dinsdag 9 februari 2016

★ That Monday -Maandag, vandaag precies zeven jaar geleden






Ik weet het nog als de dag van gisteren. Hoeveel verjaardagen er ook verstrijken, mijn moeder zegt vrijwel ieder jaar weer hetzelfde, net als mijn schoonmoeder deed, net als mijn oma doet als ze het over de geboorte van haar kinderen heeft, ook zij weet het nog als de dag van gisteren. Al ben je in de tachtig, het is iets wat je kennelijk nooit vergeet, wat altijd bij je blijft. Ik stond er nooit zo bij stil, rolde weleens met mijn ogen als ik voor de zoveelste keer het verhaal aanhoorde van mijn eigen geboorte, het stond zo ver van me af. Stond het maar ver van me af. Inmiddels weet ook ik dat je het inderdaad nog weet als de dag van gisteren en je ieder jaar weer hetzelfde beleeft als een, twee, drie, vier, vijf, zes en inmiddels zeven jaar geleden. Zeven jaar verder, zeven jaar geleden, op een maandag.


Vandaag is het dinsdag, een gewone schooldag, ik wek Pepijn, hij ligt heerlijk onder zijn nieuwe dekbedovertrek, in het bed wat wij voor hem maakte. Het afgelopen weekend wurmden wij ons in de vreemdste hoeken om de schuine wand in zijn bed te behangen en bejubelde ik Anne-Roel om zijn handigheid. Heerlijk om met iemand te zijn die net zo enthousiast is over een nieuw behangetje op de wand als ik, er zijn zoveel redenen waarom ik met de juiste ben getrouwd, dit is er een van. Enthousiast ruimen we de behangresten op, bekijken we ons werk, verbazen we ons over de tijd die is verstreken, van baby naar die grote jongen die vanavond weer in dit bed ligt. Ik blijf nog even hangen in zijn grote jongenskamer, ik zie voor me hoe ik avonden achter elkaar bleef hangen in zijn babykamer, met hem in mijn buik, wekenlang, wachtend. Ik heb zo lang moeten wachten.





Zijn bed nu, nog zonder het behang aan de binnenkant






Op maandag 9 februari 2009 besluiten wij nog even de stad in te gaan, ook al loop ik als een pinguïn, ik loop nog, en hoe. Afgelopen zaterdag stond ik nog in de fitnesszaal, ik keek hoe mijn mede zwangeren de hal binnenstapten en als eerste naar het prikbord liepen met daarop de geboortekaartjes. Ik zag de verbazing, nog steeds niets, gevolgd door lieve woorden als ze mij zien, medeleven. Ik hou de lol er in maar ik ben heel blij dat er anderen zijn die snappen dat ik het inmiddels flink zat ben. Terwijl we in de stad lopen en nog wat laatste dingetjes kopen, onnodig, we kopen al wekenlang de laatste dingetjes, je moet toch wat om de tijd te doden, wordt mij verschillende keren gevraagd wanneer ik ben uitgerekend. Ik weet niet hoe het werkt als je niet meer uitkijkt naar de uitgerekende dag, dé dag, het houdt gewoon op, je telt af tot die dag en daarna zit je het uit. Vandaag precies twee weken geleden, ik ben 42 weken zwanger, ik ben zo lang zwanger als iedereen zei dat je nooit zou zijn. Er is er nog nooit eentje blijven zitten, het komt vanzelf, veel mensen zeggen zo vaak hetzelfde. Ik hoor alles gelaten aan en hou in mijn achterhoofd dat de dingen bij mij altijd anders lopen. Nadat ik tig keer vraag of ik ergens langs mag, met een enorme 42 weken zwanger buik glip je nu eenmaal niet meer even handig langs iemand in de rij van een kassa zonder iets, iemand of allebei om te stoten, zien we dat het tijd is om te vertrekken naar de verloskundige.




Pepijn zijn eerste bedje




Het is mijn laatste afspraak, verteld ze ons. Vanaf nu moet de verloskundigenpraktijk het overlaten aan het ziekenhuis. Ik vind inmiddels nergens iets meer van, ik kan wel overal een mening over hebben maar niets loopt zoals ik het graag zou zien, ik kan me er beter aan over geven, loslaten, ik laat alles los, liefst de baby ook, als iemand dat nou even zou kunnen regelen zou ik dolgelukkig zijn. Ik hoor alles aan en laat Anne-Roel het woord doen, hij regelt alles, hij zorgt overal voor. Ik denk aan hoe ik het allemaal voor me zag, thuis, ik wilde zo ontzettend graag thuis bevallen. We gingen naar een voorlichtingsavond in het ziekenhuis, Anne-Roel vond het verstandig te gaan, om te weten hoe het zou verlopen mochten we toch in het ziekenhuis belanden, mijn verstandig man die overal aan denkt en overal op voorbereid wil zijn. Ik weet nog dat ik vol trots mijn vinger opstak, als enige in die volle zaal met dikke buiken, beginnende bollende buikjes en aanhang. De gynaecoloog vroeg wie er van plan was thuis te bevallen, ik, riep ik luid met mijn opgezwollen vinger in de lucht. Goed zo, was haar reactie. Goed zo, maar na 42 weken mag het niet meer, dat liet ze achterwege.

