vrijdag 28 oktober 2016

★ Annabel's birdroom #2 Vintage rattan peacock chair. Annabel's vogeltjes kamer, rotan kinderstoel.






Unieke vondst, deze vintage rattan peacock chair. Wat ik nog steeds het leukste vind zijn de dingen die je niet zo snel ergens anders ziet, wat direct ook is wat anderen dan weer minder leuk vinden. Onlangs was het commentaar dan ook dat ik vaak iets deel waar je niet zoveel aan hebt omdat het nergens verkrijgbaar is. Bij deze dus wat tips, plus een stukje uitleg, hoe gaat dit bij mij, hoe komt het dat ik altijd dit soort leuke dingen vind. Het zal je tegenvallen, ik vind vaker niets dan iets.

zaterdag 8 oktober 2016

★ The little things. The last red rose from our garden. De allerlaatste rode roos uit eigen tuin.









The little things.


Vanaf nu af en toe een berichtje over de mooie kleine dingen. Omdat mij vaak wordt gevraagd waar ik mijn inspiratie vandaan haal. De kleine dingen, zoals de allerlaatste rode roos uit onze tuin. De kleur, geur, ultieme inspiratie. Veel meer heb ik niet nodig. Niet te veel op een schermpje kijken maar om mij heen, er is tenslotte zoveel te zien. 

vrijdag 7 oktober 2016

★ DIY handmade built-in-bed. Kidsroom, blue, grey and yellow.. Zelfmaken, bedstee, maatwerk. Kinderkamer, blauw, grijs en okergeel.






Een leuke diy, deze zelfgemaakte bedstee. Oftewel een built-in-bed, hoe leuk is dat. Pepijn zijn slaapkamer is inmiddels een verhaal apart, ik geloof dat dit plan nummer drie is vanaf de verhuizing. Hij begon in de grootste kamer wat inmiddels onze slaapkamer is en verhuisde toen naar deze kamer waar hij eerst zelf een muurschildering maakte omdat we nog zo druk waren met andere dingen in huis en ik nog helemaal geen nieuw plan had gemaakt voor deze voor hem nieuwe kamer. Ik maakte wel al een moodboard, op de foto hieronder het uiteindelijke kleurenplan met behang- en verfstalen. 


Mijn meest gedeelde foto op Instagram, de foto van Pepijn zijn bedstee. Het gekke is, ik vind meestal een foto eigenlijk nog niet goed genoeg om te delen, zeg dan tegen mezelf dat ik niet zo moeilijk moet doen en plaats de foto vervolgens toch op Instagram, met lichtelijke aarzeling. En natuurlijk wordt juist die foto dan gedeeld en heb ik de eerste aanvragen via de mail alweer binnen, voor publicatie. Waarover ik nu niets vertel, de foto's worden niet altijd ook echt daadwerkelijk geplaatst. Ik weet uit ervaring hoe stom het is enthousiast te vertellen over een mogelijke publicatie wat dan uiteindelijk toch niet doorgaat, doe ik niet meer. Daarbij hoor ik er ook niet altijd iets over, omdat het vaak vanuit het buitenland is en ik niet alles lees wat er in andere landen wordt uitgegeven, niet alle partijen houden je op de hoogte van publicaties, soms heb ik het geluk dat een lezer mij erop attendeert en anders weet ik het gewoon niet, zo gaat dat soms. 









Het moodboard, diep blauw, okergeel, grijs, blond hout, puur wit. Behangstalen uit de Layers collectie ontworpen door Edward van Vliet voor BN Wallcoverings. A4 formaat, handgeschilderde verfstalen van Painting the Past. Een blok hout, een staaltje bolletjes van vilt. Puur wit als basis, kozijnen, deur, plafond, bij het witste wit komen de andere kleuren het best tot hun recht, zij spatten er echt uit in deze kleurencombinatie. Over de juiste kleur blauw heb ik nog even gedubd, er waren enkele waaruit ik een keuze maakte, ik vond deze uiteindelijk het mooist bij het handgemaakte okergele bolletjeskleed. Eigenlijk zou ik alleen de schuine wand om het bed blauw verven maar ik vond de kleur zo mooi dat ik besloot ook de bedstee mee te verven. 


