donderdag 11 februari 2016

★ Thursday -Donderdag, dag vier, zeven jaar geleden






Ik loop wat rond, mijn pinguïn loopje. Ik weiger nog steeds tv of laptop. Ik ben helemaal in mezelf gekeerd, ik heb mijn telefoon maar de berichtjes worden steeds bondiger, ik weet niet wat ik ze moet vertellen. Ik wil mijn kind, ik wil naar huis, nog nooit verlangde ik zo naar huis als nu. Ik zie verse vaders uit de lift komen met aan hun arm de maxi cosi, ik hoor huilende baby's op de kraamafdeling, zie blote volle borsten met drinkende baby's. Ik kijk naar mijn enorme buik en herinner me niet eens meer een leven zonder. Vandaag 42 weken en vier dagen zwanger, ik vraag me af wie de langslopende zwangere is, hier in het ziekenhuis ben ik het. Ik zou het heel fijn vinden als iemand nu zou zeggen dat ook zij zo lang zwanger was en het uiteindelijk allemaal goed kwam. Niemand zegt me dat het goed komt.


Terug in mijn kamer mis ik mijn Mexicaanse, ik zeg mijn, je krijgt toch een beetje een band als je samen pijn lijdt. Zij ligt inmiddels in een verloskamer, zij wel. Of ik ook naar een verloskamer wil, ik weet de weg en ik ken ze, op een na, allemaal. De rustgevende wolken op de muur die mij inmiddels flink mijn poezelige neusje uitkomen, de hoek waarvan je niet wil dat je kind er naartoe gedragen wordt, dan is er iets mis. We weten inmiddels alles, Anne-Roel heeft herhaaldelijk laten vallen dat het hem ook wel wat lijkt, arts. Ik zie het voor me, een Nederlandse Mc Dreamy, en ben blij dat dit niet het geval is, wit is ook niet zijn kleur en ijdel als hij is zou hij het alleen daarom al laten. Een verpleegkundige komt binnen en legt spullen klaar, wij aanschouwen dit, wachtende op informatie. Als ze bijna de deur door is roept mijn verbaasde echtgenoot haar terug, of ze ons op de hoogte wil brengen, wij weten tenslotte van niets.




Hoe nu verder. Er is overleg geweest, dat had wat voeten in de aarde waardoor het even duurde, maar omdat mevrouw weigerde naar huis te gaan moest er iets gebeuren. Ik, mevrouw, lig er gewoon bij maar kennelijk wordt je als hoger dan hoogzwangere als labiel bestempelt en praat men liever over je alsof je er niet bij bent. Daarbij vinden ze mij al dagenlang vervelend en praat het natuurlijk veel makkelijker met een vriendelijke partner die ook nog eens aantrekkelijk is. Wij hebben voordat ik weigerde naar huis te gaan al doorgegeven dat er iets moest gebeuren maar het kwartje viel hier iets later. Er is landelijk overleg gepleegd, met verschillende gynaecologen, omdat ik al zo ver in de zwangerschap ben en alles nog potdicht zit en de gel zijn werk niet heeft gedaan moesten ze op zoek naar iets anders. Ik krijg een ballon, weer een ervaring rijker, ik kan weer iets nieuws aan mijn lijstje toevoegen. Ik krijg een slangetje ingebracht met aan het einde een ballonnetje, deze wordt gevuld met water tot het een diameter heeft van drie centimeter. Ze verteld dat de ballon er vervolgens vanzelf uit valt waarna ik drie centimeter ontsluiting heb. Anne-Roel vraagt nog waarom ze dit niet eerder hebben gedaan en wij krijgen het antwoord wat we niet willen. Het is nog nooit eerder gedaan.

Ik loop weer wat rond, mijn pinguïn loopje. Met in mij een ballon en aan mijn bovenbeen een slangetje. Ik moet wel rondlopen, toen ik ging zitten drukte de ballon bijna Pepijn door mijn keel naar boven. Ik grap nog dat ik het er om zou doen maar het zo zonde is dat ik dat niet zou overleven, zonder te weten dat dit grapje heel snel bijna een harde waarheid zal zijn. Het is wederom een beleving, er komt van alles uit het slangetje, slijm, bloed. Ik besluit toch even naar de verpleegkundige te lopen en trek mijn pyjamabroek naar beneden, alle gene is inmiddels wel verdwenen, de hele afdeling heeft alles al eens gezien. Samen kijken we naar dat slangetje. Zij vraagt waar dat slangetje van is, als ik zeg van mijn ballon kijkt ze me aan met een inmiddels te vertrouwd gezicht. Verbazing, ongeloof, ontzetting, alles. Een ballon? Ik vertel haar dat ik een ballon ingebracht heb gekregen, met daaraan dit slangetje en dat ik graag wil weten wat er uit het slangetje komt en of we er iets aan kunnen doen voordat mijn pyjamabroek ermee volgelopen is. Ze gaat even vragen, weet niks van een ballon, dit heeft ze nog nooit gezien. Ik blijf rustig staan, wachten is tegenwoordig toch mijn voornaamste bezigheid en kijk nergens meer van op.




De ballon valt niet vanzelf uit me, verassing. Ze vullen het met extra water, tot een diameter van vijf centimeter, rechtop zitten is inmiddels onmogelijk. Ik zat vroeger graag op een skippybal, ik zat tot voor kort op een fitnessbal, dit voelt hetzelfde maar dan met mijn lijf om de bal. Het slangetje is verpakt in gaas en verband zodat de smurrie die er uit komt, die uit mij komt (het zal wel normaal zijn, waren haar geruststellende woorden) niet in mijn pyjamabroek komt. Er is een nieuwe verpleegkundige, zij zegt dat ze een kamer voor ons zal regelen. Voor ons. Ik besluit niets te zeggen over mijn kamer, ik verzwijg mijn dagenlange verblijf en sommeer Anne-Roel stilzwijgend met mijn dwingende ogen ditzelfde te doen. Wij houden ons van de domme net zoals de verpleegkundigen dit al dagenlang tegenover ons doen en volgen haar naar de nieuwe kamer, op de kraamafdeling, met een bed voor Anne-Roel en een nieuw bed voor mij. Hij haalt stiekem snel enkele spullen uit mijn andere kamer waar hij nooit mocht slapen en gaat in het bed naast mij liggen, in onze kamer. Eindelijk, deze nacht ben ik niet alleen. Ik kan niet slapen van de ballon, ik heb teveel pijn en krijg een spuit in mijn been, slik iets door en val voor eventjes in slaap.




3 opmerkingen:

  1. :( Pfff.

    Bloedstollend vervolgverhaal.... Helaas voor jullie echt gebeurd :(

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Blijft gek om te lezen, ook al is het mijn verhaal, gelukkig staat het inmiddels steeds verder van me af, al blijft het de week waarin ik me het minst fijn voel, dat verdwijnt vanzelf op zijn verjaardag, dan is er weer de euforie die ik toen ook voelde, ik ben er lekker nog!
      Liefs!

      Verwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!