vrijdag 30 oktober 2015

★ Our normal..

Een normale dag in huize Otter


Ik ben er weer, althans, ik ga gewoon een poging doen en de boel weer oppakken, ook al heb ik voor mijn gevoel niets te vertellen, in elk geval niets spannend. Ik loop nu al tijden rond met het idee te stoppen met mijn blog. Ik schreef zelfs al mijn allerlaatste blogbericht, op een avond, zomaar ineens. De volgende dag een mail met de vraag naar foto's, voor iets leuks wat er nog aan zit te komen, vergeten, toch nog maar even doorgaan tot dit leuks uitkomt.

Ik hoor dat mijn foto's worden gebruikt, misbruikt, iemand vindt het nodig mijn foto te gebruiken voor eigen gewin, zonder bronvermelding, aan mijn vraag de foto te verwijderen wordt geen gehoor gegeven, wanneer talloze reactie's volgen waarin ik bijval krijg, plus fijne complimenten, wordt de betreffende foto alsmede andere foto's van mijn hand, die zij in het verleden ook al eens gebruikte, verwijderd. Ik kan toch eigenlijk niet stoppen als ik zoveel fijne reacties mag ontvangen, naast de vele complimenten, daarbij kan ik het allemaal wel vreselijk saai vinden, dit simpele leven van mij, een ander kan dat natuurlijk heel leuk vinden om te volgen.


Pannenkoeken wanneer we geen zin hebben om te koken



Het enige toonbare stukje van de werk-/studioruimte 



Ik ben wel een beetje klaar met de wijzende vingertjes, ik kan overigens de kritiek dat het allemaal te perfect overkomt niet als belediging opvatten, dit is hoe het is, geen lelijke foto's of onvolkomenheden op mijn blog. Het is ter inspiratie, bergen was, vlekken in de bank, talloze voetstappen op de witte voer en speelgoed overal, het is er echt wel, wij zijn net normale mensen, maar dan met mooie foto's die de fijne dingen in ons leven benadrukken en uitlichten, zoals wij zijn, het mooie krijgt onze volledige aandacht, de rest vergeten we snel weer. In de ogen van een ander alleen maar rozengeur, wij hebben nog steeds verdrietige momenten en missen dierbaren die onze grootste fans waren, fijne mensen bij wie wij ons op ons gemak voelden en onze verhalen kwijt konden van wie wij afscheid moesten nemen. Wij besloten elkaars grootste fan te worden en praten meer met elkaar, het mooie wat voortkomt uit het verdrietige.


Annabel in gesprek met één van de honden en een stukje Pepijn



Het perfecte leven bestaat niet, er zijn altijd hobbels in de weg, strubbelingen, verdrietige gebeurtenissen en tegenslagen. Toch heb ik geen vervelend leven, er is niets wat ik niet aan kan, alles gaat tenslotte weer voorbij, na regen de zonneschijn en gelukkig in mijn geval momenteel weinig regen en zelfs tijdens de regen nog genoeg zonneschijn. Daar doe ik dan ook mijn best voor. Het helpt dat je jezelf de moeite waard vindt geluk te mogen ervaren, geen genoegen nemen met minder als je weet dat je meer verdient. Om mij heen talloze ontevreden mensen, vaak de mensen met de meeste kritiek, waarom zou het je tenslotte iets kunnen schelen wat de ander doet of hoe een ander iets doet als je tevreden bent. Mijn tip is dan ook daar iets aan te doen, pak aan waar je ontevreden over bent, doe je ding zoals je het altijd graag hebt willen doen, doe iets, dan kun je prima naar de mooie plaatjes van het 'perfecte leven' van een ander kijken, misschien zelfs blij zijn voor een ander.



Nog meer normaal..