Bedstee bouwen via Kinderkamerstylist Jolien, gelukkig is zij wel heel handig in een duidelijke uitleg plaatsen want aan mij heb je echt niets, ik weet niet waarom maar ik heb een kronkel in mijn hoofd en kan het plaatje moeiteloos vormen maar de woorden nooit vinden om het uit te leggen. Gelukkig trouwde ik een man die aan een woord genoeg heeft of een blik op een schets van mij werpt en direct weet wat ik wil. Hij vind het alleen wel strontvervelend als ik er met mijn neus bovenop sta, laat staan dat ik er met mijn camera bij mag zijn om stap voor stap vast te leggen wat hij doet en omdat ik graag ons huwelijk een beetje leuk wil houden blijf ik netjes op afstand tot alles klaar is en ik het resultaat mag bewonderen. Terwijl hij nog wat gereedschap van beneden haalde maakte ik stiekem snel een foto van het begin, de basis, het bed. Gemaakt van een paar planken steigerhout, de houten lattenbodem koop je gewoon voor een prikje bij Ikea. Hieromheen maakte hij uiteindelijk de hele bedstee maar dit is dus de enige foto van het proces, daar moet je het wat ons betreft mee doen. Maar zoals ik al zei, gelukkig lees en zie je meer bij Jolien. Zij gebruikte ook nog eens prachtige jaloersmakende oude deuren om het plaatje compleet te maken én super handig een extra ingebouwd bed voor logeetjes. 










Stoer, ruimtebesparend, origineel en precies zoals jij het wil, op maat gemaakt. De voordelen van maatwerk zijn hiermee al genoemd, het woord zegt het natuurlijk al, je kunt het precies zo (laten) maken als jij wil. Ik heb er in dit geval voor gekozen vanwege de schuine wanden. Het bed waar hij hiervoor in sliep had een hoog hoofdeind, de enige keus was om dit tegen de rechte wand te zetten maar heel praktisch was dit niet, het zou veel bruikbare ruimte innemen. De ruimte onder een schuine wand is meestal moeilijk te benutten, je zet er nou eenmaal geen kast neer. Slapen kun je natuurlijk prima onder een schuine wand, je ligt tenslotte horizontaal en neemt op die manier niet zoveel ruimte in. Het eerste wat je ziet als je de kamer binnenstapt is de bedstee en ook al was het een rot klus, toch wilde ik op de schuine wand in het bed ook een behangetje plakken, gewoon om het iets meer diepte te geven. Het structuurbehang voelt zacht aan, eigenlijk wil ik de wand bij zijn hoofdeind ook nog doen, te zien op de foto hieronder maar het is zo'n lastige hoek, komt misschien nog als ik een goede bui heb. 








Het leuke van zo'n zelfgemaakt houten bed is dat je er van alles aan kunt ophangen, wat je maar wil. Pepijn kreeg ooit een bouwpakketje van mijn oma, hij heeft het kleine houten vogelhuisje zelf in elkaar gezet. Het hing aan de wand in zijn kinderkamer in het vorige huis en nu heeft het een nieuw plekje gekregen op zijn nieuwe bed. In zijn bed heb ik rondom een lichtslang bevestigd, ik ben bijna jaloers op zijn plekje in dit bed, zo gezellig is het met alle lichtjes aan. De moth lamp van Snowpuppe heb ik gewoon aan een haak gehangen, ik maakte losjes een lus van het snoer van de lamp. De letter P verhuisde ook mee van het vorige huis in de stad naar het nieuwe huis hier in het dorp. Geen idee hoe ik er aan kom, dus vraag me niet waar deze van is. De takken sleepte ik ooit mee uit het bos en bond ik met touw aan elkaar. Aan de binnenkant van de bedstee heeft Pepijn met pen opgeschreven 'I love mama', de lieverd. Annabel pikt altijd wat knuffels mee uit Pepijn zijn bed naar haar bed, als ze lekker liggen te slapen leg ik ze vervolgens weer terug in zijn bed. En altijd een glaasje water naast het bed.



