woensdag 6 januari 2016

★ The first week of a new year, 2016 -Ice ice baby





Ons kleine stukje wereld ligt verborgen onder een laag ijs. Natuurlijk ontdekten wij dit pas nadat Pepijn dinsdagochtend de oprit afgleed, zo de auto in, in zijn dikke winterjas, zijn snowboots aan zijn voeten (schaatsen waren meer geschikt geweest) en zijn schooltas in de hand. Buurman snelde naar buiten om ons mede te delen dat school dicht was. Mijn telefoon lag nog netjes naast mijn bed, waar we met zijn drietjes die ochtend nog even tegen elkaar aan kropen, terwijl een van ons viertjes buiten tijdens het uitlaten van onze honden tig keer onderuit gleed (ik was het niet, de kinderen ook niet), we zeiden tegen elkaar hoe jammer het was dat we niet lekker konden blijven liggen, de hele dag, onder het warme dekbed. Twee weken lang de mogelijkheid gehad en de kans niet benut, het ligt natuurlijk pas echt lekker in het grote warme bed terwijl het buiten vriest en je weet dat je moet opstaan om naar school te gaan.





 Een cadeautje van Pepijn, voor mij, in de lente plukt hij bloemen, 
deze winter zag hij de dikke laag ijs op de bladeren en gaf me dit, 
wat is de natuur toch prachtig, wat is er veel moois te zien




Ik maakte snel foto's, ondertussen begon het al te smelten




Hoe fijn de kerstdagen ook waren, alle dagen eromheen in de twee weken durende kerstvakantie waren om snel weer te vergeten, wat ik dan ook doe. Niets zo uitputtend als twee kinderen die elkaar steeds in de haren vliegen zonder te weten waarom, vaak iets onbenulligs, waar we na de nodige bemiddelingen wel weer een beetje om kunnen lachen om daarna weer in de volgende ruzie te belanden. Ik laat ze ook weleens lekker aan hun lot over, mogen ze het zelf uitvechten terwijl ik mijn oren verzoek alle geluiden buiten te sluiten, waar ik inmiddels best goed in ben. Het zijn mijn zaken vaak ook niet. Oudejaarsdag was er nog de opwinding, oliebollen! Wat hebben we daar naar uitgekeken, het hoort er tenslotte een beetje bij, helaas waren onze bollen niet van het niveau als wij gewend zijn, ze waren gewoon vies, toch aten we ze op, met wat extra poedersuiker om het wat smaak te geven, er valt tenslotte nergens op oudejaarsavond nog een oliebol te kopen en we moeten er weer een heel jaar op wachten tot het weer kan, eten zullen we.





Toen ze zei dat ze zou helpen met de was




Goede voornemens en terugblikken vlogen ons weer om de oren, ik schitterde zoals gewoonlijk in afwezigheid, het is aan mij niet besteed, waarom terugkijken als dat achter je ligt, waarom vooruit kijken als je niet weet wat voor je ligt, het is wel een mooie gelegenheid om je oude blogberichten weer onder de aandacht te brengen maar daar zal ik dan wel weer te lui voor zijn. Daarbij zegt oud en nieuw me niet zoveel, behalve in mijn interieur waarin dat prima samengaat, misschien is dat de reden, ik zie graag oud en nieuw naast elkaar, niet na elkaar. Mijn jaar verloopt niet volgens een kalenderjaar maar volgens een schoolagenda, zodra de zomervakantie begint is het jaar voorbij, zodra school begint is er een nieuwe start van het jaar, ik denk dat veel juffen en meesters dit gevoel herkennen. Ik heb ook helemaal geen tijd gehad stil te staan bij het einde van het jaar, ik was druk met ruziënde kinderen, wat zij vol energie de volgende dag, pardon, het volgende jaar vrolijk voortzette, kan ons het schelen, we doen gewoon wederom ons ding. 