Ik lees overal over de druk van de maatschappij, te hoge verwachtingen, het zoeken naar balans, het lijkt alsof er weinig leuks is in het leven, we hebben het druk, druk, druk en bijna niemand schijnt hiervan te genieten. Het is misschien voor veel niet leuk om te horen maar je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk. Ik word een beetje moe als ik weer eens lees dat het moederschap zo tegenvalt omdat de roze wol ontbreekt en blijkt dat het gewoon flink aanpoten is en er enorm veel van je verwacht wordt. Ik snap het, ik ben het er ook best een beetje mee eens, ik vind alleen wel dat je er zelf voor hebt gezorgd dat je te hoge verwachtingen had. Als je teveel verwacht kan het uiteindelijk alleen maar tegenvallen. Misschien was het beter geweest geen verwachtingen te hebben, gewoon te beleven en te ervaren en zien hoe het zich allemaal ontwikkeld en gaandeweg je draai te vinden. En hou op jezelf te vergelijken met anderen, geen mens is hetzelfde, geen kind is hetzelfde, geen leven is hetzelfde, we zijn allemaal anders en doen alles anders.

Nog nooit was mindfullness zo populair, we willen zo graag maar het lukt maar niet. We geven daar de maatschappij de schuld van, anderen. Jij bent ook de maatschappij, ik ook. Je hoeft je niets aan te trekken van je omgeving, je hoeft niet te vergelijken met een ander, daar kies je voor. Ik doe het niet, is mijn keuze. Ik hoor zo vaak dat ik makkelijk praten heb, ik kan dat ook alleen maar beamen, het is alleen niet zo dat dit vanzelf gaat, daar doe ik mijn best voor. Dat kan jij ook, het is verrassend eenvoudig je niks van een ander aan te trekken als je eenmaal weet wat er te winnen valt. Geen druk te moeten voldoen aan een ideaal, je hebt je eigen ideaal, dat van een ander is niet beter of slechter, gewoon anders, jij hoeft daar niet aan te voldoen. Je bezighouden met jezelf, je eigen leven zonder te kijken naar de rest is een besluit, daarna moet je het doen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan maar zeker haalbaar.



De dag dat Annabel een boekenwinkel was



Poef, bijzettafeltjes, niets staat op zijn plek


Verveling, hoort er ook bij



Inmiddels wonen wij hier alweer een jaar, schrikbarend hoe snel een jaar voorbij vliegt, het gaat zo vreselijk snel, vooral duidelijk te zien aan de kinderen. Er zijn dan ook best wat veranderingen, een ander leven, zo voelt het. Kleine baby Bella gaat twee ochtenden naar de peuterspeelzaal, Pepijn besloot dat hij prima alleen naar school kan en weer terug naar huis. Zelfstandig, een leven buiten dit huis, verder verwijderd van moeders vleugels, allebei een eigen pad, hun eigen weg vinden in deze rare wereld, zonder mij. Het voelt vreemd, onwennig, het is spannend en er zijn nieuwe zorgen, loslaten, het blijft een dingetje, ik ben er nooit klaar voor en zodra ik eraan gewend ben is het alweer tijd het volgende los te laten. Ik geef mezelf de ruimte hier aan te wennen en mijn eigen weg ook weer wat te vinden, nu ik steeds een beetje minder nodig ben en mijn rol kleiner wordt, anders. Tijd voor mezelf, toen ik er zo naar verlangde was het er niet, nu het er is weet ik ineens niet hoe ik dit invulling moet geven. Ik leer nog iedere dag.







7 opmerkingen:

  1. Hi Susanne,
    Wat weet je de dingen toch weer goed te benoemen, sluit mij helemaal bij jou aan !
    Ik blijf hopen dat je niet tot het besluit komt om toch te stoppen met je blog......zou het echt vreselijk missen! Een blog hoeft voor mij helemaal niet spectaculair te zijn met iedere keer weer nieuwe items die je gekocht hebt of reizen die je maakt, ik geniet enorm van hoe jullie je leven leiden.....de heerlijk gewone dingen van alle dag en het zien opgroeien van jullie kroost. Nee, ik zie jullie niet als het perfecte gezin want dat bestaat inderdaad niet en wees er maar blij om, want anders klopt er iets niet ! Blijf lekker doorgaan met wie en wat je bent, en pleassssssssse laat de mensen die jouw blog wél waarderen er nog lang van meegenieten !!!!!!!!!!!!!!!
    Wens jou alvast een gezellig weekend toe en lieve groet,
    Stella

