woensdag 4 januari 2017

★ Perfect, imperfect, de mooie plaatjes op social media en de waarheid erachter, hoe ga je hiermee om en wat kun je zelf doen? Is wat je ziet echt of zie je wat je wil zien?







De goede voornemens die ik zoal lees, beter voor jezelf zorgen, op je voeding letten, sporten, meer balans tussen werk en privé, meer tijd voor jezelf, meer rust, meer genieten, minder op je telefoon, minder druk maken over morgen of gisteren en meer in het moment leven, ik mis er vast een paar maar deze springen er bij mij uit. Opvallend genoeg lees ik niets over minder drinken of stoppen met roken, waarschijnlijk willen we tegenwoordig al niet meer publiekelijk toegeven dat we van alcohol en tabak houden. Ik zeg we, ik rook en drink niet, maar het klinkt wat minder veroordelend als ik mezelf erbij betrek. Veel van jullie verlangen naar een rustiger leven, iets eenvoudiger, de juiste balans is iets wat heel veel ambiëren. Ik vraag me nog steeds af of die balans ook echt bestaat, ik weet in elk geval wel dat het voor mij vrijwel onmogelijk is, ik stort me ergens helemaal in en kan iets maar moeilijk half doen, en/en is voor mij eigenlijk geen optie en dat vind ik best jammer. Ik ben er niet goed in, dat zou ik nog weleens willen leren.



De eerste week van het nieuwe jaar, eerste blogbericht van 2017. Ik weet nog dat 2000 zo ver weg leek, hoe spannend men dat vond, een nieuw millennium. En nu zijn we alweer zeventien jaar verder. Ik zal liegen als ik zeg dat het me iets doet, ik lees hier en daar wat goede voornemens, opvallend genoeg veelal dezelfde bij zoveel verschillende mensen en af en toe een verrassende boodschap waar ik zelf altijd iets meer mee heb. Ik doe niet aan voornemens, ik neem me nooit voor iets te doen, ik doe het of ik doe het niet. Geen verwachtingen vooraf, geen teleurstellingen achteraf. Fijn. Je hebt het tenslotte zelf in de hand, jij bepaalt waar jij je druk over maakt, hoe je in het leven staat en de dingen benadert. Ik vind de blogpost van Ankie van Zilverblauw zo treffend, heel mooi. 'Hoe je kijkt bepaalt wat je ziet'.








Opvallend veel mensen zijn heel erg bezig met anderen. Ik lees op Facebook reacties over irritaties, ik wil niemand voor het hoofd stoten en kan me ook best inleven maar vraag me toch altijd weer af waarom het je zo bezig kan houden wat een ander doet. Men heeft graag een oordeel over wat de ander deelt, zo mag je kennelijk niet met make-up op en je haar in model naar de sportschool, ondervond ik toen ik de fout maakte een selfie te plaatsen omdat ik krullend engelen haar had, vanwege de vlechten gemaakt door mijn nichtje op eerste kerstdag. Mijn hoge paardenstaart leek een prinsessen pruik en ik vond dat zo in contrast met je in het zweet werken op de sportschool, wij hadden er hier thuis lol om, daarom deelde ik de foto, 'Op naar de sportschool, mét engelen haar'. Zie je tenslotte ook niet elke dag. Ik hoorde vervolgens van anderen hoe de reacties erop waren, warempel, er zijn dus mensen die zich druk maken om hoe ik er uit zie als ik ga sporten. Echt. "Gaat ze zo naar de sportschool, helemaal in de make-up?". Overigens plaatsen ze dat niet op Facebook, dat zeggen ze achter mijn rug om.

Mijn dag begint vrijwel altijd hetzelfde, in alle rust, even tijd voor mezelf voor de rest wakker wordt. Als je zoals ik tussen 05.00u en 06.00u opstaat en tussen 10.00u en 11.00u richting sportschool vertrekt heb je er al bijna een halve dag op zitten. Op reguliere dagen, buiten de schoolvakanties, heb ik dan Annabel naar school gebracht (Pepijn gaat zelf naar school) en ben ik nog even naar de supermarkt geweest of iets dergelijks, in elk geval begin ik mijn doordeweekse dag altijd met mijn make-up op en haar in model, dat is niet anders op de dagen dat ik ga sporten. Of ik moet ziek zijn, maar dat komt een enkele keer in het jaar voor, dan zit mijn haar in een knot en heb ik hooguit wat mascara op. En ja, dat maakt mij dus ook die moeder die 's ochtends al in de make-up op school verschijnt. Hoe durf ik. Hele groepen vrouwen maken zich hier ook druk om, vooral een groep die zich bestempelt als relaxte mama's, zij veronderstellen dat je niet relaxed kan zijn en toch vol in de make-up op school kunt verschijnen. Zij stappen waarschijnlijk iets later uit bed elke dag. Geen idee waarom sommige hier zo fel tegen zijn, het kan mij tenslotte ook niet schelen dat ik naar een blote billen gezicht kijk, moet je helemaal zelf weten. Het een lijkt me niet beter dan het ander, het is gewoon net even anders.






