vrijdag 20 mei 2016

★ O, Bella, how did you get so big so fast? Stop the time! Lieve Annabel, waarom gaat het allemaal toch zo snel..







Nooit eerder ging de tijd zo snel, niet dat ik dat voorheen besefte, ik stond eigenlijk niet stil bij de tijd, ik had genoeg en er bleef altijd wel wat over. Tegenwoordig kan ik de weken niet meer bijhouden, ze zijn voorbij voordat ik het door heb. Het grootste verschil tussen het leven voor en het leven met de kinderen is de tijd die voorbij lijkt te vliegen. Ik plaatste deze foto, de foto hierboven, donderdag op Instagram. De eerste reactie die erop volgde ging over haar haren en dat was ook het eerste wat mij opviel bij het bekijken van de foto's van toen ze nog een kleine dreumes was, krap één jaar oud, met warrige haartjes en  de zo bekende ondeugende boeven blik. En kijk eens hoe ver we nu alweer zijn.. 





Net als toen speelt ze nog steeds het liefst met Pep zijn auto's




Toen versus nu
Nog altijd de ondernemende dame, stilzitten doet ze niet aan en sinds ze dan ook kan lopen is dat wat ze het liefste doet, gelukkig duurde het een tijdje voor ze het doorhad, ze liep laat maar hield niet meer op. Ze begon op haar knieën, terwijl ik me maar zorgen maakte over die kleine zachte knietjes van haar bleef zij 'lopen' tot er geen stof meer te zien was op die plek. Een kast vol broekjes met gaten op de knieën, het wende snel. Het eerste jaar was turbulent, dat had alles te maken met de situatie bij mijn schoonouders, wij wisten toen niet dat we nu in hun huis verder zouden gaan zonder hen. Wij prijzen ons gelukkig dat zij, haar opa en oma, Annabel nog in hun armen hebben kunnen sluiten. Met nog twee opa's en oma's waar ze dolgelukkig mee is, is ze nog steeds een grote bofkont, zelfs mijn oma mag ze af en toe opeisen, wat ze dan ook graag doet. 

Inmiddels zijn de haren langer, net als alle ledematen die het mollige achter zich hebben gelaten. Ik mis haar kleine ik, ondertussen geniet ik natuurlijk volop van haar steeds groter wordende ik maar helemaal loslaten hoe ze was kan ik nog niet. Gelukkig mag ik haar knuffelen zoveel ik wil en zoent ze er lustig op los met haar kleine handjes op mijn wangen en haar lippen op de mijne waarmee ze tevens de hele dag door praat en praat en praat. Ondernemend, innemend, strontvervelend, het is een feestje om haar moeder te mogen zijn, ook als dat laatste soms overheerst want als ze niet lekker in haar vel zit, dan jij ook niet. Ze is zo mooi dat ze zowel onweerstaanbaar als onuitstaanbaar kan zijn, tegelijkertijd. Ze bijt blauwe plekken in je benen, ze at jarenlang papier en maakt alles stuk wat ze in haar handen krijgt, talloze onthoofde lego- en playmobilpoppetjes, boeken met tig ontbrekende pagina's, knuffels zonder vulling, het is hier de normaalste zaak. 



 Bijna vier jaar oud









School
Over twee maanden vieren we je verjaardag, je vierde verjaardag. Vier jaren voorbij gevlogen, geen onbewogen jaren, er is veel gebeurd. Je eerste verhuizing was de grootste verandering, je paste je moeiteloos aan en voelde je direct thuis, je vermaakt je prima hier in dit nieuwe dorp en wij doen met je mee. Je eerste stap in de wereld zonder mij, de eerste dag op de peuterspeelzaal, het voelt alsof het gisteren was. Toen nog een lokaal in de school waar je straks elke dag naartoe zal gaan, later in de nieuwe ruimte naast je toekomstige school. Je bent er nog helemaal niet mee bezig, niet zoals je grote broer die bijna anderhalf jaar lang dagelijks vroeg wanneer hij nou eindelijk elke dag naar school mocht. Ik vraag me af of je net zo enthousiast zal zijn als hij, wennen deed hij niet aan, hij ging direct hele dagen naar school en wil nog steeds het liefst geen dag missen. Jij mag het zelf bepalen, we weten dat je het op je eigen manier zult doen en dat is prima. 