Of ik nog even in een potje wil plassen, zwangeren hebben altijd wel een beetje in hun blaas zitten en met die dikke buik van mij zal er vast wel wat druk op staan, succes.  Ik ben inmiddels alles gewend, de talloze opmerkingen over die enorme dikke buik, de verbazing als ze even voelen, zo hard, zo stijf, ik denk elke avond hetzelfde als ik tevergeefs probeer een fijne slaappositie te vinden. De rek is er inmiddels wel uit, ook dat voel ik elke dag als mijn huid weer ergens een nieuwe verse scheur vertoont. Ik moet me eerst goed schoonmaken en krijg een washand en handdoek mee. Een belachelijk klein potje, het voelt zoveel kleiner als je zelf zoveel groter bent. In de wc hang ik onder de kraan, ik drink, drink, drink. Als ik het daadwerkelijk in het kleine potje wil krijgen mag ik wel zorgen dat het veel is zodat ik, als ik mis zit en mijn plas niet op kan houden, nog genoeg over heb om op te vangen als ik het potje snel verplaats. Veel te korte opgezwollen armen, een te dikke buik, alles onder me is uit het zicht verdwenen, het moet op gevoel en het moet goed, ik heb maar een kans of ik moet weer een nieuw potje halen en liters water drinken. Ik hou het potje eronder, ik plas en hoor aan het kletterende water in de pot dat ik ernaast zit. Natuurlijk ken ik mijn lijf en weet ik prima waar alles gesitueerd is, als alles is opgezwollen van het vasthoudende vocht en er al 42 weken een baby in je huist is het ineens niet zo duidelijk meer. Ik verplaats snel het potje en vang het zieligste laagje op, hopelijk is het genoeg.

Het is genoeg en ik ben blij dat ik het niet nog eens moet overdoen, alles kost tegenwoordig zoveel moeite, vanzelfsprekende dingen als kleding aan- en uitdoen, laat staan je schoenen. Het is allemaal niet zo eenvoudig meer en kost veel tijd. Ik heb al dikwijls over een broek met rits in mijn kruis gefantaseerd, van voor naar achter, alleen mijn gulp open leek me zoveel makkelijker. Mijn bloeddruk wordt gemeten en is veel te hoog, ik vervloek mezelf om het actief zijn de hele dag, daar moet ik inmiddels de tol voor betalen, de hoge bloeddruk is er een van, samen met vocht vasthouden, het is alsof iemand de fietspomp op je aan heeft gesloten en maar niet stopt met pompen. Net als ik maar niet stop met zwanger zijn. Als er ook eiwit in mijn urine zit is de sfeer ineens anders, ze zegt ons dat ik naar het ziekenhuis moet, ik mag niet eerst nog langs huis, ik moet direct naar het ziekenhuis. Een paar minuten later stopt Anne-Roel voor ons huis, vlakbij het ziekenhuis, hij gaat naar binnen om de spullen te pakken die al wekenlang klaar staan, ik bedenk me dat dit het laatste moment is dat ik voor mijn huis sta zonder kind.