Het lijkt een beetje alsof veel mensen last hebben van chronische ontevredenheid en dit uitten door commentaar op anderen te leveren. De ander wijst je waarschijnlijk, bewust of onbewust, op je eigen tekortkomingen, de dingen die je misschien zelf graag anders ziet. Niemand vind het leuk erop gewezen te worden wat er beter kan in je leven. Ik kan alleen vanuit mezelf denken, ik weet nog hoe vermoeiend ik het vond steeds te lezen over de sportschool, gezond eten, niet diëten en toch afvallen of slank blijven. Lekker makkelijk gezwets, vond ik, hou toch op. Ik ergerde me er aan. Tot het moment dat ik de stap maakte, op naar de sportschool en een voedingsadvies. Veel eten, heel veel eten, goed eten en toch afvallen, het bestaat echt en ik doe het. De irritatie is weg, als ik bij een ander lees over de sportschool is er herkenning en ervaar ik het als positief. Vriendinnetje F stuur ik een bedankje, ik lees haar slogan 'Skip the diet, just eat healthy' nu met een glimlach en de irritatie is weg. Je hoort me niet meer zeggen dat het gezwets is, sterker nog, ik sluit me er volledig bij aan. Een lesje geleerd, die ergernis kwam ergens weg, dat ligt niet aan de ander die op dat moment haar sport moment deelt of een opmerking over gezond eten maakt, dat lag helemaal bij mezelf.

Zien we niet gewoon te veel van anderen en trekken we niet veel te snel, vaak verkeerde, conclusies? Ik deel gewoon een foto van mijn engelenhaar, sarcastisch, kom ik aan op de sportschool met die prinsessenstaart. Toch is er iemand die denkt dat ik graag wil laten zien dat ik mooi ga sporten, haar woorden, de ander verwondert zich over mijn opgemaakte gezicht. En hier ben ik, de selfie vervloekende Suus die de schaamte opzij zet (ik zet mezelf niet graag op foto), omdat ze haar opmerkelijke sport kapsel besluit te delen, in een opwelling, zonder er bij na te denken, zonder bijbedoelingen en al helemaal niet vanuit het idee 'kijk mij eens mooi zijn en kom maar op met de complimenten'. Iedereen die mij goed kent weet hoe absurd die gedachte is, ik verschuil me liever voor altijd achter de camera dan dat ik een foto van mezelf deel. Bij elke reactie en compliment kwam de foto weer naar voren en zag ik mijn hoofd telkens weer bovenaan voorbij komen waarop ik de foto maar verwijderde, zo graag kijk ik naar mezelf. Daarbij maakt het me geen bal uit of je me mooi of lelijk vindt, ik plaats geen foto om naar complimenten te vissen. Het doet er niet toe, dit ben ik, meer wordt het niet, hier moet ik het mee doen en daar ben ik vaak tevreden mee en soms ook helemaal niet en dat is prima.








