woensdag 19 september 2018

Terug op de blog, met ons renovatie project



In het laatste blogbericht over ons hele oude nieuwe huis schreef ik nog over de zoektocht, inmiddels kan ik schrijven over alles wat er tot dusver allemaal is gebeurd. En dat is veel, heel veel. Natuurlijk is het nog lang niet klaar maar we kijken naar wat er tot nu toe allemaal al is gedaan en niet te veel naar wat er nog moet. Stap voor stap maken we iets bijzonders van het huis waar we zo verliefd op zijn en daarbij neem ik je graag mee. Ik heb alles vastgelegd zodat ik het hier op de blog met je kan delen. Ik maakte in de hoek van de woonkamer plek voor mijn groene bureau zodat ik daar kan zitten werken maar verhuisde al snel naar beneden waar het bouwlawaai naar de achtergrond verdween. Mijn oude desktop is vervangen voor een nieuwe, alles werkt nu weer zoals het moet en snel ook, wat een verademing. Ik zal voor en na foto´s laten zien en alles ertussenin, ik deel de obstakels, tegenslagen, meevallers en af en toe blik ik terug op ons vorige huis waar alles kaarsrecht, strak en af was. Waar we nog geen moment heimwee naar hebben gehad.



Gestript, tot de basis en weer opbouwen. Het ging allemaal heel voorspoedig. Het plan was van boven naar beneden werken. Allereerst wilden we een badkamer op de bovenverdieping waar drie slaapkamers, de overloop en een zolder zaten. Van drie slaapkamers naar twee en een badkamer. Omdat we een zolder boven de gehele verdieping niet nodig vinden houden we in de slaapkamers en de overloop de hoogte, alleen boven de badkamer zit de zolder. We begonnen voorspoedig, al snel lag alle puin in de tuin en werd de gehele verdieping voor de zekerheid behandeld tegen houtworm, we mochten 72 uur het huis niet betreden. Dat vonden we al lang, toen niet wetende dat de bouw volledig zou worden stilgelegd voor een paar spannende weken. Het risico van het verbouwen van een rijksmonument. Drie handdrukken van de welstandscommissie die onze plannen goedkeurde en we mochten door, een paar dagen voor de bouwvak. Het was oponthoud die we niet konden gebruiken, tijd die we niet over hadden. Dankzij een paar hardwerkende vakmannen die zich tijdens een hittegolf te pletter werkten konden we na de verhuizing tenminste douchen en waren de kamers opgebouwd, de wanden stonden en het gips zat tegen de muren en wanden.



Eigenlijk kaal op zijn mooist, gestript tot niets meer dan het geraamte. De eeuwenoude muren, spanten, kieren, alles schots en scheef. Je moet er van houden en dat doen we. Al duurde het een tijdje voor ik niet meer duizelig en misselijk was, als Annabel haar stiften op tafel laat liggen rollen ze er af, zo scheef staat het huis. Je went er aan en merkt het niet meer. Een heel gepuzzel, de spanten zitten laag, tussen de spanten komt de douche, waar langs moeten de leidingen lopen, zo ook voor de verwarming en elektra. Het is zeer zeker geen simpele klus maar iedereen werkt zo hard en heeft zo zijn best gedaan, dat waarderen we enorm. Het badkamer idee werkte we ter plekke uit, met tape en meetlinten. Als alles nog een grote ruimte is moet je flink je best doen te visualiseren hoe het uiteindelijk wordt. Je hebt geen enkel uitgangspunt en een lege ruimte lijkt, gek genoeg, kleiner dan het eigenlijk is. Pas als een ruimte zich vult zie je de omvang goed.



Ons renovatieproject, monumentaal wonen in hartje binnenstad, een rijksmonument uit 1669. Ik moet het af en toe even herhalen voor mezelf, zo bijzonder vind ik het. En nee, het is niet alleen een feestje. We zijn ik weet niet meer hoe vaak van slaapplek gewisseld. AR en ik begonnen in de opkamer, Pepijn zijn slaapkamer, daar sliepen we de eerste nacht samen terwijl Pepijn en Annabel bij mijn oma logeerden. Dikke tranen, we zouden met zijn allen voor het eerst in het huis slapen. Maar toen we om half tien in de avond nog moesten wachten tot de bedden uit het vorige huis gehaald werden besloot mijn moeder ze naar mijn oma te brengen. Daar staat altijd een tweepersoonsbed klaar waar je zo in kunt duiken. De avonden erop sliepen we met zijn vieren in de opkamer. Vanwege de oponthoud van de bouwstop verhuisden we echt op het allerlaatste moment. De ochtend van de sleuteloverdracht laadde we de laatste spullen nog in het slagschip, de oude Volvo die ik kreeg nadat ik mijn mooie bolide vriendinnetje inleverde. Het leven is hectisch, chaotisch, zeer onpraktisch maar iedere vooruitgang en alle afgeronde klussen geven zoveel energie, we klagen niet. Ook niet als wij wisselen met de kinderen omdat ze elkaar even zat zijn en in plaats van naast elkaar elk naast een kind liggen (drie keer raden wie bij wie). Ik klaagde zelfs niet toen AR en Pepijn weg waren tijdens hun jaarlijkse mannenuitje en ik met emmers sjouwde omdat het water letterlijk onze slaapkamer in regende bij een flinke hoosbui. Het heeft toch weinig nut. En het is maar water.



