donderdag 21 januari 2016

★ Mist






Winter wat ben je mooi, Friesland wat ben je mooi, dorp wat ben je mooi.. Ik kan er niks aan doen, laat ik al snel een traan bij de eerste dwarrelende sneeuwvlokken, deze mistige wereld doet er nog een schepje bovenop.. De maandag- en donderdagochtend zijn tegenwoordig een klein beetje van mij, ik weet het, maandag is de dag waar iedereen het meest tegenop ziet, maar zoals met zoveel dingen denk ik daar net weer even anders over. Ik hou van de maandag. Daarbij kun je onmogelijk besluiten een dag over te slaan, zo van, de maandag daar doe ik niet aan. Hij is er nu eenmaal, kan ik er net zo goed zoveel mogelijk van genieten. Ik zou nu bijna schrijven dat deze maandag wel heel bijzonder is maar ik besef net op tijd dat het donderdag is, ik leer het ook nooit.








Vanochtend vroeg uit de veren, ik verruil het warme donsdekbed voor een warme douche en wacht tot de kinderen wakker worden, of tot ik ze wakker moet maken, wat vaker het geval is. Terwijl ik mijn blote billen gezicht voorzie van een make-upje en hoop dat het er bij daglicht net zo goed uit zal zien als bij het beperkte ochtendlicht hoor ik al snel Annabel, ze opent de deur van haar slaapkamer en ik wacht tot ze beneden is. Ik hoor boven nog een deur opengaan en weet dat ze Pepijn zijn kamer insluipt om vervolgens lekker bij hem in bed te kruipen, wederom voel ik een traantje opkomen terwijl mijn hart overloopt, er is niet zoveel voor nodig. Ik blijf even in de hal staan om te luisteren naar het zachte gefluister van broer en zus, wat lijkt het me toch heerlijk om dat te mogen ervaren, wat is het toch heerlijk dat mijn kinderen dat met elkaar ervaren (naast het gekibbel en geruzie).  

Annabel en ik lopen graag, ik heb zo'n hekel aan dat stomme fietsen, ik weet het, weer iets waarin ik verschil van de meesten, ik ben een echte Nederlandse (fietsen zul je) en ik snap ook echt dat je op twee wielen sneller bent dan twee benen maar ik vind er geen bal aan. Ik stap of in de auto, of ik loop. Of ik fiets omdat Pepijn net zo'n hekel heeft aan lopen als ik aan fietsen en hij mij kennelijk heeft weten om te praten. Soms verkies ik fietsen met Pepijn boven lopen met een zeurende Pepijn, dan moet hij fietsen met een zeurende moeder aan zijn zijde, dat zal hem leren. Afijn, ik dwaal af, wij wandelden vanochtend saampjes naar school, de peuterspeelzaal, een leuk loopje, net genoeg om het warm te krijgen, kort genoeg om niet veel te laat te komen. Te laat komen kan niet, daar doen ze hier niet aan (vind ik fantastisch), nog een fijn verschil met onze vorige woonplaats waar alles op de minuut aankwam (waarom?) en je inderdaad sneller in de stress schoot als het 's ochtends allemaal niet zo snel ging. Gek genoeg ben je nooit heel laat als je niet te laat kunt komen, laat het los en het gaat vanzelf, zoiets. 







Nu deze winterwereld zo mooi is besluit ik mijn camera op te halen en ga ik een blokje om, de straat uit, de hoek om en je loopt zo langs het water over het bruggetje, zonder water is er tenslotte geen bruggetje nodig en water hebben we genoeg, hier in Friesland. Nu ben ik ook niet zo van het watergebeuren, ik hou van het bos, toch ben ik wel weer van de bruggetjes, met name witte bruggetjes, al is deze behoorlijk groen uitgeslagen. Het geeft zoveel gezelligheid aan de omgeving. In het voorjaar staan wij op de brug met brood op zak, vanochtend liep ik met lege handen langs de eenden die het juist nu zo kunnen gebruiken. Gaan we regelen, alleen nu even niet. Ik neem nooit mijn camera mee, ik laat me nu nergens door afleiden en loop door, ik leg het tafereel nog wel even vast omdat het echt een onderdeel is van ons buitenleven. Ik zeg gedag, ze kwaken terug (dat laatste niet hoor, klinkt alleen zo leuk) en ik loop verder in deze mistige bubbel terwijl de wereld eromheen verdwenen is. 
