Nog een vriendinnetje F deelt op Facebook dat ze aan het eind van elke dag een positief ding van die dag opschrijft, zelfs op de meest negatieve dagen en het eerste wat ik denk is, maar één positief ding, hoe kun je nou maar één positief ding bedenken? Hoewel ik het natuurlijk een hele mooie gedachte vind maakte het me ook verdrietig dat het kennelijk voor veel al moeilijk is om slechts een ding te noemen. Waarop ik me afvraag er werkelijk niet meer is of je het gewoon niet ziet. Er is kritiek op het veel te positieve beeld dat men schept op social media, daar worden sommige onzeker van, zij hebben het gevoel dat ze tekort schieten, er aan mee moeten doen en ook aan dat ideaal beeld moeten voldoen. Ook al snap ik het een beetje, toch denk ik ook hierbij dat je het bij jezelf moet zoeken. Ik denk alleen al aan de liefde, ik ben getrouwd met een man die van me houdt, mijn kinderen houden van me, wij zijn een gezin en zijn bij elkaar, we worden niet uit elkaar gerukt omdat de helft op een bootje de oorlog ontvlucht. We zijn in goede gezondheid, hebben geen geldzorgen, natuurlijk blijft er altijd iets te wensen maar het ontbreekt ons aan niets, we hebben een dak boven ons hoofd, allebei een auto, genoeg te eten, kunnen kleding kopen, alles. Dat zijn al flink wat positieve punten die ik elke dag weer op kan noemen. Dan zijn er de kleine geluksmomentjes, een arm om me heen "Ik hou van je, mama", de momenten samen in het grote bed zo lang we willen omdat we de klok kunnen negeren in de vakantie, hele dagen in pyjama, een zelfgemaakt eigenlijk mislukt cakeje wat verrassend lekker smaakt, een grapje tussendoor van Pepijn, ik krijg een tekening van Annabel waar ik niets in kan zien en waarover zij maar niet uitgepraat raakt, als Anne-Roel thuiskomt pakt ze het weer af en geeft het aan hem. De kerstboom in Pep zijn kamer, elke avond alle kersthuisjes aan als ik hem naar bed breng en weer uit als ik voor het slapengaan nog even bij hem ga kijken. Het mooiste moment van de dag, vlak voor ik mijn bed op zoek, even kijken bij de kinderen, mijn slapende kinderen zijn het laatste wat ik zie voor ik mijn ogen dicht doe en in slaap val. Dat alleen laat alle negativiteit direct verdwijnen.

Ik heb misschien makkelijk praten, het is hoe ik ben, het positieve krijgt zoveel meer aandacht dat het negatieve meteen verbleekt. Ik vertrouw op de kracht van mijn denken, ik kies ervoor elke dag op die manier te benaderen en sommige dagen blijven ruk en vergeet ik gewoon snel weer, ook die gaan weer voorbij. Ik hou het in elk geval zoveel mogelijk bij mezelf, ik ga niet vergelijken met anderen, het heeft geen zin te kijken naar hoe een ander het doet, dat is mijn leven niet. Op het moment dat ik dit blogbericht typ is het 03.40u, ik mis de stilte overdag, even alleen met mezelf zijn zit er niet in nu de kinderen vrij van school zijn en dus zoek ik mijn moment in de nacht, terwijl de rest ligt te slapen. Straks als ze weer elke dag naar school zijn mis ik deze dagen, is er teveel stilte. "Het is ook nooit goed", zei iemand ik toen ik ditzelfde vertelde. Het is zoals het is, goed of niet, ik pas me aan en zorg ervoor dat het voor mij werkt zodat ik een leuk leven heb en dat gaat goed. Ik denk oprecht dat het mogelijk is te leren veel meer te genieten en gelukkig te zijn, zelfs met de ellende die af en toe op je pad komt, de tegenslagen en teleurstellingen, ook die horen erbij. Het helpt dat ik het fijnste vriendinnetje op aarde heb, ik kan alles bij haar kwijt en ik ben het dan ook kwijt, zij is fantastisch en ik hou zielsveel van haar en vertel haar dat elke week een paar keer. Meer heb ik niet nodig naast de man waar ik nog steeds gelukkig veel lol mee heb, ik hoop dat we de humor nooit verliezen en ons huwelijk op deze manier nog lang zullen voortzetten. Voor het geval je denkt dat ik alleen maar als een blij ei door het leven ga, ik klaag echt wel en dat doe ik vaak genoeg, even ventileren.