Zijn wieg naast ons bed



In het ziekenhuis melden wij ons, ik zeg mijn naam, zij zegt mevrouw 42 weken, kennelijk vindt zij dat een veel betere benadering dan de persoonlijke en wij volgen haar naar een verloskamer. Ineens snap ik de naam, verloskamer, het zal zeer zeker een enorme verlossing zijn, Pepijn uit mijn buik, mijn armen in. Ik voel de uitputting in mijn hele lijf, ik kan me heel lang groot houden maar als het te veel is, is het te veel. Zwangerschapsvergiftiging, zeggen ze en ze nemen mijn bloeddruk op, die is inmiddels gezakt, ik heb me rustig gehouden. Ze vertellen me dat ik geen hoofdpijn moet krijgen, ik vertel dat ik dit wel heb, ze verdwijnen en ik zie ze niet meer terug. Iemand anders begeleid me naar mijn kamer, de allerlaatste kamer van de lange gang, helemaal achter in de hoek. Het is druk, ze hebben alle verloskamers nodig. Om mij heen bevallen ze allemaal. Ik lig niet op de kraamafdeling, alles zit vol. Anne-Roel moet weg, dat valt me zwaar, ik heb 42 weken lang niet een keer het gevoel gehad dat ik alleen zwanger ben, nu wel. Hij doet het denkwerk, hij praat, luistert en hij regelt alles, nu ben ik overgeleverd aan voor mij vreemde mensen in dit ziekenhuis. Ik, mevrouw 42 weken. Of ik iets wil om te kunnen slapen, ik ben al wekenlang gewend bijna niet te slapen, die ene nacht maakt echt niets meer uit, ik neem liever geen middeltjes om me in slaap te krijgen. Ik draai me om op mijn zij en lig stil, volkomen ontspannen. Ik ontspannen, jij ontspannen, lief mannetje in mijn buik. Je moet er uit, Pepijn, ze zeggen dat het slecht met me gaat, ik maak me zorgen om jou. En ik wil je zo heel erg graag in mijn armen.





6 opmerkingen:

  1. Bij iedere verjaardag van de Kids, herbeleef ik ook elk moment. Ik vind dat heerlijk, maar ook een beetje moeilijk. Was bij beide Kids ook niet gemakkelijk.

    Je hebt het mooi omschreven, wat gaat de tijd snel hé!?

    Liefs Joy


    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind dat moeilijk, het zijn voor mij vijf dagen voorafgaand aan zijn verjaardag, dit was de eerste en de fijnste. De laatste is de zwaarste, vrijdag, zijn geboortedag, hoezeer dat ook in contrast is omdat het moment dat ik hem voor het eerst in mijn armen kon nemen het mooiste was, snel daarna ging het mis. Er is teveel gebeurt om fijne herinneringen aan te hebben, dit zal elk jaar weer een week zijn waarin ik het weer een stukje meer verwerk, ik merk dat ik al wat details vergeet en daar ben ik blij mee.
      Morgen dag twee, ik kijk uit naar de laatste dag omdat ik weet dat ik het dan weer voor een jaar achter me kan laten, dan ga ik feestvieren en genieten van zijn verjaardag, wat ik volop doe.
      Het gaat zo snel, van baby naar een zeven jarige knul, bizar.
      Liefs!

      Verwijderen
  2. Bijzonder hoe intens je t schrijft! Heftig ook dat ze jou nog door lieten " lopen" in t zh met al 42 wkn en deze klachten! Vooral ook voor he man, hij was er met volle bewustzijn bij. Maar gelukkig heb je een.prachtig zoon van alweer 7 jr!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Na mij is dat ook veranderd, dat ontdekte ik tijdens mijn tweede zwangerschap, de gynaecoloog die Pepijn haalde begeleide mijn tweede zwangerschap ook. Er zijn meer dingen veranderd na mij, was het toch ergens goed voor ;-)
      Wat goed dat je mijn man naar voren haalt, ik heb me er zo vreselijk aan geïrriteerd dat hij zo genegeerd werd, wat mij in de vijf dagen voor de geboorte van Pepijn overkwam was voor hem minstens zo zwaar, hij heeft er echt mee gezeten dat hij niet meer voor mij kon betekenen dan bij me blijven, ik verwachte niet meer dan dat maar snap goed wat hij bedoelt. Hij was mij op het eind bijna kwijt, ze vertelden hem dat hij er rekening mee moest houden dat het niet goed zou aflopen met mij. Dat heeft een hele diepe indruk achtergelaten. Wij hebben daardoor ook een hele sterke band, het mooie wat hieruit voortkwam.
      Liefs!

      Verwijderen
  3. Hoi Suzanne het is alweer lang geleden dat ik hier een bericht achterliet, maar op een of andere manier trokken je blogposten me. Heftig vooral om je reacties te lezen, die komen flink binnen. Ik ga zo eens de volgende lezen. Zondag was het by the way voor mij 23 jaar geleden, ook gedenkwaardig alhoewel ik er voor de eerste keer niet zo aan terug dacht. Niet dat het een heftige was hoor...niets in vergelijk met de jouwe...maar gedenkwaardig omdat een geweldige dochter werd geboren :). Dikke knuffels en heel veel sterkte voor de komende dagen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Alsnog, met terugwerkende kracht, gefeliciteerd met je dochter!
      Het is natuurlijk ook gedenkwaardig, de geboorte van een kind, het blijft bijzonder..
      Liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!