vrijdag 23 september 2016

★ Personal- 1, 2, 3, 4, school.




Vier jaar (bijna)




En zomaar ineens zit ze op school. Even knipperen met je ogen en vier jaren zijn voorbij gevlogen. Vier rare jaren, zoals gewoonlijk, zoals te verwachten, zoals het hoort. Het gekke is dat je toch nooit zo voorbereid bent als je denkt, ik tenminste niet. Natuurlijk weet je dat het zover is zodra ze vier worden, dan begint de basisschool en pikt juf (of meester maar in dit geval dan even niet) jouw kind in voor een groot deel van de dag. Ik keek er zo naar uit, op de onmogelijke dagen vol wanhoop, frustratie, vermoeidheid en alles wat ik nu alweer vergeten ben want zo gaat dat. 

Meer tijd, tijd voor mezelf, tijd voor alles wat ik maar wil, tijd, tijd, tijd. Er was een periode dat ik erover droomde, ik dacht dat extra tijd me zoveel zou opleveren, vooral tijd voor mezelf klonk als muziek in mijn oren, gewoon even alleen zijn met jezelf, je eigen gedachten, terwijl je ergens in je achterhoofd nog steeds je kind(eren) hoort roepen, ook al zijn ze er niet, het galmt toch altijd nog even na. Ik nam regelmatig mijn telefoon mee naar de wc en bleef gewoon een tijdje zitten. Alsof ik heel even niet bij de wereld hoorde, ik keek snel op social media, reageerde eens op een reactie of plaatste zelf iets. Duurde nooit heel lang, of er stond iemand aan de deurkruk te trekken omdat hij/zij zelf naar de wc moest, of er galmde minstens honderd keer "MAMAAAA!!!, MAM!, MAAAHAAAAM!" door het huis. 





Een jaar



1,2,3,4. Je ziet het nog het best aan haar haren, alles groeide maar dat haar groeide in rap tempo. Ik maakte eens de fout het zelf te knippen, recht knippen kon ik wel. Niet dus, er moest zoveel van af tot het eindelijk soort van recht was dat ik wel om kon janken. Zulke dingen kun je niet ongedaan maken en dus voelde ik me dagenlang de stomste moeder op aarde. Haar mooie haren verprutsen, ik leerde dat het toch een vak is en we voortaan lekker de kapper haar werk laten doen. Zij vroeg aan Annabel hoe het toch kwam dat de plukken vooraan zoveel korter waren, waar ik geen enkele hand in heb gehad, ik kijk wel uit na het eerste debacle. De kapster keek even raar op toen ze hoorde dat Bella zelf een stuk van haar haren had gebeten. At ze eerst nog weleens papier, tegenwoordig bijt ze plukjes haar af. 

Ze is nog steeds een vat vol tegenstrijdigheden, luisteren doet ze niet aan, ze is zowel innemend als onuitstaanbaar, ze is het liefste meisje van de wereld wat zo veranderd in het grootste loeder, alles intens gepassioneerd. Uitputtend en tegelijkertijd bewonder ik het zo. Komt ze met sticker op haar voorhoofd uit de klas lopen, ze heeft goed geholpen, goed geluisterd, etc. Ik vol verbazing, wat? Zegt ze thuis op de bank dat wij geen regels hebben, kwam aan bod op school, daar valt het haar blijkbaar wel op dat er regels zijn. Ook nadat ik haar zeg dat er thuis wel degelijk regels zijn maar zij zich nooit ergens aan houdt, zich nergens iets van aantrekt en al helemaal nooit wil luisteren kijkt ze me vol ongeloof aan en lacht ze wat, neeeee, zegt ze gniffelend, wij hebben helemaal geen regels. Ik hou zo ontzettend veel van je maar af en toe wil ik je achter mijn mooie design behang plakken. 