Een ding wat mijn geluk niet in de weg staat, je druk maken om anderen en de ergernissen die daaruit voortvloeien. Aanslagen, oorlogen en genoeg andere ellende in de wereld en er zijn toch mensen die zich bezighouden met de selfie die een ander plaatst, het veel te positieve beeld wat wordt geschetst, terwijl jij weet hoe het eigenlijk zit. Ik denk dan nou en, who cares, wat maakt het uit. Het doet er zo weinig toe, het is pas belangrijk als jij het dat maakt, jij bepaalt hoe je hiermee omgaat, in welke mate dit jou beïnvloed. Je kunt alles met een flinke korrel zout nemen, de ironie zien van degene met relatieproblemen die #lovemylife gebruikt, of de humor inzien van iemand die er altijd als een slons bijloopt en alleen foto's plaatst als ze mooie kleding aanheeft. Wie zegt dat degenen die dat soort dingen plaatst verkeerd bezig is, wie bepaalt dat je niet een beeld mag schetsen van een betere versie van jezelf, wie kan zeggen dat iets verkeerd is en mag beoordelen wat goed is. Is de vraag voor wie je het doet echt belangrijk? Ik ken heel veel mensen, ik denk zelfs de meeste mensen, die hun leven op die manier invulling geven zoals zij denken dat het moet. Zij denken dat dit van hen wordt verwacht, studeren, een goede baan vinden, huisje, boompje, beestje/kinderen. Er zijn er die hun hele leven bezig zijn goedkeuring van hun ouders te krijgen, zij willen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Als dat jouw redenen zijn, als je daar gelukkig van wordt, waarom zou dat dan verkeerd zijn? Ik moet er persoonlijk niet aan denken en kies er niet voor, toch kan ik het een ander niet kwalijk nemen als zij wel op deze manier hun leven leiden. Sommige mensen weten gewoon niet beter, zij nemen zelf geen beslissingen en vinden het makkelijker het pad van een ander te volgen en zijn daar tevreden mee. Ik zou gek worden, ben het tegenovergestelde en wil juist de vrijheid benutten om mijn eigen gang te gaan, liefst zoveel mogelijk tegen de stroming in, maar ik veroordeel de ander niet als zij de andere keuze maken. Maar maak die keuze voor jezelf en probeer daar tevreden mee te zijn, ook als het even lijkt alsof de hele wereld het veel leuker heeft dan jij.






De voorspelbare niet verrassende clichés vliegen me elke dag om de oren, #butfirstcoffee of dat eeuwige geleuter aan de wijn, voor de ontspanning, omdat je het zo verdient. Ik weet niet hoeveel foto's van koffie en wijn er rouleren op social media, het zijn er heel veel en het is zo nietszeggend dat ik er niks van snap, toch is dat wat de meeste kennelijk graag zien. Dat mag wel, dat is geoorloofd. Ik zal me waarschijnlijk weer helemaal niet populair maken, er zullen veel zijn die nu direct in de verdediging schieten maar ik zou zo graag zien dat we alles iets minder serieus nemen, meer de lol inzien van dingen, niet zo zwaar tillen aan wat de ander doet, iets minder bemoeien met de rest, laat gewoon die telefoon eens wat meer links liggen. Ik krijg te horen dat dit niet kan, bedrijfsmatig is social media heel belangrijk. Dat weet ik, sterker nog, ik zit alleen maar op social media vanwege Frivole, al sinds het Hyves tijdperk. Ik kan zo en week niet op social media kijken in een vakantie en ik mis het niet. Ook ik ontvang dagelijks reacties en mailtjes via deze kanalen en verkoop daardoor mijn foto's of schrijf teksten, help beginnende bloggers, geef interieuradvies of ontvang producten om over te bloggen, het is waar ik mijn geld mee verdien. En toch vergeet ik nog de meeste tijd mijn telefoon, ik moet elke ochtend mijn telefoon aanzetten omdat iemand heeft bedacht mij bovenaan de telefoonboom van de klassen van de kinderen te zetten, zodra school is gestart gaat het geluid uit en kijk ik alleen op de wc of als ik me verveel op mijn schermpje. Dat kan, mensen die je willen weten je echt wel te vinden en wachten wel op een reactie, is mijn ervaring. Je kunt het prima beperken, niet alles lezen en overal op reageren, het is niet nodig om alles te weten. Waarom is het toch zo dat zoveel mensen bang zijn dat ze iets missen als ze niet alles lezen van iedereen. Ik probeer dat te begrijpen maar vind het nog steeds opmerkelijk als mensen er van opkijken wanneer ik iets niet weet, ze hadden het tenslotte op Facebook gezet en dan weet toch iedereen het.

