dinsdag 9 mei 2017

★ The pastel pink blush wall, then and now and a new vintage leather chair. De roze muur, toen en nu en een nieuwe vintage leren fauteuil







Ben ik weer, na de blog wat te hebben verwaarloosd. Nieuwste ontwikkeling, ik heb mijn roze muur terug! Ik vond het groen mooi maar ik word pas echt blij van het roze, het past zoveel beter in het geheel. Fijn. Ik hou van licht en ruimte in huis, de groene muur absorbeerde licht en maakte het donker, het roze maakt het weer lekker licht. Plus, het is zo'n fijne basiskleur, subtiel zacht en vrijwel met alles te combineren zodat ik lekker mijn gang kan gaan met andere kleuren. Zo plukte ik de groene vaas weer van zolder waar ik tot nu toe geen plek voor kon vinden. Nog iets nieuws, de vintage leren stoel, een heerlijk zittende fauteuil waar Anne-Roel helaas doorzakte (de voering onderop scheurde), die moet dus gemaakt worden. Boehoe.



We blijven hier wonen. Geen nieuw oud huis in onze vorige woonplaats, geen verhuizing, geen droomhuis. Wij hebben een liefde voor oude panden, onze vorige woning was een jaren'30 huis met glas-in-lood, paneeldeuren, balkenplafonds en een erker. Het huis waar wij tien jaar geleden voor vielen. Wat zouden we graag weer willen beginnen aan een nieuw project, een oud pand opknappen, verbouwen en helemaal eigen maken, het kriebelt al tijden. Met onze neuzen op Funda speurden we naar geschikte panden en volgde elke keer het dilemma, gaan we kijken, gaan we ons huis te koop zetten, wat als ons huis jaren te koop staat, wachten we daarop of gaan we eerst iets huren, hoe moet het dan met school voor de kinderen?













Ik gebruikte dezelfde kleur roze, Powder Blush van Painting the Past als toen we hier net kwamen wonen maar doe het ditmaal toch net even anders dan toen. We verfden toen de hele wand, ditmaal verdelen we de wand, het grootste deel van de muur is roze, onderop wit, verdeeld door een wit geschilderd houten latje. Ook een stukje van de muur haaks erop verfden we roze, de hoek om. Hierover meer in een latere blogpost. Ik kreeg veel reacties op Instagram stories toen ik de fotos en filmpjes deelde van de muur in het roze met groen, wij vinden het ook heel mooi maar het past niet in het plaatje wat wij voor ogen heb dus kozen we voor wit, Pure White van Painting the Past. 

Twee en een half jaar geleden kwamen wij hier wonen, het was het beste besluit, daar twijfelen we niet aan, het was niet onze eerste keuze maar de laatste. Om de verdrietige periode van zieke (schoon)ouders en hun overlijden te kunnen afsluiten was het belangrijk dat we hun huis, dit huis, nu ons huis, niet meer als extra last hadden. Financieel gezien was dit ook de juiste keuze. Er is natuurlijk niets fijner dan na een zoektocht verliefd te worden op een huis, waar je opnieuw begint, zonder herinneringen aan de mensen die er niet meer zijn, maar het is niet anders. We hebben geprobeerd het huis zoveel mogelijk eigen te maken, begonnen met een verbouwing en inmiddels hebben we flink wat geverfd en behangen. De planten waren nog klein, we gebruikten de grijze bank van mijn oma en konden het niet over ons hart verkrijgen om gaten te maken in de pas gestucte strakke wanden. 












Via Instagram ontdekte ik een paar maanden geleden per toeval dat Suussies verhuisde van Amsterdam naar onze vorige woonplaats en ontdekte we dat zij het huis gekocht hebben wat op ons lijstje stond om te gaan bezichtigen maar wat al was verkocht onder voorbehoud voor we eraan toekwamen. Ik bood haar mijn hulp aan en merkte dat een goede school vinden nog niet zo makkelijk was, het is gelukt voor haar meiden, het zette mij aan het denken. Als er iets is wat hier in dit nieuwe dorp van ons ontzettend fijn is, is het school. Pepijn en Annabel hebben zoveel plezier op school, iets wat in deze prestatiegerichte tijd zo onbelangrijk lijkt te zijn. Niet voor ons, wij vinden dit het meest belangrijk. De ongedwongen sfeer, de kleine klassen, er hangt zo'n fijne sfeer, daarnaast de ruimte om het huis, ze kunnen hier gewoon hun gang gaan, ik zou niet weten hoe we dit ergens anders zouden kunnen overtreffen. Daar kan volgens mij geen droomhuis tegenop en daarmee was het beslist. 

