donderdag 11 februari 2016

★ Wednesday -Woensdag, dag drie, zeven jaar geleden







Nog steeds geen baby, wel in mijn buik maar ik wil hem nu wel graag buiten mijn buik. Als ik het zelf zou kunnen deed ik het direct. Vandaag 42 weken en drie dagen zwanger, ik ken niemand die het na de 40 weken niet zat was. Het is de natuur, je bent voldragen, alles zit er op, aan en werkt waarschijnlijk naar behoren, er is geen enkele reden om niet geboren te worden. Ik praat nog steeds met je, zing voor je, alleen als ik weet dat we met zijn tweeën zijn. Je reageert nog steeds op me. Je vindt het fijn als ik op mijn rechterzij lig, als ik op mijn linkerzij lig protesteer je, liggen op buik of rug is deze laatste maanden geen optie meer. Mijn zwangerschap doet mij inmiddels letterlijk pijn, flink pijn, alsof ik vanbinnen alleen nog maar besta uit blauwe plekken, ik klaag niet, alleen Anne-Roel kan zien dat ik pijn heb en de uitputting zijn werk doet. Ik vertel niemand dat ik me zorgen maak, om jou, ik denk eigenlijk alleen nog maar aan jou. De zorgen heb ik een plek gegeven, daar moeten ze blijven, ik laat de spanning niet in mijn lichaam toe zodat ik ontspannen jou nog steeds een fijn verblijf kan bieden.


Ik lig naast een Mexicaanse, ik kreeg een kamergenote. Ze nemen met een katheter urine van me af, ik kan weer een nieuwe ervaring op mijn lijstje zetten. Zij belt ondertussen met haar zus, arts in Mexico en verteld haar mijn verhaal, we delen tenslotte een beetje hetzelfde lot. Beide volgespoten met gel, zij net, ik in totaal zes keer, waarvan de laatste twee keer een dubbele dosis, want als een enkele dosis totaal geen uitwerking heeft zal een dubbele dosis natuurlijk wel wonderen doen. Ik weken verder in de zwangerschap dan zij, nog steeds recordhouder, allebei pijn. Schandalig, zegt zus, in Mexico hadden ze het zo ver niet laten komen, daar hadden ze me nooit zo lang laten rondlopen. In gedachte kus en vervloek ik zus, niet alle dingen zijn nuttig om te weten, het doet me toch een beetje pijn te horen dat ik in een ander land mijn kind al had gehad, toch fijn dat een onbekende zich om mij bekommert. Ik vraag me af hoelang vliegen Mexico is, moet ze wel hier naartoe komen, vanaf 37 weken mag je tenslotte niet meer vliegen, al zouden ze de gok met mij prima kunnen nemen.

Iemand vertelt me dat mijn urine schoon is, geen zwangerschapsvergiftiging. Dat wist ik, ik gaf dit meerdere keren aan, maar daar luisterde niemand naar. Ik bedank voor de onnodige onrust, vraag waarom ze niet direct op deze manier urine van me hebben afgenomen en vraag direct ook even waarom ze niet naar mij luisteren, ik zit tenslotte al wat jaartjes in dit lijf waar ik inmiddels vrij bekend mee ben. Anne-Roel gooit er ook nog wat vragen achteraan, we krijgen wederom geen antwoord. Ze hebben geen antwoord, zij werken gewoon volgens protocol en kunnen er ook niks aan doen dat er ineens een vrouwpersoon is met een lijf dat zich niets aantrekt van dat protocol. En zwangere vrouwen zijn zichzelf niet, barende vrouwen, zij weten niet meer wat ze doen, denken, zeggen, etc. Dat vertelde een verpleegkundige en gaf daarbij Anne-Roel een schouderklop, alsof ze wilde zeggen dat het weer goed komt. Helaas, dat komt nooit meer goed, ik ben gewoon mezelf. Gelukkig weet hij niet beter.