Er zijn mensen die zich via scoial media toetsen aan een ander, zij vergelijken hun normale dagelijkse leven met Facebook profielen en Instagram accounts. Ik kan me heel goed voorstellen dat jouw leven minder aantrekkelijk lijkt vergeleken met wat je dan ziet. Mijn echte leven is al waardeloos vergeleken met mijn eigen profiel en account. De foto's zijn geen reflectie van de werkelijkheid, niemand koopt de foto's van mijn rotzooi, bulten was en alle rommel wat ik zo fijn uit beeld kan houden. Er is nog nooit een aanvraag geweest voor foto's van mijn realiteit, met troep. Ik hoor vaak genoeg dat mensen denken dat het altijd netjes en perfect is bij mij thuis, dat is wat men zichzelf aanpraat, ik laat de mooie plaatsjes zien maar zeg er altijd bij dat de rommel buiten beeld ligt, het is er wel ook al zie je het niet. Ook al gebruik ik mijn huis voor mijn foto's voor publicaties, het is gewoon ons huis, wij wonen hier, wij leven hier en daar hoort de rommel bij. Nu en dan plaats ik ook een foto van de rotzooi, of maak ik een filmpje van de chaos, eigenlijk vind ik dat een beetje onzin maar ik weet dat mensen de werkelijkheid weleens uit het oog verliezen als ze alleen de mooie plaatjes zien. Ik merk dat mensen snel wijzend met een vinger de ander kwalijk neemt dat zij een te mooi beeld schetsen. Ik hoor zo weinig over de eigen verantwoordelijkheid, jij bent degene die bepaalt hoe je dingen interpreteert. Je vult zelf in hoe het leven van de ander eruit zal zien aan de hand van een paar foto's en vervolgens laat je zelf toe hoe dit je leven beïnvloed. Soms is het zelfs zo erg dat je jouw leven aanpast om te voldoen aan het ideaalbeeld wat helemaal niet bestaat, ook niet bij de ander waarvan je denkt dat het zo is. Het lijkt me dat je daar niet gelukkig van wordt en wat is dat toch zonde.

Ook ik baal soms als ik de mooie plaatjes op Instagram zie, zoals nu in de vakantie als er foto's voorbij komen van kinderen met papa en mama en ik weer twee weken alleen met mijn kinderen ben. Ik heb geen vakantie, dat voelt pas zo als we alle vier compleet zijn. Precies hetzelfde zegt Suus, van ensuus, tegen me als ik bij haar reageer en ineens wijst ze mij daarmee op mijn situatie. Dat is wat er dagelijks gebeurt op social media, je wordt zo vaak geconfronteerd met wat je niet hebt. Hoewel ik even een steek voel en bijna medelijden met mezelf krijg besluit ik ook net zo snel me er niks van aan te trekken en er het beste van te maken. Het is niet Suus haar schuld, het is niet omdat zij haar fijne momenten samen met vriendlief deelt, hoewel ik stiekem graag met haar zou willen ruilen, ik kan het Suus niet kwalijk nemen dat ze haar mooie momenten deelt, het is aan mij hoezeer ik me dit aantrek. Ik vind het jammer dat de kinderen het alleen met mij moeten doen en de foto's van anderen leggen dan soms net even de vinger op de zere plek. En dat mis ik een beetje als ik om me heen lees wat men over dit onderwerp deelt. Men heeft kritiek op de maker van de perfecte plaatjes, op de persoon die de mooie momenten deelt, het wijzende vingertje naar de ander en vergeet zo snel te kijken naar zichzelf. Suus is er niet op uit mij een rotgevoel te bezorgen, ik ben de enige die dat doet, het maakt iets bij mij los omdat ik op dit punt niet helemaal tevreden ben over mijn situatie. Laten we blij zijn voor de ander, accepteren dat het bij ons anders is, de verschillen bewonderen en ons laten inspireren, zónder te vergelijken en daarbij onszelf te benadelen of de ander te willen overtreffen. Het kan zo mooi zijn. Misschien iets om over na te denken, hopelijk levert de campagne van Sire een stukje bewustzijn op, vergeet daarbij niet eerst naar jezelf te kijken voor je een ander veroordeelt en hou in je achterhoofd dat het leven geen competitie is, voorwie.nl 







