woensdag 10 februari 2016

★ Tuesday -Dinsdag, dag twee


Pepijn, net zo oud als Annabel nu, 3 jaar



Ik doe alsof ik slaap als ik hoor dat er iemand binnenkomt, ze wil mijn bloeddruk meten. Mijn bloeddruk is goed, dat weet ik, ik wil nog even dat ze me met rust laten en hou mijn ogen dicht tot ik hoor dat zij vertrekt. Ik zou graag willen slapen, ik ben moe. Ik open pas mijn ogen als Anne-Roel binnenstapt, hij is er, we zijn weer compleet. Hij heeft al geïnformeerd en weet wat ze gaan doen, als alles goed gaat hebben we morgen Pepijn in onze armen, ik voel zijn enthousiasme, ook hij kijkt hier al wekenlang naar uit. Bij mij is iets veranderd, geen enthousiasme, er is iets gaande maar ik weet niet wat. Iets zegt me dat het allemaal niet zo makkelijk zal gaan als de rest het nu doet lijken.


Ik wil geen tv of laptop, mijn telefoon ligt met scherm naar beneden en geluid uit op het nachtkastje. Uren verstrijken. Ik hou mijn dierbare vriendinnetjes op de hoogte met het weinige nieuws wat we te horen krijgen, gevloek, wat doen ze allemaal met je, waarom duurt het zo lang, waarom helpen ze je niet. Ik waardeer de lieverds, zelf moeder en ook niet, de moeders begrijpen het niet, het heeft te lang geduurd, ook zij weten dat ik van vol energie naar leeg en futloos ging. Ik krijg gel ingespoten, nadat er voor de zoveelste keer een hand in mij verdwijnt om te voelen of ik al ontsluiting heb, potdicht, zeggen ze allemaal. Toucheren blijkt een vak te zijn. Er zijn er, verrassend genoeg de mannen, die voorzichtig te werk gaan, het blijft vervelend maar er zijn er, vrouwen, die graaien alsof er een schat te vinden valt. Erg pijnlijk, niet prettig. De gel spuiten we tegen je baarmoederwand, daarna schiet je in de weeën en vervolgens sla je aan het bevallen, zo gezegd. Vandaag 42 weken en twee dagen zwanger, ik ben er wel klaar mee, hij mag van mij komen. Mijn bloeddruk wordt gemeten, die is wederom normaal, ze komt later nog eens. Ik loop wat rond op de afdeling terwijl het in mij begint te rommelen, de eerste krampen melden zich, ik ken ze al vanaf mijn elfde en vanaf toen elke maand tijdens mijn menstruatie, ik ben wel wat gewend.



Het allerliefste ventje van de hele wereld 









Het is een vreemde dag, ik krijg in totaal drie keer gel ingespoten, er verdwijnen meer handen in me, ze komen er gelukkig ook weer uit, geen verandering, nog steeds potdicht. De krampen in mijn buik en rug worden iets heftiger, nog steeds bekend, zoals iedere maand. Ik zeg tegen Anne-Roel dat de gel niets zal uithalen, dit is niet de manier waarop we Pepijn snel in onze armen kunnen sluiten. Hij staat ertussenin, enerzijds alle mensen waarvan hij denkt dat zij weten waar ze mee bezig zijn, anderzijds zijn vrouw waarvan hij niet kan weten dat zij sommige dingen gewoon weet. Het went, er wordt mij al mijn hele leven gevraagd hoe ik dingen weet zonder dat ik het uit kan leggen, ik weet het gewoon, weinig luisteren daar ook echt naar. Hij informeert wat ze gaan doen, mocht de gel niet werken. Er is niks anders, zeggen ze, de gel is het enige wat ze kunnen doen. De gel die mijn baarmoeder doet schroeien, het voelt alsof ze met een vuurtje langs mijn baarmoeder glijden.








Ik neem afscheid, Anne-Roel moet weer naar huis en ik lig zonder hem in het ziekenhuisbed, nog steeds met Pepijn in mijn buik. De sfeer op de afdeling is gespannen, ik merk dat ze niet weten wat er aan de hand is, het gaat niet zoals ze willen. Ze gooien met percentages, ik val altijd onder de minderheid, al is dat maar 0,0005 %. Ik kijk er niet van op dat het in dit geval ook niet verloopt zoals bij de meerderheid wel het geval is. Ik sluit me weer voor alles af en ben blij met de onveranderde bewegingen in mijn buik, hoe pijnlijk ook. Met zo weinig ruimte kunnen je knieën, voeten, ellebogen en handen alleen nog maar op dezelfde plekken schoppen en stoten. Ik koester dat mijn kleine druktemaker zich nergens iets van aantrekt en tegelijkertijd hoop ik dat hij het zat wordt en besluit dat het tijd is om mijn buik te verlaten. Vlak voordat ik in slaap val concentreer ik me op mijn lichaam, er is niets veranderd, het gerommel blijft aanhouden maar ik voel dat het te oppervlakkig is, dit zal mijn baarmoeder niet aan het werk zetten, dit is niet de manier om mij aan het bevallen te krijgen. Ik slaap kort, af en toe eventjes. De pijn van de krampen in buik en rug, mijn arme onrustige verschroeide baarmoeder, het houdt me wakker. Ik heb het gevoel dat het nog lang kan duren.