Afgelopen zomer


Ik zal het samenvatten, ik zal niet vertellen hoe vaak en hoeveel verschillende handen in me verdwijnen en er gelukkig ook weer uitkomen om te voelen of ik al ontsluiting heb, dat het pijn doet, dat gepruts aan je baarmoeder. En prutsen kunnen ze, er zijn er die nog in opleiding zijn, die mogen oefenen op mevrouw 42 weken. Ik weet niet meer hoe vaak ik van mijn eigen kamer naar de verloskamer loop waar ik aan de monitor lig zodat ze Pepijn in de gaten kunnen houden (waar ik alleen maar heel blij mee ben) maar ook weer weg moet omdat alle andere vrouwen wel gaan bevallen. Hoe vaak de monden van medezwangeren open vallen wanneer ik zeg dat ik iets langer dan 42 weken zwanger ben, waar ik stiekem best wat lol in krijg. Hoe vaak Anne-Roel iemand op moet zoeken omdat ze me vergeten zijn, daar helemaal achterin de gang, niet op de kraamafdeling. Hoe vaak we vragen wat het plan is mocht de gel niet werken en we daarop geen antwoord krijgen, dit is toch echt het enige wat ze kunnen doen, tot iemand eerlijk zegt dat ze het zelf ook niet weten.

Goed nieuws. Ik mag naar huis, er is geen enkele reden om in het ziekenhuis te blijven als er geen gevaar is. Mag ik me later weer melden. Ik kijk Anne-Roel aan en ontplof, natuurlijk tegen een willekeurige verpleegkundige die het hele traject niet heeft meegekregen maar dat kan me inmiddels geen bal meer schelen. Er gebeurt iets met je als er al dagenlang niemand naar je luistert en iedereen maar met je doet wat ze willen, dan heb je ineens niet zo heel veel zin meer om netjes te blijven. En dan heb ik het er nog niet eens over wat meer dan 42 weken lang zwanger zijn met je doet, er is geen lontje meer, ook niet kort, er is enkel de niet te voorkomen ontploffing. Nu ben ik aan de beurt. Ik, mevrouw 42 weken, laat van zich horen. Ik gooi alles eruit, over de onkunde in dat ziekenhuis, wat Anne-Roel zo vriendelijk verbeterpunten noemt. Ik zeg dat ik het ziekenhuis niet verlaat zonder mijn kind. Ik ga niet naar huis zonder kind, na dat gepruts met gel, talloze gefriemel aan mijn baarmoeder en elke verloskamer op een na van binnen te hebben gezien en weer te moeten verlaten. Ze schrikt, haalt er een andere verpleegkundige bij die wij vaker hebben gezien en zij komt de boel sussen door alle fouten van haar collega's toe te geven. Jammer dat er geen collega beschikbaar is om haar fouten toe te geven. Anne-Roel moet naar huis, ik lig nog steeds in dat klote ziekenhuisbed, in mijn buik Pepijn, in het bed naast mij een kreunende Mexicaanse, beide pijn, ik in stilte.




3 opmerkingen:

  1. Wauw, ze stuurden je gewoon naar huis...!
    Mijn dochter wordt in maart 8. Ben destijds met 42 weken zwangerschap maar heel assertief met hele hebben en houwen naar het ziekenhuis gegaan en gelukkig hadden ze 'plek', dus kon ik worden ingeleid (in tegenstelling tot een kennis die twee week later in een drukke week terecht kwam en bijna tot 43 weken moest wachten, je kunt het je niet meer voorstellen). Maar het is de naarste bevalling van de drie geweest, alsof het toch tegen je lichaam ingaat.
    Ik herken je gelatenheid, na 40 weken ben je er klaar mee, na 41,5 weken werd ik murw, het zal wel, we zien wel.
    Mooi om te lezen hoe goed je op je intuitie vertrouwt, jezelf kent. Waardevol om dat te kunnen! Maar ook bijzonder hoe gedetailleerd je alles nog weet, geeft natuurlijk ook aan wat een impact het heeft gehad, en nog steeds heeft. Heftig om elk jaar dat gevoel weer te herbeleven. Ik wens je een hele mooie, feestelijke verjaardag toe, op zaterdag de 13e!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is het, je wordt nurw, ik kon het toen niet goed uitleggen maar dat is het.
      Ik vond onlangs mijn oude laptop in een doos op zolder, daarop stond het verhaal van toen, ik begin het inmiddels te vergeten en besloot het daarom nu op de blog te zetten. Omdat ik het wel wil vergeten maar toch ook wil dat het verhaal blijft bestaan.
      Er is gelukkig heel veel veranderd in de jaren erna, als ik nu hoor hoe snel ze ingrijpen ben ik daar heel blij om. Helaas moet je voor inleiden wel iets van ontsluiting hebben, dat had ik niet, daarom kon het bij mij niet.
      Wat goed dat je het heft zelf in handen nam. Ik denk dat het heel belangrijk is om naar jezelf te luisteren, goed zo.
      Dank je voor de felicitaties, het was een fijne zevende verjaardag. Liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!