De meest gestelde vraag, gaat alles nog volgens planning of liggen jullie nog op schema? Daar doen we niet aan, we kijken nooit zo ver vooruit en gaan al helemaal niet vooraf bedenken wanneer we iets af willen hebben. Zouden we dat wel doen dan was dit alles een groot stress verhaal geworden want niets verloopt volgens planning. Als ik een tip zou moeten geven dan zou ik zeggen wees flexibel. Na iedere tegenslag volgt wel weer een oplossing, wees vindingrijk en blijf er niet in hangen, baal er van en laat het dan weer los. Er zijn ook zeker meevallers, zo komt deze week ineens alles samen, de keuken is geleverd zonder problemen en wordt geinstalleerd, de stukadoor kon al aan de slag op onze bovenverdieping, onze koperen kranen bleken eerder leverbaar te zijn en kwamen begin deze week al binnen. Dit is een goede week. Ook al staat ons bed in de woonkamer en slapen Pepijn en Annabel samen in zijn kamer onder protest, Pepijn heeft nog niet echt kunnen genieten van zijn kamer. Het eind is in zicht, wat de bovenverdieping betreft. Dat is al een klein feestje waard.

Tot snel,liefs!

10 opmerkingen:

  1. Het wordt prachtig, de sfeer spat van het scherm. Wat zal dit huis jullie veel vreugde brengen. Uit ervaring spreek ik van het wonen in een huis met een geschiedenis. Wij gaan een 350 jaar oude plantage in Curaçao inruilen voor een nieuwere woning in de Harz. Maar ondanks dat het onze keuze is, zal ik huilend het pad af gaan. Als je zo'n huis liefdevol zijn gedaante terug geeft is de band er voor altijd. Ik wens jullie een fantastisch huis, en familiehuis, waar je samen je eigen geschiedenis maakt. Ik verheug mij elke keer weer op de foto's. Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aah, wat een lieve woorden, ik hoop ook dat alles wat we doen net zo veel in het belang zal zijn voor het huis als voor ons. We leren het
      huis eerst een beetje kennen voor we echt alles aanpakken, zo hebben we ontdekt dat we toch wel graag beneden zitten (tweede foto) terwijl we eerst dachten dat we daar niet zoveel tijd zouden doorbrengen.
      Wat een grote stap voor jullie, ik kan me heel goed voorstellen dat je dan even wat tranen zal laten maar wat bijzonder dat je dan een klein onderdeel van die eeuwenoude geschiedenis mag zijn geweest, ik vind dat zelf zo'n mooi idee. Liefs!

      Verwijderen
  2. Ja zo gaaf!! Ik volg jullie met liefde op Instagram. Dus meer van dit soort blogs graag!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel fijn om te lezen, er gaat zoveel tijd zitten in het bloggen maar ik gebruik vanaf nu ook gewoon mijn Iphone foto's, ze zijn misschien wat minder mooi maar het bespaard wel veel tijd. De mooiere plaatjes komen dan later wel weer.Liefs!

      Verwijderen
  3. Wát heerlijk dat je weer gaat bloggen.....miste je uitgebreide verhalen enorm !!!
    Succes met alles , het gaat vast en zeker allemaal mooi worden :)
    XXStella

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, nou, dat is heerlijk om te horen. Ga ik weer even mijn best doen. Ik gebruik vanaf nu ook mijn Iphone foto's, ze zijn minder mooi maar ik kan dan tenminste sneller iets laten zien. En dank je, het is best af en toe gekkenhuis maar we doen ons best er iets moois van te maken. Liefs!

      Verwijderen
  4. Inderdaad, ook ik ben blij dat je weer gaat bloggen. Wat een geweldig, prachtig huis. Dat oude, scheve, daar wen je inderdaad snel aan. Ons huis komt dan "maar" uit 1929, ook hier is niks precies zoals het hoort, maar dat vind ik nou juist leuk. Als je daar niet van houdt, moet je in een nieuw huis gaan wonen. Ieder zn smaak toch?
    Je i=phone fotos voldoen prima hoor!
    groetje
    Roelien

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat is ook echt de charme hè en hoort er gewoon bij, vinden wij ook hoor.
      Lief dat je laat weten dat de foto's voldoen, zo kan ik wat vaker meer delen omdat het zoveel sneller gaat.
      Groetjes!

      Verwijderen
  5. Ik had al bij je gereageerd maar zie het niet....wauww wat een geweldig huis !!...en wat leuk dat je weer gaat bloggen erover...ik blijf het volgen hoor.....succes met alles!....lief# fijne week Ria xe

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We zijn ook zo dol op het huis, ik denk dat dat ook wel moet als je zo'n project aanpakt anders zullen de tegenvallers je vast al snel teveel worden, want die zijn er veel. Gelukkig zijn we creatief en vindingrijk en is overal een oplossing voor.
      Fijn dat je me blijft volgen, liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!