Twee jaar



Ik was niks gewend, wilde wel tien kinderen, tien precies dezelfde kinderen als mijn eerste, ik zou er mijn hand niet voor omdraaien. Kan fysiek gezien in mijn geval helemaal niet, is ook niet aan de orde maar om te illustreren hoe ik het moederschap ervoer toen ik nog maar slechts eentje had. En toen was er een die gelijk staat aan honderd, op sommige dagen zelfs tienduizend en ik wist niet wat me overkwam, ik was er zeker niet op voorbereid. Ik geloof dat ik zelfs een keer wilde scheiden. Mocht hij de kinderen 'hebben'. En al die tijd dacht ik, zodra ze vier is gaat ze naar school, dan ga ik het nog missen en grijnsde daarbij want dat nam ik toch helemaal niet serieus, ik kon niet wachten, eindelijk tijd voor al die dingen die ik nu steeds afzeg en uitstel. Kan ik alles waaraan ik ben begonnen ook daadwerkelijk afmaken.

En dan is het zover. Mijn meisje, mijn lieve kleine prachtige meisje, want ineens zie ik ook alleen nog maar alles wat zo leuk is, zijn er alleen nog fantastische dagen om aan terug te denken, al het andere is weg, opgelost. Ik vergeet dat haar nare schrille hoge stemgeluid me af en toe tot wanhoop dreef en mijn trommelvliezen zwaar op de proef stelde. Het enige waar ik aan denk zijn de kalme ochtenden, ik smeer brood, vul de drinkbekers en pak Pepijn zijn schooltas in, zwaai hem uit en wacht tot zij wakker wordt. Meestal bleef ze nog even lekker in bed liggen, spelen met haar knuffels, kletsen, liedjes zingen. Soms kroop ik nog even terug in bed, ons grote bed, kwam ze naast me liggen. Nooit naar de klok kijken, ontbijten zo lang we willen, zij tot aan lunch en lunchen tot aan haar middagdut. Het uurtje voor mezelf terwijl zij sliep en ik wachtte tot Pepijnemans thuis kwam, hij kon zijn verhaal doen en had mijn onverdeelde aandacht. Hoe anders is het nu.

Het gehaast in de ochtend, ik kan dan wel alle tijd hebben omdat ik al voor zes uur opsta, er zijn dingen die zij toch echt zelf moeten doen. Pepijn heeft een half uur nodig, opstaan, ontbijten, aankleden, tanden poetsen en hij staat op de step en vertrekt naar school. Annabel weet na een half uur nog niet dat ze al wakker is, staart voor zich uit en weigert iets in haar mond te doen. Gelukkig biedt de tv afleiding, zonder dat ze het in de gaten heeft duw ik steeds een stukje brood in haar mond terwijl zij zegt dat ze niet naar school wil. Vanaf het moment dat ik haar wakker maak zegt ze dat ze niet naar school wil en lekker bij mij blijft. Het vroege opstaan moet wennen. Zodra we aankomen op school is ze enthousiast, als ik haar ophaal een blij "Leuk!", als ik vraag hoe haar schooldag was. Thuis tranen, hysterie, opwinding, alle emoties moeten er uit. Op sommige dagen valt ze in slaap op de bank, andere dagen breng ik haar naar bed en komt ze vlak voor etenstijd naar beneden. We moeten nog even onze weg hierin vinden maar op school doet ze het goed, is ze leuk en luistert ze kennelijk ook echt naar iemand.




Drie jaar





2 opmerkingen:

  1. Mooi geschreven! De tijd vliegt. En die haren, zo mooi! Hopelijk krijgt Mila ook zo mooi lang haar (en stiekem hoop ik dat ze mijn krullen krijgt). Prachtige foto's ook!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is zo snel gegaan, sinds de kinderen er zijn vind ik tijd zo raar iets, er gebeurt heel veel en toch lijkt het maar zo kort.
      Ja, jouw mooie krullen, wie weet! Fijn weekend!

      Verwijderen

Love to hear from you!