De foto's in dit blogbericht zijn van die ene perfecte dag, mag ook wel tussen al die andere chaotische dagen met chagrijnige vermoeide ruziënde kinderen, zij zijn tenslotte elkaars uitlaatklep. Het is niet eens dat ik bewust geen plaatjes laat zien van de minder leuke momenten, het komt gewoon niet in mij op om tijdens een ruzie mijn camera erbij te pakken, om eerst een foto te maken van mijn huilende of boze kinderen voor ik ze help en ga bemiddelen. Wel als ze het samen fijn hebben, dan maak ik overdreven veel foto's en hoop net die mooie momenten vast te leggen, ook voor hun vader die dit weer net even moet missen. Ik maakte een tent, zij speelden er een paar keer tien minuten in, vervolgens ruzie omdat Pepijn meer kussens wilde wat niet mocht van Annabel en zij met de auto's wilde spelen wat hij weer weigerde, daar was de tent niet voor en je gaat tenslotte niet toegeven als zij jouw plannen net dwarsboomde. Wel aten we er de volgende dagen onze lunch, of zij chips, fijne momenten met veel kruimels. Ik maakte de tent van gordijnen die ik niet meer gebruik, hangend aan een raster in de lichtkoepel waar we kerst 2015 papieren sterren aan hadden hangen en ik sindsdien planten aan wil hangen maar dat is er nog niet van gekomen, ik kan voor sommige dingen kennelijk heel lang de tijd nemen. Genoeg vreselijke momenten, schreeuwen, huilen, toch deel ik dit en zal dit een van de momenten zijn waar ik op terug kijk als ze volgende week lekker weer op school zitten en ik weer tegen mezelf zit te praten. Fijn nieuw jaar, lieve mensen, niet perfect, niet zonder verdriet, gewoon zoals het is, misschien net even iets perfecter op social media maar met een positieve kijk, gewoon omdat je dat verdient en er altijd veel fijne momenten en mooie dingen zijn om naar te kijken, hoe klein ook. En vergeet niet, in lelijke dingen en het imperfecte schuilt net zo goed schoonheid, als je dit maar wil zien.
Liefs!


9 opmerkingen:

  1. Amai lange blog om te lezen. Sommige dingen zijn herkenbaar maar ik probeer zoveel mogelijk positief in het leven te staan. Als mama van 2 tieners met co ouderschap die regelmatig de eindjes aan elkaar moet knopen denk ik vaak, het kan nog slechter. �� Ik stoor me niet wat andere doen of laten zien. Van mij mogen ze vaak uit eten, op vakantie gaan, ik besef goed dat ze inderdaad alleen de mooiste dingen delen en niet de ruzies of het ziek zijn of zonder job, zonder kinderen of zoals ik zonder lief. Elk huisje heeft zijn kruisje.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies zo is het, elk huisje heeft zijn kruisje en soms zit de een net in een fijne periode terwijl de ander veel ellende meemaakt maar dat wil niet zeggen dat men nooit die ellende doorstaat. En nu ik lees wat je typt denk ik, wat stel ik me aan, wat kan het schelen een vakantie terwijl mijn man aan het werk is. Wat goed dat je positief in het leven staat, niet makkelijk maar ik denk wel dat het uiteindelijk het fijnste is voor je.
      Dit is het langste stuk wat ik ooit plaatste, het lukte me niet om het in te korten, haha. Ik wens je heel veel geluk, wie weet wat er allemaal nog komt. Liefs.