Elke dag naar school, ik vraag me af hoe we het moeten doen. Je begint graag rustig aan de dag, doet minstens twee uren over het verorberen van je ontbijtje en loopt de meeste tijd van de dag in pyjama. We hebben geen haast, ik zeg het bijna elke dag, misschien ook een beetje om de tijd wat te vertragen, alsof ik daarmee het universum wil opleggen wat rustiger aan te doen. Ik hoop dat ik het vast kan houden, net als ik bij Pep deed. Rustig aan de dag te beginnen en toch op tijd op school arriveren, ik ga er mijn best weer voor doen. Ik weet zeker dat we onze weg hierin vinden, hoezeer ik ook zal moeten wennen aan de ochtenden zonder jou, onze fijne start van de dag, onze tijd samen met de rest van de wereld op de achtergrond. 








Loslaten
Nog een schoolgaand kind, mijn laatste kind, de laatste weken waarin we doen wat we willen omdat het kan. Samen in de tuin ontbijten, ook als de zon zich niet laat zien en het te koud is om met zonder jas naar buiten te gaan, we al snel de druppels voelen vallen en jij in een deuk ligt om je moeder die met haar kleine lijf en korte armen de tig veel te grote kussens zo vlug mogelijk in de garage probeert te krijgen waarna natuurlijk de regen al snel weer stopt zodat we vragend naar elkaar kijken of we het nog eens gaan proberen of niet. We zien wel wat de dag ons brengt, we hoeven nergens naartoe, we kunnen de klok negeren en volop genieten van de vrijheid waar we zo van houden, waar ik zo van hou. 

Natuurlijk gaan we het gewoon weer doen, staan we elke ochtend vroeg op, smeer ik je broodje, pak ik je drinken en fruit, stop het in je schooltas en breng je naar school. Ik weet wie je juffen zijn, ik weet in welke klas je zit, ik ken ze, ik weet dat je in een warm bad stapt en ze goed op je passen, ik laat je met een gerust hart achter maar ik zal zeker weten flink wat tranen laten en ik zal je de eerste paar keer missen alsof ik je nooit meer terug zal zien. Ik ga naar huis, laat de tranen lopen en kijk om me heen, trots en voldaan, we hebben het goed en het gaat zoals het moet gaan. Ik mag daar best een traantje om laten, niet alleen omdat ik iets zal afsluiten maar ook omdat er weer iets nieuws begint, dit brengt allemaal emoties met zich mee en ik hou het liefst niets binnen maar laat het lekker lopen. Ondertussen weet ik dat jij het naar je zin hebt, hou ik de klok goed in de gaten en sta ik weer in school als het tijd is om je weer mee naar huis te nemen.  



 Nee, geen baby op komst, gewoon omdat we het lekker vinden














M&M's
We gaan er nog even volop van genieten, die ochtenden helemaal van ons saampjes. Je mag zo lang mogelijk in je pyjama blijven lopen, lekker in ons bed blijven liggen met al jouw knuffels, Pep zijn auto's en die lelijke plastic dino van je. We gaan veel ontbijtjes nuttigen, beschuit met muisjes, omdat we het lekker vinden en niet omdat er een baby op komst is, duurt uren, dat gaan we dus niet eten als je naar school moet. Ik ga ineens van alles leuk vinden waar ik me eerst aan ergerde, alleen maar omdat ik weet dat ik je straks al die ochtenden dat je op school zit niet zal horen en de rust me vast eens teveel wordt en ik met weemoed terug zal denken aan die keren dat jij met je verhitte hoofdje zoveel moeite deed om de tranen uit je ogen te persen. Omdat je geen m&m's als ontbijt mag, omdat papa moet werken en je hem eigenlijk niet kan missen, omdat Blaze niet op tv is en je niks anders wil kijken, al die voor jou grote problemen waar jij dagelijks tegenaan loopt. Ik ga het missen en toch ook weer niet, zoals het hoort. 




Op Pepijn zijn moestuintje passen terwijl hij op school zit





4 opmerkingen:

  1. Wat heb je dit prachtig geschreven........over je meisje......Brengt me even terug in de tijd........
    Hoe bijzonder.....en idd....de tijd vliegt.......

    Kus voor je meisje.......een nieuwe fase

    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel.. een hele nieuwe fase, ik ben benieuwd.
      Fijn weekend, liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!