Na die twee pittige weken heb ik geen energie meer over, als wij afgelopen zaterdag op visite zijn bij mijn ouders en daar een hapje eten zit ik al snel rechtop in de fauteuil te snurken, zeer charmant met wijd open mond en mijn hoofd in een rare hoek scheef naar achteren. Op deze tweede dag van het jaar konden we het toch niet laten, na mijn dutje waartegen ik de strijd verloor, stappen we met zijn tweetjes in de auto, Annabel blijft lekker spelen bij mijn ouders, Pepijn is uit logeren bij mijn schoonouders. Ik laat me meenemen naar een pand in de binnenstad, het soort pand waar wij zo van houden, oud en sfeervol, met alle bijbehorende authentieke details, met trappetjes van en naar verschillende ruimtes, eigenlijk waar wij beide van dromen. Middenin het centrum, we kijken om ons heen en proeven de sfeer, zelfs in de kou met miezerige motregen, ik met een vintage bontmuts op mijn hoofd en sjaal om mijn nek van mijn moeder, zonder jas, met gelukkig wel mijn dikke wollen vest, met naast mij mijn heerlijke man die mij verteld dat ik beneden een praktijkruimte kan inrichten, toch leuk om ook wat aanloop te hebben, kan ik alles doen wat ik altijd al wilde. We lopen terug naar de auto, mijmeren nog wat over het leven in de binnenstad, mij niet onbekend, zeggen nog eens dat de rente weer gezakt is en bedenken wat de overwaarde van ons huidige huis zoal zal zijn. 




Soms ging het goed...




 En soms kon ik ze wel achter het behang plakken





Dromen, plannen maken, nieuwe ideeën vormen, fijne bezigheden waarbij je de balans opmaakt en kijkt naar wat je hebt bereikt en wat je nog zou willen bereiken. Zou ik geen kinderen hebben nam ik direct die sprong in het diepe, ging ik ervoor zonder aarzeling, ik ben altijd wel in voor een nieuw avontuur, hoezeer ik ook opkijk tegen het verhuizen zelf, dat zal nooit mijn hobby worden, sterker nog, daar heb ik een behoorlijke afkeer voor. Ik heb kinderen, voor hen is er niets fijner dan wonen in de omgeving waar we nu wonen, de vrijheid, de natuur, de rust waar we zo van genieten is echt een cadeautje voor ze, voor mij is er niets fijner dan mijn kinderen genietend van de vrijheid die ze hier mogen ervaren, het is echt een groot verschil met onze vorige woonplaats, de stad, het leven in een klein dorp is minder gehaast, de drukte gaat aan ons voorbij, die kunnen we opzoeken wanneer we willen en dat blijkt verrassend weinig het geval te zijn.

Ijsvrij, al twee dagen ,ik heb het nooit gehad, ik kan me slechts een enkele keer sneeuwvrij herinneren maar daar blijft het bij. De opwinding, lekker buitenspelen en thuiskomen met rode neus en dito wangen, vol energie, heerlijk. Pepijn heeft deze onverwachte vrije tijd goed benut, al kan hij nogal eens mopperen dat het nog leuker had kunnen zijn, hij is niet zo snel tevreden, dat is ook wel wat logisch als je altijd van die hoge verwachtingen hebt, we hadden er graag een flinke bult sneeuw bij gehad. Annabel in haar skipak, blij en trots, datzelfde skipak waar wij haar vorig jaar in hesen waarna zij languit, met armen slaand en benen schoppend op de grond gilde "Doe uit! Doe uit!", er kan veel veranderen in een jaar maar niets zoveel als dat kleine prachtige meisje van ons. Ze genoot op de slee van haar sterke papa die niet een keer onderuit ging en haar snel voorttrok over de spekgladde wegen, een rondje en snel weer naar huis, tijd voor haar middagdut, van de koude ijzige wereld naar haar warme zachte bed.






8 opmerkingen:

  1. Kinderen is altijd hollen of stilstaan. Ze leven heerlijk in het NU ook al is dat voor hun mama niet altijd even prettig. Geen wonder dat je als mama soms even Oostindisch doof wordt en het de kinderen lekker even zelf laat uitzoeken. Dan kun je weer genieten op een rustiger en gezelliger moment.
    IJsvrij: heerlijk! Dat gun ik iedereen af en toe. Even een soort spijbelen en je leven laten leiden door de natuur.
    Een stuk beter dan de regen en de grauwe wereld die ik nu om me meemaak op dit moment. Rotweer waarin de gewone dagelijkse dingen gewoon door moeten gaan en je je niet lekker in huis kunt terugtrekken.

    Groetjes, Margaret

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi Susanne, vooral dat sculptuur van Pepijn. Wat bijzonder dat hij daar oog voor heeft en wat goed dat je snel foto's nam. Zo bizar dat hier in Brabant niks aan de hand was! Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind dat zo leuk aan hem, daar geniet ik zo ontzettend veel van.. Ja, grappig hè, zomaar drie dagen ijsvrij vanuit het niets, vrijdag ineens weer weg en hadden we volop zon. Rare week, maar wel lekker 😉 Liefs!

      Verwijderen
  3. Prachtig. Zowel qua beeld als qua tekst.

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!