donderdag 27 september 2018

Het vinden van ons droomhuis, een rijksmonument uit 1669



Hier gaan we nooit meer weg, ik heb het Anne-Roel in de paar maanden dat we hier nu wonen al zo vaak horen zeggen. Zijn liefde voor het huis en met name de plek, hartje binnenstad, is groot. Het is ook met niets te vergelijken. Als ik het zelf jaren geleden niet had ervaren weet ik ook niet of we deze keuze hadden gemaakt. Ik denk dat ik bijna 17 was toen ik in de binnenstad ging wonen, boven een eetcafè in een straat vol kroegjes, snackbars en pizzeria's. Het levendige en de gezelligheid, zomers volle terrassen, in de winter de lichtjes van de versieringen voor de feestdagen, het hele jaar anders en toch ook hetzelfde. Muziek in het park of op een plein, de bibliotheek om de hoek en museums op loopafstand. Als je iets nodig hebt, zoals een cadeautje voor mijn moeder die vandaag jarig is, stap je de deur uit en haal je iets bij het leuke winkeltje in de winkelstraat achter ons huis. Voor het verjaardagspartijtje waarvoor Pepijn was uitgenodigd (ja, het gaat goed op school) kochten Annabel en ik een kaart en vulden samen een kokertje snoep in de feestwinkel terwijl Pepijn de andere kant uit ging, naar de speelgoedwinkel om daar iets te kopen. We blijven lang op het terras van het restaurant om de hoek zitten, als het kouder wordt loop ik naar huis om mijn wollen vest te halen. De mannen van de kledingreparatie winkel zijn dol op Annabel, zij steelt hier in de straat de show met haar lange haren maar vooral haar onbevangenheid en eindeloze energie, ze fietst en rent de straat uit en weer terug, ondertussen iedereen gedag zeggend.

Met de linnen tas aan mijn schouder naar de bakker in de straat om de hoek, altijd een vers croissantje voor Pepijn en Bella, van het huis. We kunnen vaak de verleiding niet weerstaan om iets lekkers mee te nemen, we genieten veel te veel van het leven. Sushi wordt bezorgd op de fiets, wat we in bed opeten want dat staat nog steeds in de woonkamer. Er is af en toe wat verwarring, we hebben drie deurbellen en maar eentje werkt er. Nog van de tijd dat het huis verdeeld was. Je moet niet drukken maar trekken, dan wijst het zich vanzelf. Wel even wachten want wij komen van boven en het duurt even voor we de lange wenteltrap af zijn. De eeuwenoude wenteltrap, vervloekt door de mannen die hier allemaal aan het werk zijn geweest en die wij zo mooi vinden. Tussen de 32 en 36 treden, daar zijn we het met zijn viertjes nog niet over eens. En als ik even geen zin heb om weer de trap af te snellen, ik ren altijd de trap af, weet ook niet waarom, gooi ik gewoon de sleutel door het raam naar beneden. Iedereen die een sleutel heeft mag deze gebruiken maar moet er nog zo aan wennen dat ze het altijd vergeten. In de kledingzaak op de hoek achter ons huis verwelkomt de verkoopster haar nieuwe buren en verteld aan AR dat ze mij en alle ontwikkelingen volgt, AR verteld haar collega dat hij de vader is van Pepijn, de verkoper is de vader van het klasgenootje waar Pep onlangs een keertje speelde. Een vriendschap ontstaat tussen de mensen van de enige kekke concept store in ons stadje waar wij naartoe vluchten als we het bouwlawaai en de stof even zat zijn, een leuke vriendschap zonder dat we leuk hoeven te doen. Ik fiets met mijn stalenboek in mijn fietsmandje en stap binnen in hun huis, zij gaan binnenkort een muur verven. Ik zie aan AR dat hij het idee van een eigen winkel helemaal ziet zitten en weet wat hij wil dat ik ga doen.

In huis gaat alles heel hard, in een paar maanden tijd zie ik van alles ontstaan. Er zijn ontzettend veel tegenvallers, voor alles is een oplossing maar het perfecte plaatje laten we los, het past misschien ook niet bij het huis. Of bij ons. Ik kies kleuren, heel veel kleuren en minstens zoveel behangetjes, dit is ons voor altijd huis en we houden nergens anders rekening mee dan alleen onze eigen smaak. Het is chaos, niets heeft een plek, spullen staan nog in dozen, we verplaatsen bedden van de ene ruimte naar de andere, van verdieping naar verdieping en ademen meer stof in dan ons lief is. Maar we houden zo van ons huis. Ons huis, een echt familiehuis waar we verstoppertje spelen en maar roepen als het te lang duurt voor we gevonden worden, ik graag in een hoekje op een traptrede zit omdat ik daar alle geluiden kan horen en zo weet wie zich waar in het huis bevindt, waar mensen elke dag stilstaan om het te bekijken en wij regelmatig de deur opendoen omdat er iemand op de stoep staat niet wetende dat zij op de foto worden gezet met ons huis als achtergrond. Het is een bijzonder huis, dit rijksmonument uit 1669, dat voelen we iedere dag. Fijn dat wij daar voor ons hopelijk heel lang en voor het huis heel even onderdeel van mogen zijn. Ik hoop dat we er in slagen het in ere te houden en er iets prachtigs van kunnen maken, daar doen we in elk geval ons stinkende best voor. Ik neem je mee in het proces, vanaf het begin en laat zien wat wij er van maken. Ik begin bij de opkamer, Pepijn zijn slaapkamer die hij al met ons en zijn zusje deelde en nu alleen nog met haar, totdat zij in haar eigen kamer kan slapen. Tot snel, liefs!

20 opmerkingen:

  1. Heerlijk, ik geniet van jullie enthousiasme. Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo leuk! Ik heb je weer gevonden! Ik dacht dat je gestopt was met Bloggen, maar ik ga je weer fijn volgen! Fijne avond! Liefs, Verie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Verie! Wat leuk! Ik was ook een tijd lang niet meer zo aan het bloggen.
      Nieuw huis, nieuwe inspiratie dus genoeg te delen. Fijn dat je het volgt

      Verwijderen
  3. Wat geweldig dat jullie het zo heerlijk naar jullie zin hebben !!!
    lieve groet,
    Stella

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, blij dat we ervaren dat het de juiste beslissing is geweest, het doet ons heel erg goed

      Verwijderen
  4. Wat een heerlijk enthousiast verhaal! En volgend jaar een prachtig feest om.te vieren ♡♡♡.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aah, dankjewel, ik ben aan het denken, wat voor feest bedoel je?

      Verwijderen
    2. O! Dat zal het vast zijn, dat is ook best wel een feestje waard.
      Dat ik daar nou niet op kom, haha, dankjewel Jeanette!

      Verwijderen
  5. Wat een heerlijk verhaal! Ik geniet met jullie mee!! Zo fijn dat je eindelijk het huis gevonden hebt waar je al zo lang naar verlangde.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat mooi geschreven weer, fijn dat je weer blogt.
    Door je verhaal kan ik de sfeer van het huis en de stad proeven, prachtig!
    Roelien

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, ik hoopte al dat ik het een beetje kon overbrengen in tekst

      Verwijderen
  7. Prachtig geschreven! Het huis boft maar, met zoveel liefde ��

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Owwww...ik geniet van je verhalen.....ik voel gewoon hoe blij je bent....kom maar op met je huis verhalen.....liefs Ria 💚

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En dan ineens weer een drukke week ertussen, vooral veel visite, heel gezellig maar de blog schiet er dan weer even bij in. Ga snel mijn best weer doen, liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!