woensdag 20 januari 2016

★ "I trust you"






Terwijl ik in de hal op de trap zit, wachtende op Pepijn die elk moment thuis kan komen van school, probeer ik mijn tranen in te houden, slechts een paar traantjes, veel is het niet. Ik kan er niks aan doen, het kan om van alles zijn, geluk, verdriet, frustratie, pijn (logisch), ergernis, opwinding, alles. Vandaag gelukkig dat eerste, geluk. En daar is alleen een beetje sneeuw voor nodig..













Op de trap, in de gang, de gang die ik maar niet gezellig kan krijgen, tussen sloffen, schoenen, snowboots en regenlaarzen, het kan tenslotte elke dag zomaar ander weer zijn met iets anders aan je voeten. Jassen, mutsen en sjaals die eigenlijk aan de kapstok horen te hangen maar waar ik me dan net weer niet genoeg druk over kan maken om het voor elkaar te krijgen, veel te veel jassen ook. Ik kijk naar buiten terwijl dikke sneeuwvlokken naar beneden fladderen (omhoog wordt lastig). Ik kijk en geniet en als ik zo volop geniet verschijnt al heel snel een traantje, mijn emoties zijn zo verweven met mijn lijf, alles doet mee zodra ik iets voel, soms lastig, nu vind ik het wel prima.





Ons achterom, de deur naar de tuin, 
nog geen enkele voetstap in de verse witte sneeuw




Het schuurtje in de tuin, met daarvoor alles wat tijdens 
de laatste storm is ingestort en niet langer rechtop kon blijven staan




Ik wacht, wacht en wacht, geen Pepijn, wel een merel in de boom, een volhouder, hij trekt zich niets aan van de sneeuw. Met een gerust hart weet ik dat Pepijn volop geniet, in de sneeuw, hij mag van mij later thuiskomen als hij na school nog even wil spelen op het schoolplein. Deze vrijheid heeft hij zelf verdient door vanaf de start van het schooljaar elke dag netjes op tijd thuis te komen, op die paar keer na dat er een klasgenootje meeliep die graag de regels aan zijn laars lapt (zou ik ook doen). We spreken elke ochtend af of hij iemand mee mag nemen om te spelen, of bij iemand kan gaan spelen, in zijn rugzak visitekaartjes met daarop mijn telefoonnummer. Een van de voordelen van het verhuizen van stad naar dorp, van de drukte naar de rust, hij mag en kan alle kanten op, hij is zoveel meer gewend.





Eventjes de glazen deur open, een witte vloer,
binnen en buiten met zijn reflectie in de glanzende kast










Een stukje tuin naast de serre, met een droevig kijkende pot
en een zomers olijfboompje, te laat om naar binnen te halen,
op de achtergrond de aanbouw waar wij onze werkkamer van maakte




Het is niet alleen maar leuk, wat vaak het geval is als iets anders is, men snapt het niet zo, de meesten niet althans. Pepijn komt verontwaardigd thuis, lichtelijk beledigd en gekwetst. "Juf zei dat ik naar huis moest gaan". "Ze zei dat jij anders ongerust zou zijn". Juf heeft het beste met hem voor, en met mij. "Juf kent onze regels niet, Pepijn", ik vertel dat hij zich altijd heel goed houdt aan de afspraken die wij samen maken, ik vertel hoe trots ik op hem ben dat hij dat zo goed doet en leg uit dat het niets met hem te maken heeft dat juf hem zegt dat hij naar huis moet gaan, het is lief van juf dat zij zo begaan is met ons. Een beetje verdrietig zegt hij "Maar ze geloven mij nooit als ik iets zeg". Ik vertel hem dat onze afspraken best bijzonder zijn, wij doen alles nou eenmaal net even anders, we trekken ons niets aan van hoe het volgens anderen hoort te zijn, wij doen het zoals wij denken dat het voor ons het beste werkt, dat kan voor een ander heel raar zijn. Zes jaar oud, groep drie, het is geen gewoonte dat je dan al alleen naar school mag en weer terug. "Het doet er niet toe wie je gelooft, het doet er niet doe wat ze er van vinden, het gaat erom dat wij, papa en ik, alle vertrouwen in jou hebben, de rest is niet belangrijk", ik droog zijn tranen en knuffel hem zoals ik zo vaak mogelijk doe. Hij doet het zo goed, jammer dat anderen dat zo vaak in de weg zitten.





Dit was alles, een sneeupop hoofd. Daarna had Pepijn er geen zin meer in





Voor mij een cadeautje, de dagelijkse stress waar zoveel naar verwijzen is mij onbekend, ik zorg altijd dat ik vroeg opsta, zo vroeg dat ik alle tijd heb en rustig aan kan doen. Stond ik voorheen elke ochtend rond zes uur onder de douche, tegenwoordig doe ik dit enkel en alleen op de maandag- en donderdagochtend, de ochtenden dat Annabel naar de peuterspeelzaal gaat, al neemt Anne-Roel dit op zich zodra hij kan, dan komt het weleens voor dat ik een hele week niet vroeg opsta, dan gaat de wekker op elke doordeweekse dag om half acht en stap ik dan pas uit bed. Ik maak Pepijn zijn ontbijt, pak zijn fruit, schenk drinken in zijn bekers en smeer zijn brood voor school, fatsoeneer zijn haar, wacht tot hij op zijn step staat, zoen, knuffel en zwaai hem gedag, doe de voordeur weer dicht en dat was het. Ik kan vervolgens zomaar tot twaalf uur in pyjama rondlopen, samen met Annabel, tot het alweer tijd is voor haar (steeds korter wordende) middagslaap. Het kan nu nog, over een half jaar sta ik weer elke werkdag rond zes uur onder de douche en een paar uur later op het schoolplein.










4 opmerkingen:

  1. Wat heb je dit weer mooi geschreven Susanne! En prachtige foto's. Ook al hou ik totaal niet van de winter, de plaatjes zijn altijd prachtig!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Ik ben gelukkig gek op alle seizoenen, minst op de zomer, ze hebben allemaal hun charme. De sneeuw is helaas steeds meer een uitzondering waardoor we het misschien juist nog leuker zijn gaan vinden, ik heb flink spierpijn van het trekken van de slee met daarop Pepijn en Annabel.. maar dat is het waard. Liefs!

      Verwijderen
  2. Wat een mooi blog, ik heb ervan genoten...........xxDiny

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!