Nog meer water, water, water. Het Nannewiid ligt vlak achter ons huis, in de zomer spelen de kinderen hier in het water, op het strandje en de speelplaats. Ideaal, zo om de hoek. Met je luchtbedje onder je arm, handdoek om je nek en zwembroek of badpak aan zo uit huis stappen om iets verderop het water in te lopen. Niet dat ik dat vaak doe, zoals ik al zei, ik ben niet zo van het water, ik hou ook niet zo van de zomer dus ik vertoef het liefst zoveel mogelijk in huis of onze tuin terwijl Anne-Roel en de kinderen het strand onveilig maken, ijs eten en daar vervolgens heel voorspelbaar foto's van naar mij appen. Ik hou van het Nannewiid zoals het nu is, moederziel alleen, in de mist, grauw en grijs, prachtig. Kun je het je voorstellen, je wordt wakker in je houten chalet en de wereld om je heen ziet er zo uit. Ik zou er zo een traantje om laten. 


Aan de andere kant van de weg, wegen hebben wij hier in het Hoge Noorden ook, twee oude heren naast elkaar, in gesprek, vast over het weer. Bewegingloos staan ze rechtop en turen de wijde witte wereld in, oftewel het niks. Ik kan me voorstellen dat het fijn is dat de omgeving af en toe verandert, dat je uitzicht niet eeuwig hetzelfde is als je altijd op een plek moet blijven. Er valt echt niks anders te zien dan mist, ik vind het zo mooi om te zien, natuurlijk weet ik dat het twee stalen doeltjes zijn, levenloos, zielloos, toch vind ik het fijn dat het er twee zijn, samen, zij aan zij. Ik zeg niet gedag, dat gaat me te ver, eenden zijn levende dieren, de doeltjes zijn dingen, daar trek ik de grens. Mochten mede dorpsbewoners dit lezen, vanaf nu kijk je vast met andere ogen naar de doeltjes, hahaha.. 

















Op de terugweg, het is echt maar een klein rondje, besluit ik langs het water te lopen, alweer water, ander water. Aan mijn rechterkant de moestuintjes, achter het hek waar ik makkelijk overheen kan klimmen, zoals ik vroeger zo vaak deed. Ik klom over hekken, in bomen, ik zat overal in, op of onder, durfde alles wat ik dan ook deed, ik vraag me af wanneer de hoogtevrees is ontstaan. Wat is het toch jammer dat we over zoveel nadenken en zoveel meer gevaar zien naarmate we ouder worden, ik zou best wel weer eens in een boom willen klimmen, wel graag met vangnet eronder. Ik klim natuurlijk niet over het hek, uit goed fatsoen (ook al zo jammer) en ik loop verder over wat Anne-Roel het schelpenpaadje noemt, waar hij elke ochtend vroeg en elke avond na het avondeten fietst of loopt met onze honden. Ik deed dit een keer en liep pardoes zomaar bijna het water in, je ziet werkelijk niks als het donker is en er nergens een lichtje brandt. hij kent de weg, ik niet, ik loop mijn poezelige neus achteraan, ook als die naar de waterkant wijst. 








Even voel ik me Alice in wonderland als ik over het schelpenpaadje loop, helaas geen wit konijn, geen Mad Hatter (dat zou ik zo grandioos geweldig vinden) maar alleen mijn hoogblonde persoontje met mijn camera in de hand, door een poort van wit, bomen vol takken met een laagje vorst, overal wit, gekraak onder mijn voeten, een druppel aan mijn neus en mijn steile haren gekruld wat ik nooit voor elkaar krijg als ik het wil en spontaan gebeurt wanneer ik me in deze weersomstandigheden buiten begeef. Ik voel dat enkel mijn wollen trui en poncho niet de beste kledingkeuze waren, ik hou niet van jassen (ik weet het, de lijst is lang) ik wil me graag vrij voelen en een jas zit dat in de weg, ik bedank mezelf, fijn dat ik wel aan mijn handschoenen heb gedacht. Aan het einde van het schelpenpad weer het begin, het witte bruggetje, zo gaat dat als je een rondje loopt.











Dit keer besluit ik achterom te lopen, langs de speelplaats achter ons huis. Toevallig met een gele schommel en glijbaan, past helemaal in het plaatje. Op de achtergrond zie je ons huis, fijn dat ik het lelijke badlaken voor Annabel haar raam heb laten hangen, zij slaapt alleen in het pikkedonker en ik heb nog geen tijd gehad om iets beters te bedenken. Haar donkerhouten jaloezieën alleen zijn niet genoeg om alle daglicht tegen te gaan en wij vinden het wel zo lekker dat ze uitslaapt, puur uit eigenbelang. De foto is zonder badlaken mooier maar waarschijnlijk was het toch niemand opgevallen als ik gewoon mijn mond erover had gehouden. Het is heerlijk dat er zoveel speelruimte voor de kinderen is rond ons huis, nu moeten ze nog via de steeg een paar huizen verderop, zodra we het genoeg vertrouwen kunnen we een deur in de schutting maken zodat Annabel lekker in en uit kan lopen. Pepijn speelt hier zelden, hij heeft zijn horizon inmiddels flink verbreed. 