Info

Pure White, Painting the Past
New England (blauw), Painting the Past
Cross beddengoed, Bibelotte
Behang Layers (beide) Edward van Vliet, BN Wallcoverings
Moth gevouwen papieren origami lamp, Studio Snowpuppe
Okergeel handgemaakt bolletjeskleed van vilt, Sukhi
Wit met blauw gestreept voddenkleedjes, Ikea


P.s. Het is inmiddels alweer veranderd maar ik loop achter vanwege mijn zomerstop, althans, ik stopte met bloggen maar niet met veranderen in huis dus ik moet nog wat tussenstapjes laten zien voor ik kan laten zien hoe het er nu uitziet. Plus, die foto's moet ik ook nog maken. Waarschijnlijk loop ik over een paar maanden weer op schema, of ik moet de boel natuurlijk weer veranderen in die tussentijd, dan haal ik het nooit meer in, story of my life. Maar het kan zo zijn dat je via Instagram stories al meer hebt gezien en het nu niet meer snapt, sorry daarvoor, het is een rommeltje, zo werk ik nou eenmaal.




dinsdag 4 oktober 2016

★ World Animal Day, and the worst holiday ever. Dierendag, plus een waardeloze vakantie..





Het gooide alle plannen die wij voor de vakantie hadden overhoop, we zaten in spanning zodra we hoorden dat de steeds groter wordende bult op zijn heup toch kwaadaardig bleek te zijn en de dierenarts niet zeker wist of zij alles zou kunnen verwijderen. De wond was groot en ik moest een paar dagen lang met mijn vinger een honinggoedje op de open wond smeren, man en zoon waren op een vierdaagse trip terwijl Bella en ik de boel thuis draaiende hielden. Ik rilde en gilde, blijkbaar ben ik geen held op elk vlak, in ieder geval moet ik ver weg blijven van een open wond, ik moest me flink inspannen om niet flauw te vallen. Al die EHBO/BHV cursussen ten spijt, aan mij heb je niets zodra er bloed bij komt kijken.



Colly en de kap (wond zit aan de andere kant, wilde ik jullie besparen)






Blauwe plekken op mijn zitvlak en benen, de kap ramde tig keer tegen mijn kont of tussen mijn korte benen, want, paste niet door mijn benen. Hond alleen al niet, grote hond, kleine ik, laat staan inclusief die belachelijk grote kap, maar hond was pas overtuigd na tachtig pogingen. De dierenarts was verliefd, zo'n lieve hond, ze was net zo overtuigd als wij en wilde graag een poging wagen, al wist ze niet of ze alles zou kunnen weghalen. Het is nu afwachten of alles echt weg is of weer zal gaan groeien. Ook al ben je met je negen jaar inmiddels een oudje, je sterke hondenlijf kan nog jaren mee, wij hebben goede hoop.


We vertrokken met zijn viertjes en twee honden naar ons vakantieadresje, vanwege de kap en wond gingen onze honden niet naar hun vakantieadres terwijl wij op vakantie gingen maar nu gingen we met zijn allen. Twee auto's, man en dochter in de ene met achterin onze honden, Pepijn en ik in mijn mintgroene bolide vriendinnetje. Hij en zij, hij en ik, team papa, team mama, zoals altijd. Ik glunderde toen wij door de weide zonder weg hobbelend door de natuur reden, "O, kijk nou!" gilde ik bij vrijwel alles en Pepijn zei dat hij het zelf ook wel zag zonder dat ik hem er op wees en als ik gewoon mijn mond zou houden zou hij er ook nog van kunnen genieten. Gezellig. Ik hoor nog alle mensen zeggen, juffen, zijn oma, hoe bijzonder leuk zijn uitspraken altijd zijn.