      Verwijderen
  2. hallo suus,het is een terugkerend thema bij je....mooie foto's maken en toch , kennelijk, daar veel commentaar op krijgen. je blijft er mee worstelen. waarom trekje het je toch zo aan? en het hoort bij de wereld op internet, dat mensen er wat van vinden...ik vind het eerlijk gezegd wel vermoeiend om steeds te lezen. je spreekt jezelf ook best wel tegen, want wat jij niet wil , is dat commentaar en die bemoeienis, maar is jouw verbazing over al die anderen niet precies hetzelfde. begrijp me goed, ik heb ook een blog en krijg ook vaak commentaar , omdat ik ook nog mijn,lezers veel live zie op workshops....en natuurlijk steekt het wel eens wat ze zeggen , maar laat het gaan.....groet van renee vanrenee.blogspot.com even op een anders computer op vakantie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ook ik vind het vermoeiend af en toe, ik weet niet of je het voorbij hebt zien komen maar het is een heel actueel onderwerp en wordt momenteel veel besproken her en der, mede vanwege de campagne van Sire. Het is helaas voor veel mensen echt een probleem, zij kampen met depressies en dat is een spijtige keerzijde van social media. Veel mensen zijn zich niet bewust van wat zich afspeelt achter de mooie plaatjes en juist die doelgroep vindt het moeilijk hiermee om te gaan. Daarom hoor, zie en lees je hier nu veel over. Ik heb als ik een maand weer wat actief ben op de blog zo'n 10.000 lezers en dat zijn allemaal verschillende mensen met allemaal een voorkeur voor wat ze willen zien op de blog, soms hebben zij geluk en plaats ik wat zij willen en nu en dan komt er iets voorbij wat ze niet willen lezen. Zo zijn er die graag zoveel mogelijk over mijn persoonlijke leven lezen waar een ander weer denkt hou het maar bij interieurgerelateerde stukjes. Iedereen moet eruit halen wat ze willen, is dit niet jouw onderwerp omdat je het al te vaak gelezen hebt, sla je het deze keer gewoon over en lees je het niet. Er zijn elke maand weer nieuwe volgers en nieuwe lezers, ik val weleens in herhaling voor degene die mij langer volgen waar het voor de nieuwe lezers de eerste keer is dat ze het zien op mijn blog. Ik wil graag rekening houden met anderen, tegelijkertijd doe ik mijn ding en schrijf ik ergens over als daar om gevraagd wordt of ik er zin in heb. En ik heb hier toevallig iets over te zeggen en nu het zo besproken wordt lijkt het me geen gekke timing om dit eens wat uitgebreider te doen.
      Overigens is dit weer een heel mooi voorbeeld van hoe je een stukje tekst kunt interpreteren, ik trek het me niet aan, het gaat me niet om de commentaar of bemoeienis, dat vind ik prima, het gaat me er wel om dat het vervelend is dat er mensen zijn die zich ongelukkig voelen door wat ze online zien, terwijl ze maar een heel klein stukje zien. Ik vind dat oprecht sneu, dat is een stukje compassie maar ik probeer wel te laten zien dat je zelf mag en kunt bepalen in hoeverre je dit jouw geluk laat bepalen. Dat mis ik in de discussies online en op tv, het gaat vooral om het waarom men iets deelt en men gaat voorbij aan waarom de ander zich het zo aantrekt en dat vind ik juist veel boeiender.

      Verwijderen
    2. Dank je wel suzanne...mooi....ga je eigen weg en hou het vol....en laten we inderdaad compassie hebben met de mensen die zo eenzijdig denken...

      Verwijderen
  3. AMEN zou ik zeggen. Je verwoord het helemaal perfect, niks aan toe te voegen ;) !!!!
    Mij werd vroeger geleerd als je niks aardigs weet te zeggen, hou dan gewoon je mond ......zouden meer mensen moeten doen.
    Lieve groet,
    Stella

    PS opgemaakt naar de sportschool, vroeger de kinderen naar school brengen of boodschappen halen, doe ik al jaaaaaaaaren, hahaha.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik leef ook een beetje volgens die regel, al glipt er bij mij ook echt weleens iets onaardigs uit maar inderdaad het gewoon maar al je afgunst en ontevreden er uit gooien wat je nu heel veel ziet vind ik heel jammer. En het is natuurlijk moeilijk om via een stukje tekst echt iets duidelijk te maken, sarcasme leest heel snel als beledigend, gelukkig kun je overal een emoticon achter zetten en de knipoog illustreert mooi dat je het niet zo serieus moet nemen maar ik heb regelmatig moeten toelichten dat het platte stukje tekst echt geen sneer maar meer een grapje was.
      Ja, dat van het opgemaakt je dag beginnen, ik heb zo gelachen om wat ik allemaal las, hele groepen vrouwen die zich hierover opwinden terwijl ik er 's ochtends niet eens bij nadenk of bij stilsta, het is gewoon mijn dagelijkse routine, al twintig jaar. Maar er zijn dus vrouwen die denken dat daar iets achter steekt. Fascinerend. En tegelijkertijd vraag ik me af waar je mee bezig bent als je je hier over opwindt. Mensen kunnen zo raar zijn.
      Liefs!

      Verwijderen
  4. Amen! Wilde ik ook zeggen, haha. Fijn dat je hier óók je blog hebt om deze dingen van je af te schrijven :) Jullie óók een fijn jaar, met veel mooie momenten om van te genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heerlijk om zo midden in de nacht in alle stilte even lekker mijn ding te doen op mijn eigen blogje en ook verhelderend voor mezelf om het eens zo uit te schrijven, soms moet ik ook even denken, hoe ga ik hiermee om, wat haal ik er uit en vooral hoe kan ik duidelijk maken dat een ander echt niet onzeker of zelfs depressief hoeft te worden van het moois wat er zo vaak wordt gedeeld.
      We genieten nu nog even lekker van het niet op de klok kijken. Liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!