donderdag 25 februari 2016

★ DIY #Shelfie -Recycling, upcycling, the dindingtable. De eettafel aan de wand, handgemaakte zwevende planken.






Ik val in herhaling, onvermijdelijk als je zoals ik blogt over je eigen huis, je kinderen, je leven en jezelf. Ik heb nog een reden gevonden waarom ik me niet graag van spullen ontdoe en ze liever bewaar, zo vind je namelijk nog eens iets. Meer daarover iets verderop in dit bericht. Allereerst, om terug te komen op mijn laatste blogpost over de oude eettafel, zie hier wat daarmee gebeurde, in stukjes hangt de eettafel nu aan de muur in een hoek van de serre. Een voorheen flink lelijke hoek. Overigens staat de eerste foto van de laatste blogpost momenteel in het maart nummer van Ariadne at Home, samen met nog twee foto's van mij, mijn roze wanden en zelfgemaakte moodboard, ter inspiratie.

vrijdag 19 februari 2016

★ What happened with the diningtable, recycling, upcycling, DIY -Wat er gebeurde met de eettafel..





Wat is er eigenlijk met jullie oude eettafel gebeurd? Helaas moet ik degene die interesse had teleurstellen, de vierkante tafel is er niet meer. De eettafel is zelfs geen tafel meer. Ik ben een groot voorstander van hergebruik, recycling of eigenlijk zeggen we tegenwoordig upcycling. We gooien iets niet zomaar weg, we zoeken naar nieuwe manieren om iets toch nog te kunnen gebruiken. Lang leve de anti wegwerp terreur, ik ben fan. Ik doe al jaren niet anders.

vrijdag 12 februari 2016

★ Friday -Vrijdag de dertiende, dag vijf, zeven jaar geleden





Het is vandaag vrijdag. Vrijdag de dertiende. Ik ben vandaag 42 weken en vijf dagen zwanger, dat is op twee dagen na 43 weken. Het is niet te bevatten en je kunt het je niet voorstellen, tenzij je mij bent, het is mijn realiteit. Ik blijf vertrouwen houden zonder de geruststelling. Hoe het tot nu toe is verlopen is niet zoals je het vooraf zou kunnen bedenken en dat is maar goed ook. Maandag had ik zwangerschapsvergiftiging en moest Pepijn er zo snel mogelijk uit, er volgden zes gel pogingen, er was ineens geen zwangerschapsvergiftiging en ik mocht naar huis, ik bleef en er was het ballonnetje, nog steeds zwanger, geen baby in mijn armen.

donderdag 11 februari 2016

★ Thursday -Donderdag, dag vier, zeven jaar geleden






Ik loop wat rond, mijn pinguïn loopje. Ik weiger nog steeds tv of laptop. Ik ben helemaal in mezelf gekeerd, ik heb mijn telefoon maar de berichtjes worden steeds bondiger, ik weet niet wat ik ze moet vertellen. Ik wil mijn kind, ik wil naar huis, nog nooit verlangde ik zo naar huis als nu. Ik zie verse vaders uit de lift komen met aan hun arm de maxi cosi, ik hoor huilende baby's op de kraamafdeling, zie blote volle borsten met drinkende baby's. Ik kijk naar mijn enorme buik en herinner me niet eens meer een leven zonder. Vandaag 42 weken en vier dagen zwanger, ik vraag me af wie de langslopende zwangere is, hier in het ziekenhuis ben ik het. Ik zou het heel fijn vinden als iemand nu zou zeggen dat ook zij zo lang zwanger was en het uiteindelijk allemaal goed kwam. Niemand zegt me dat het goed komt.

★ Wednesday -Woensdag, dag drie, zeven jaar geleden







Nog steeds geen baby, wel in mijn buik maar ik wil hem nu wel graag buiten mijn buik. Als ik het zelf zou kunnen deed ik het direct. Vandaag 42 weken en drie dagen zwanger, ik ken niemand die het na de 40 weken niet zat was. Het is de natuur, je bent voldragen, alles zit er op, aan en werkt waarschijnlijk naar behoren, er is geen enkele reden om niet geboren te worden. Ik praat nog steeds met je, zing voor je, alleen als ik weet dat we met zijn tweeën zijn. Je reageert nog steeds op me. Je vindt het fijn als ik op mijn rechterzij lig, als ik op mijn linkerzij lig protesteer je, liggen op buik of rug is deze laatste maanden geen optie meer. Mijn zwangerschap doet mij inmiddels letterlijk pijn, flink pijn, alsof ik vanbinnen alleen nog maar besta uit blauwe plekken, ik klaag niet, alleen Anne-Roel kan zien dat ik pijn heb en de uitputting zijn werk doet. Ik vertel niemand dat ik me zorgen maak, om jou, ik denk eigenlijk alleen nog maar aan jou. De zorgen heb ik een plek gegeven, daar moeten ze blijven, ik laat de spanning niet in mijn lichaam toe zodat ik ontspannen jou nog steeds een fijn verblijf kan bieden.

woensdag 10 februari 2016

★ Tuesday -Dinsdag, dag twee


Pepijn, net zo oud als Annabel nu, 3 jaar



Ik doe alsof ik slaap als ik hoor dat er iemand binnenkomt, ze wil mijn bloeddruk meten. Mijn bloeddruk is goed, dat weet ik, ik wil nog even dat ze me met rust laten en hou mijn ogen dicht tot ik hoor dat zij vertrekt. Ik zou graag willen slapen, ik ben moe. Ik open pas mijn ogen als Anne-Roel binnenstapt, hij is er, we zijn weer compleet. Hij heeft al geïnformeerd en weet wat ze gaan doen, als alles goed gaat hebben we morgen Pepijn in onze armen, ik voel zijn enthousiasme, ook hij kijkt hier al wekenlang naar uit. Bij mij is iets veranderd, geen enthousiasme, er is iets gaande maar ik weet niet wat. Iets zegt me dat het allemaal niet zo makkelijk zal gaan als de rest het nu doet lijken.

dinsdag 9 februari 2016

★ That Monday -Maandag, vandaag precies zeven jaar geleden






Ik weet het nog als de dag van gisteren. Hoeveel verjaardagen er ook verstrijken, mijn moeder zegt vrijwel ieder jaar weer hetzelfde, net als mijn schoonmoeder deed, net als mijn oma doet als ze het over de geboorte van haar kinderen heeft, ook zij weet het nog als de dag van gisteren. Al ben je in de tachtig, het is iets wat je kennelijk nooit vergeet, wat altijd bij je blijft. Ik stond er nooit zo bij stil, rolde weleens met mijn ogen als ik voor de zoveelste keer het verhaal aanhoorde van mijn eigen geboorte, het stond zo ver van me af. Stond het maar ver van me af. Inmiddels weet ook ik dat je het inderdaad nog weet als de dag van gisteren en je ieder jaar weer hetzelfde beleeft als een, twee, drie, vier, vijf, zes en inmiddels zeven jaar geleden. Zeven jaar verder, zeven jaar geleden, op een maandag.