Zusje Annabel, baby




Zusje Annabel, gisteravond



Gisteravond, tegenwoordige tijd. Ik hou Annabel op, zij en Pepijn zijn samen in bad geweest nadat ze samen hebben gegeten. Anne-Roel heeft werkoverleg, hij is pas laat thuis. Ik ben ondertussen aan het koken, een gerecht wat zij niet lusten, voor hen is het kliekjes dag. Ze hebben lol, met op de achtergrond deze dag zeven jaar geleden luister ik naar hun verhalen, de grapjes die ze maken en de strijd, wie het eerst het drinken op heeft, wie het eerst de groente. Er kan zoveel gebeuren in zeven jaar tijd, er is veel gebeurd in zeven jaar tijd. Als Pepijn in bed ligt blijf ik nog even lekker op de bank hangen met Bella in mijn armen, zij vraagt tig keer waar papa blijft, ik vertel net zo vaak dat hij pas laat thuis zal zijn. Gelukkig wil ze in de tussentijd best met mij knuffelen, pik ik dat mooi even mee.



7 opmerkingen:

  1. Wat ga ik nu schrijven al wetend uit je reacties op reacties dat het heel heftig was. Goed van je dat je je lijf zo goed kent. Hoop dat je door al je ervaringen hebt geleerd dat jij het het beste weet en daarvoor vecht en je laat horen. Ik ken je niet, maar hoop dat je je laat kennen zodat ze nu wel naar je luisteren.
    Ik weet nog dat ik mijn beroerte had, nu tien jaar geleden...nou ja afgelopen september...en dat ik alleen maar moe was en wilde slapen. Slapen iets wat ik mijn hele leven lang al niet goed doe...maar luister tegenwoordig zoveel beter naar mijn lijf en neem rust, gun me rust. Dikke knuffels voor jou

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat heftig, een beroerte, jeetje. Ik geloof wel altijd in het goede wat ergens uit voortvloeit, hoe indrukwekkend en intens hetgeen ook is wat je overkomt. Zoals dat je nu zoveel beter naar je lijf luistert, jezelf de rust gunt, goed zo.
      Dat is het vooral, jezelf het gunnen. Als iedereen om je heen het beter denkt te weten en het daarmee moeilijk voor je maakt om naar jezelf te blijven luisteren komt het daar eigenlijk op aan, je moet het jezelf gunnen, je moet weten dat je het waard bent om je eigen keuzes te mogen maken en zelf te bepalen wat ze wel of niet met je mogen doen. Je eigen grenzen bepalen en daaraan vasthouden is voor veel mensen jammer genoeg heel moeilijk, daarom doen de meesten nog steeds alles zoals zij denken dat het hoort, wat zij denken dat een ander van ze verwacht en zijn zoveel mensen niet gelukkig, wat ook logisch is als je niet leeft zoals je het in je hart voelt. Ik vind dat heel spijtig, als ik zeg dat ik wel gelukkig ben zijn er nog steeds de opgetrokken wenkbrauwen, wie is er nou echt gelukkig, ik laat het vaak omdat ik weet dat ik ze toch niet op andere gedachte kan brengen en omdat het mij verteld dat zij inderdaad niet leven zoals ze diep van binnen graag zouden willen, wat ik al spijtig genoeg vind voor ze, dan hoef ik daar niet nog een schepje bovenop te doen door duidelijk te maken dat je echt gewoon gelukkig kunt zijn, tevreden, ook als er verdrietige dingen gaande zijn, het kan echt.
      Liefs!

      Verwijderen
    2. O, en morgen vecht ik.. dan is mijn grens bereikt.

      Verwijderen
  2. Wat kan jij toch mooi uit je hart schrijven vol ontroering lees ik altijd jou blog....................zo puur zo echt voluit in het leven sta je en je weet er altijd een mooie draai aan te geven! Fijn om dit altijd te mogen lezen...............ook ik weet dat je steeds beter af bent om met de dag te leven...........immers elke dag is een nieuwe dag met nieuwe kansen. Ik heb zelf een zoon die nierpatiënt is en die nog maar voor 20%werkt zijn nier. Als het slechter gaat met hem mag ik mijn nier aan hem geven, altijd onvoorwaardelijke liefde voor je kind en dat lees ik ook in jou blog terug !Lieve groetjes Majella uit Hoogland

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat heftig voor jullie, wat zeg je dat mooi, mag ik mijn nier aan hem geven. Die onvoorwaardelijke liefde is prachtig, dank je voor je fijne compliment. Ik hoop dat het nog heel lang goed zal gaan met zoon, liefs!

      Verwijderen
  3. Lieve Susanne,

    Watschrijf he dit weer mooi! Vooral ook je reactie over het echt gelukkig zijn. Zo meeeens! Wij zijn als gezin ook echt gelukkig met alles en zien ook positieve dingen in tegenslagen. Maar ik zie ook zoveel mensen die t niet zijn en keuzes maken omdat t zo hoort! Eigenlijk zouden meer mensen naar zichzelf moeten luisteren.....soms vind ik t ook wel een zoek tocht en een uitdaging om steeds naar mezelf te luisteren maar toch is dat het beste!

    Je schrijft mooi!
    Liefs uit Frankrijk. Mirjam

    Ps ik was zelfde anonieme persoon als gisteren ��

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!