen we iedere dag. Fijn dat wij daar voor ons hopelijk heel lang en voor het huis heel even onderdeel van mogen zijn. Ik hoop dat we er in slagen het in ere te houden en er iets prachtigs van kunnen maken, daar doen we in elk geval ons stinkende best voor. Ik neem je mee in het proces, vanaf het begin en laat zien wat wij er van maken. Ik begin bij de opkamer, Pepijn zijn slaapkamer die hij al met ons en zijn zusje deelde en nu alleen nog met haar, totdat zij in haar eigen kamer kan slapen. Tot snel, liefs!

woensdag 19 september 2018

Terug op de blog, met ons renovatie project



In het laatste blogbericht over ons hele oude nieuwe huis schreef ik nog over de zoektocht, inmiddels kan ik schrijven over alles wat er tot dusver allemaal is gebeurd. En dat is veel, heel veel. Natuurlijk is het nog lang niet klaar maar we kijken naar wat er tot nu toe allemaal al is gedaan en niet te veel naar wat er nog moet. Stap voor stap maken we iets bijzonders van het huis waar we zo verliefd op zijn en daarbij neem ik je graag mee. Ik heb alles vastgelegd zodat ik het hier op de blog met je kan delen. Ik maakte in de hoek van de woonkamer plek voor mijn groene bureau zodat ik daar kan zitten werken maar verhuisde al snel naar beneden waar het bouwlawaai naar de achtergrond verdween. Mijn oude desktop is vervangen voor een nieuwe, alles werkt nu weer zoals het moet en snel ook, wat een verademing. Ik zal voor en na foto´s laten zien en alles ertussenin, ik deel de obstakels, tegenslagen, meevallers en af en toe blik ik terug op ons vorige huis waar alles kaarsrecht, strak en af was. Waar we nog geen moment heimwee naar hebben gehad.



Gestript, tot de basis en weer opbouwen. Het ging allemaal heel voorspoedig. Het plan was van boven naar beneden werken. Allereerst wilden we een badkamer op de bovenverdieping waar drie slaapkamers, de overloop en een zolder zaten. Van drie slaapkamers naar twee en een badkamer. Omdat we een zolder boven de gehele verdieping niet nodig vinden houden we in de slaapkamers en de overloop de hoogte, alleen boven de badkamer zit de zolder. We begonnen voorspoedig, al snel lag alle puin in de tuin en werd de gehele verdieping voor de zekerheid behandeld tegen houtworm, we mochten 72 uur het huis niet betreden. Dat vonden we al lang, toen niet wetende dat de bouw volledig zou worden stilgelegd voor een paar spannende weken. Het risico van het verbouwen van een rijksmonument. Drie handdrukken van de welstandscommissie die onze plannen goedkeurde en we mochten door, een paar dagen voor de bouwvak. Het was oponthoud die we niet konden gebruiken, tijd die we niet over hadden. Dankzij een paar hardwerkende vakmannen die zich tijdens een hittegolf te pletter werkten konden we na de verhuizing tenminste douchen en waren de kamers opgebouwd, de wanden stonden en het gips zat tegen de muren en wanden.



Eigenlijk kaal op zijn mooist, gestript tot niets meer dan het geraamte. De eeuwenoude muren, spanten, kieren, alles schots en scheef. Je moet er van houden en dat doen we. Al duurde het een tijdje voor ik niet meer duizelig en misselijk was, als Annabel haar stiften op tafel laat liggen rollen ze er af, zo scheef staat het huis. Je went er aan en merkt het niet meer. Een heel gepuzzel, de spanten zitten laag, tussen de spanten komt de douche, waar langs moeten de leidingen lopen, zo ook voor de verwarming en elektra. Het is zeer zeker geen simpele klus maar iedereen werkt zo hard en heeft zo zijn best gedaan, dat waarderen we enorm. Het badkamer idee werkte we ter plekke uit, met tape en meetlinten. Als alles nog een grote ruimte is moet je flink je best doen te visualiseren hoe het uiteindelijk wordt. Je hebt geen enkel uitgangspunt en een lege ruimte lijkt, gek genoeg, kleiner dan het eigenlijk is. Pas als een ruimte zich vult zie je de omvang goed.



Ons renovatieproject, monumentaal wonen in hartje binnenstad, een rijksmonument uit 1669. Ik moet het af en toe even herhalen voor mezelf, zo bijzonder vind ik het. En nee, het is niet alleen een feestje. We zijn ik weet niet meer hoe vaak van slaapplek gewisseld. AR en ik begonnen in de opkamer, Pepijn zijn slaapkamer, daar sliepen we de eerste nacht samen terwijl Pepijn en Annabel bij mijn oma logeerden. Dikke tranen, we zouden met zijn allen voor het eerst in het huis slapen. Maar toen we om half tien in de avond nog moesten wachten tot de bedden uit het vorige huis gehaald werden besloot mijn moeder ze naar mijn oma te brengen. Daar staat altijd een tweepersoonsbed klaar waar je zo in kunt duiken. De avonden erop sliepen we met zijn vieren in de opkamer. Vanwege de oponthoud van de bouwstop verhuisden we echt op het allerlaatste moment. De ochtend van de sleuteloverdracht laadde we de laatste spullen nog in het slagschip, de oude Volvo die ik kreeg nadat ik mijn mooie bolide vriendinnetje inleverde. Het leven is hectisch, chaotisch, zeer onpraktisch maar iedere vooruitgang en alle afgeronde klussen geven zoveel energie, we klagen niet. Ook niet als wij wisselen met de kinderen omdat ze elkaar even zat zijn en in plaats van naast elkaar elk naast een kind liggen (drie keer raden wie bij wie). Ik klaagde zelfs niet toen AR en Pepijn weg waren tijdens hun jaarlijkse mannenuitje en ik met emmers sjouwde omdat het water letterlijk onze slaapkamer in regende bij een flinke hoosbui. Het heeft toch weinig nut. En het is maar water.



De meest gestelde vraag, gaat alles nog volgens planning of liggen jullie nog op schema? Daar doen we niet aan, we kijken nooit zo ver vooruit en gaan al helemaal niet vooraf bedenken wanneer we iets af willen hebben. Zouden we dat wel doen dan was dit alles een groot stress verhaal geworden want niets verloopt volgens planning. Als ik een tip zou moeten geven dan zou ik zeggen wees flexibel. Na iedere tegenslag volgt wel weer een oplossing, wees vindingrijk en blijf er niet in hangen, baal er van en laat het dan weer los. Er zijn ook zeker meevallers, zo komt deze week ineens alles samen, de keuken is geleverd zonder problemen en wordt geinstalleerd, de stukadoor kon al aan de slag op onze bovenverdieping, onze koperen kranen bleken eerder leverbaar te zijn en kwamen begin deze week al binnen. Dit is een goede week. Ook al staat ons bed in de woonkamer en slapen Pepijn en Annabel samen in zijn kamer onder protest, Pepijn heeft nog niet echt kunnen genieten van zijn kamer. Het eind is in zicht, wat de bovenverdieping betreft. Dat is al een klein feestje waard.

Tot snel,liefs!