  







Een paar jaar lijkt niks, toch zie je aan met name Annabel dat er veel kan veranderen in zo'n korte tijd. Het leven met kinderen, het gaat zo snel, er gebeurt zoveel in zo'n korte tijd. Fijn om af en toe even bij stil te staan, dat vergeet ik soms weleens. Zij heeft geen herinneringen aan de tijd in onze vorige woonplaats, het zegt haar niets als we haar erover vertellen, dit is het huis waar zij haar eerste herinneringen aan zal hebben, nu is de tijd om die herinneringen zou mooi mogelijk te maken. In het begin spelend achter de bank, met luier om, speen in haar mond, kortere haren. Nu zoveel mogelijk buiten, in de tuin, of de speeltuin achter onze tuin, genietend van alle ruimte die ze hier heeft. Pepijn die zijn eigen gang gaat, al vanaf begin groep drie zelf naar school en weer naar huis, buiten spelen en altijd net te laat voor het eten binnen komen, nooit zeurend over zijn koude eten, de extra speeltijd was het waard. Pepijn wil niet verhuizen, niet zolang hij op de basisschool zit. Ik zou het ook niet willen als ik hem was. 

Het is alsof ik nu pas zie wat het huis te bieden heeft. Altijd maar bezig zijn met het andere, de sfeervolle oude panden met zoveel potentie, zorgt ervoor dat ik niet zie wat ik al heb. Ik keek naar wat dit huis niet heeft in plaats van wat het huis wel heeft. En we wonen nota bene in een mint groen huis! Hoeveel pastel kleurige huizen zijn er, veel, als je in Kopenhagen of Notting Hill woont maar heel weinig in dit saaie suffe Nederland. De tuin is fantastisch, nu we er zoveel aan hebben gedaan. We hebben veel ruimte met de serre en de aanbouw als extra, ik kan verschillende hoekjes creeëren en we zitten elkaar nooit in de weg (letterlijk dan). Maar het is het nog net niet. Daar werken we nu aan, we gaan niet voor net wel maar voor echt wel. Dat we op de bank zitten, rondkijken en denken, wauw, wat een fijn huis hebben we toch. 
Stay tuned..







               





5 opmerkingen:

  1. Hi Susanne, wat heerlijk om weer van je te horen !
    Ik ben erg lang op zoek geweest naar waar ik mij het prettigste bij voel qua kleur en wij gaan voor wit, zwart en bruintinten met hier en daar eventueel een pasteltint naar gelang het seizoen. Bijna alle muren in het huis zijn wit, met hier en daar een wat lichte bruine taupe kleur ( is al jaren zo).....oogt heel rustig voor ONS en verveeld nooit !!
    Wat dat betreft is het voor mij wel heel leuk om "binnen te kijken" bij anderen die wel echt kiezen voor kleur en ik moet zeggen dat de roze tint op jullie muur wel heel mooi is !!!

    Lieve groet en een fijne dag,
    Stella

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hi Stella, wat leuk dat je weer reageert, dat doen mensen tegenwoordig niet zo snel meer op de blog, jammer is dat. Des te leuker om jouw reactie te lezen. Wat heerlijk dat jullie zo goed weten wat bij jullie past, een goede basis en lekker per seizoen wat kleine veranderingen, leuk om zo bezig te zijn in huis hè. Het is zo belangrijk je fijn te voelen in je huis, je brengt hier tenslotte veel tijd door, lieve groet terug en ook jij een fijne dag!

      Verwijderen
  2. Mooi blog Susanne. Zorgt voor stof tot nadenken. Toen we zeven jaar geleden de sleutel van ons nieuwe huis kregen (waar we overigens wél zelf voor gekozen hadden) moesten we heel bewust kiezen wat we wel en niet deden. Mijn man kreeg dezelfde dag te horen dat hij weer een, weliswaar kleine, klus had en ons oude huis was nog niet verkocht. In de jaren daarna is er veel gebeurd, zowel leuke (2 kinderen getrouwd, vier kleinkinderen genoten) als minder leuke (ouders overleden, mijn man plotseling erg ziek, ikzelf sinds een burn-out vier jaar geleden steeds maar aan het sukkelen). En op de een of andere manier kon ik vooral de vervelende dingen niet los zien van het huis. Onzin natuurlijk, maar toch. Het voelt nog steeds niet als thuis. Daar moet ik toch maar eens wat aan gaan doen, want we hebben ook de eerste dag dat we hier zaten afgesproken ook hier weer zeker 22 jaar te blijven��. Dank voor je eye-opener. Groet, Sanneke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat vervelend dat er zoveel minder leuke dingen zijn gebeurd de afgelopen jaren, Sanneke. Zeven jaar is een lange tijd om je niet thuis te voelen, het is zo fijn als je huis de plek is waar je graag bent en tijd doorbrengt, vooral als je zelf aan het sukkelen bent, is het fijn om thuis tot rust te komen. Ik heb besloten de verdrietige dingen te benoemen zoals ze zijn en te linken aan de gebeurtenis zelf, niet langer het huis 'de schuld' te geven, het voelt ook een beetje stom om boos te zijn op het huis maar toch was ik dat wel. Nu is het tijd om er het huis van te maken waar ik wel blij mee ben, dat hoeft niet ineens, ik doe het stapje voor stapje en neem de tijd om er ondertussen van te genieten. Doe je gewoon met me mee, dat lukt je ongetwijfeld.
      Liefs!

      Verwijderen
  3. Hoi Susanne,
    Ik weet dat het al eens ergens geschreven is. Maar ik kan na een uur zoeken niets vinden. Dus nog een keertje de vraag over je vloer beneden. Waar is deze van? En ben je na al die jaren nog steeds tevreden? Dank!
    Groetjes Lisette.

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!