Nooit eerder viel het me op, pas bij het maken van de foto hierboven zie ik dat het wit met blauwe schuurtje in onze tuin gedeeltelijk helemaal niet wit met blauw is maar bruin met rood, de achterkant is hier te zien onder de boom. Ik maakte deze foto om te laten zien hoe gigantisch de boom in onze tuin eigenlijk is, de boom wiens takken ons kersthuis versierde, de boom met zomer's aan zijn takken de hangstoel, ik heb daar zo'n mooi filmpje van wat ik zo zou delen als ik er niet als een barbapapa uit zou zien in die witte hangstoel van geknoopt touw, daar kun je echt niet charmant in zitten. De boom waaronder wij heerlijk in de schaduw genieten van fluitende vogels. De boom met helemaal bovenin het eksternest, een paar etages lager twee tortelduifjes, altijd vol mussen, meesjes en merels. De boom waar zovelen van zeggen dat ze die er als eerste uit zouden halen, mensen die het in mijn ogen nooit zullen snappen, mensen met keurig aangelegde tuinen waar vaak maar weinig leven te vinden is, mensen die gelukkig niets te zeggen hebben over onze boom, de boom blijft. Hij kan wel een flinke snoeibeurt gebruiken, volgend jaar groeit hij zo de serre in, maar hij blijft. 














Thuis. In de serre, met rondom de tuin met de grote boom. Daarachter de speelplaats, het schelpenpaadje, de moestuinen, een grote witte zwaan naast een tractor, twee stalen doelen, chalets, water, veel water, het nannewiid en heel veel weiland. Ik kan er niets aan doen, ik heb nog elke dag het gevoel dat ik op vakantie ben zodra ik een stap over de drempel zet, naar buiten. Ik geniet ontzettend van deze omgeving, ook al ben ik veel binnen, bewerk ik foto's, schrijf ik veel te lange stukken zoals deze, heel veel stukken die ik nooit publiceer. Waar ik naast alle onbenulligheden zoals het huishouden wat naar mijn mening veel te veel van mijn tijd opslokt terwijl ik het minimale doe zoveel mogelijk tijd doorbreng met mijn kinderen. En heerlijke echtgenoot, laat ik hem vooral niet vergeten, daar zorgt hij zelf overigens wel voor. We hebben het fijn, heel fijn, de drukte laten we graag voor wat het is, drukte, wij houden van het ontspannen leven waarin we genoeg tijd hebben om volop te genieten van wat anderen zo vaak niet meer zien.  Het simpele, niet te moeilijk, heerlijk. 










15 opmerkingen:

  1. Je foto´s zijn prachtig, op 1 of andere manier springt voor mij die van de zwaan er met kop en schouders boven uit....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk dat je dat even laat weten.. Dat is ook mijn favoriet! Ik denk vanwege de rare combinatie van die zwaan op een stukje land en daarnaast een tractor.. Het klopt niet en juist dat vind ik zo mooi..

      Verwijderen
  2. Wat maak je toch prachtige beelden.......Doe je dit zo buiten los uit de hand......? Ha en heb je nog tips voor het maken van zulke mooie beelden ;)

    Fijne avond

    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je! Ik doe dat zo buiten los uit de hand.. Mijn enige tip is gewoon veel doen, verschillende standjes op je camera uitproberen en zo uitvogelen wat je het fijnst en mooi vindt. Ik kan je helaas echt niet meer vertellen, ik pruts maar wat zonder dat ik weet wat ik doe en dit is het resultaat. Ik zou wel meer willen leren maar daar heb ik nu geen tijd voor.. Liefs!

      Verwijderen
  3. *zucht* ik wil spontaan verhuizen naar Friesland 😍

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahaha, het is niet allemaal zoals op de foto hoor.. Misschien een troost ;-)

      Verwijderen
  4. *zucht* ik wil spontaan verhuizen naar Friesland 😍

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Prachtige foto's! Ik kom net thuis van een fijne wandeling in de buurt. Heerlijk! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Prachtige foto's! Ik kom net thuis van een fijne wandeling in de buurt. Heerlijk! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het was weer een super stuk, heb genoten !!
    Lieve groet,
    Stella

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi.... echt heel mooi! Wat geniet ik toch altijd van je blog Susanne x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat fijn om te lezen, lief dat je dat laat weten, dank je!

      Verwijderen
  9. Oooh, wat een fijne foto's! Met een 'mem' uit Friesland voel ik me toch altijd verbonden met het noorden...

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!