Annabel naast het huisje



Pepijn naast het huisje



Anne-Roel naast hetzelfde huisje


Uiteraard reed ik met mijn kleine Fiatje 500 zo achteruit een sloot in en zaten Pepijn en ik als in een raket, plat op de rug, ready for take off. De mini bolide stond op haar kont met haar neus naar de wolken, tot groot vermaak van alle automobilisten die passeerden op de weg ernaast. We waren de weg kwijt, of eigenlijk was het manlief die de weg kwijtraakte. Volgens hem was het uiteraard de navigatie die verkeerd zat, in elk geval ik reed braaf achter hem aan tot ik geen ruimte zag om te parkeren en even achteruit wilde rijden om een plekje te zoeken, ik lette goed op of ik geen paaltje zag, uit ervaring weet ik dat ik die ook nog weleens over het hoofd wil zien en zag dat de ruimte achter ons vrij was. Volgende moment zat ik in die sloot.







Pepijn en Chica






Terwijl manlief de weg vroeg aan een mevrouw en mij al helemaal niet meer in zijn gedachten had stuur ik Pep de auto uit, haal papa even op. Even ben ik verbaasd als ik vanaf een afstandje zie dat Pepijn iets zegt en Anne-Roel gewoon zijn gesprek voortzet met de mevrouw, later hoor ik dat Pep hem vertelt dat ik met de auto in een kuiltje zit, een kuiltje? Ondertussen staat er naast mij in de sloot, wat blijkt, droge sloot, gelukkig, een jonge knul en vraagt me of ik hulp kan gebruiken. Gewoon uit het niets ineens zomaar die leuke jongen naast mijn auto. Graag, natuurlijk, ik zie mijn man nog steeds gezellig kletsen met de mevrouw dus grijp ik deze kans met beide handen aan. Een tel later stormen er, als in een droom, allemaal sterke knappe gasten op mijn autootje af. Wauw. Droom is snel voorbij als er eentje zo leuk is om mevrouw tegen me te zeggen maar mijn auto hebben ze in een wip aan wal.








Een lekke band, een houten balk met spijkers in de droge sloot, natuurlijk. Het huisje blijkt niet bijzonder, iets te krap en te klein, tuin rondom is fantastisch, veel ruimte, heel veel groen, kinderen direct op de grote trampoline, honden zien we niet terug, die vermaken zich in de bosjes, op een enkele keer na, als we Colly moeten bevrijden omdat hij met zijn kap vastzit in het struikgewas. Na een paar dagen alleen maar stortregen, natte broeken van de nog nattere trampoline, bibberend van de koude wind op het terras op de enige droge bewolkte dag, besluiten we de week niet vol te maken en snel naar huis te vertrekken. Thuis waar we alle ruimte hebben, acht keer het vakantiehuisje. Bella en ik zwaaien papa en Pepijn uit, ik blij en enthousiast, Annabel gillend in mijn armen, "IK WIL MEE!!!". Wij hebben vier hele fijne meidendagen, zij vier hele fijne mannendagen, met live verslag, de appjes stromen binnen. De derde avond een verdrietig meisje, zij mist papa en als ik na heel veel knuffels en kusjes een gerust meisje welterusten wens zie ik het dringende appje. Snel Facetime ik en daar is mijn grote knul met dikke tranen, hij mist mij, de volgende dag komen ze naar huis.



Als je met je kont op een natte schommel gaat zitten



Als je met je natte kont van de schommel op de grond valt



En dit als jouw papa vakantie heeft, duizend keer per dag


Het gaat goed met de wond van Colly, gelukkig. Ten tijde van de operatie wist onze andere hond Chica niet wat ze met zichzelf aan moest, piepend lag ze in haar mand. Zodra ze de auto hoorde stormde ze naar buiten en week ze niet meer van zijn zijde, hoe irritant hij dat ook vond, versuft als hij was na de narcose zat hij niet zo op het enthousiaste onthaal te wachten. Eigenlijk wilde hij alleen maar dat ik de hele dag zijn kop krabbelde, zodra de kap even af was. Natuurlijk jaloezie bij Chica, zij deed er alles aan om ook een beetje van die extra aandacht op te eisen. Vandaag een beetje extra liefde voor beide. En onze poes Ushi.
Fijne dierendag!