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hi Suzanne,
    Ik vind jouw blog ook leuk om te lezen. Juist die combinatie van mooie beelden in combinatie van jouw gedachtengang en kijk op zaken vind ik interessant en inspirerend ♡. En wat maakt dat je twijfelt over of doorgaan of stoppen? Is een tussenweg misschien ook haalbaar? Je zou ook een blogpost kunnen maken wanneer jij daar zin en tijd voor hebt, over een onderwerp wat jij wilt delen?
    Fijne dag!
    Nathalie

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heb je dit weer mooi verwoord Susanne! Ik zou het erg jammer vinden als je toch besluit te stoppen met je blog. Ik geniet volop van je verhalen en foto's. En heerlijk toch om te zien dat je een heel normaal leven hebt. Maar doe vooral waar jij je goed bij voelt. Zelf blog ik gewoon wanneer ik er zin in heb. Soms is dit gewoon structureel om de dag (de artikelen plan ik vaak op mijn vrije ochtend in). Soms heb ik een aantal dagen geen zin en/of inspiratie. Ook prima. Ik wens je alvast een goed weekend! Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je bezighouden met jezelf, je eigen leven zonder te kijken naar de rest is een besluit, daarna moet je het doen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan maar zeker haalbaar.

    Wij zijn momenteel in een situatie beland waarbij ik woensdag voor mezelf (en daarbij ook voor mijn gezin) besloten heb dit te gaan doen... Ik heb in een brief geschreven waarom zodat mijn man en schoonouders weten waarom ik deze beslissing heb genomen... Omdat ik niet aan het ideaal beeld van een ander kan voldoen en daarbij mijn eigen gezin niet op de eerste plaats komt maar de tweede... zo hoort en wil ik het niet.... Hun leven is niet mijn leven en ik heb ze ook niet in deze situatie gebracht dus waarom zou ik mijn eigen gezin en geluk opzij moeten zetten omdat dat zij alle aandacht nodig hebben? Dat zou de tweede keer zijn dat ik dat toelaat maar ik heb van de eerste keer veel geleerd en laat het dus niet meer gebeuren... En NEE niet stoppen aub, er worden mensen heel blij van jou blog met zoveel mooie foto's en herkenbare woorden (IK) het maakt toch niks uit dat je niet elke week/elke maand blogt... Dat maakt het des te leuker als er weer een berichtje van je is... Fijn weekend X

    BeantwoordenVerwijderen
  5. herkenbaar... ook ik heb ladingen kritiek en bagger over me heen gekregen... en inderdaad ben ook ik tot de conclusie gekomen dat dat veelal van ontevreden en jaloerse mensen afkomt... Je hebt het goed verwoord en het zal je vast opluchten het van je af te schrijven... Ik neem die moeite niet eens meer... De mogelijkheid tot reageren op mijn blog staat al enige tijd uitgeschakeld en dat bevalt me prima.
    Het gebruiken van mijn foto's, kopiëren van mijn ideeën en dat alles zonder bronvermelding is mij helaas ook bekend. Ook daarover heb ik besloten me niet meer druk te maken. Ik zet zelfs geen logo oid meer in mijn foto's... Ik laat het allemaal maar aan Karma over... en wat zal die het druk hebben ;-)

    Leef je leven, doe je ding en geniet van je dierbaren en je gezondheid. Dat is toch waar het uiteindelijk om gaat in de korte tijd dat we hier maar mogen zijn...

    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel herkenbaar, ik zou het ook zo kunnen schrijven. Het lijkt wel of iedereen het tegenwoordig druk heeft en moe is. Maar ook ik ben van mening dat heel veel gewoon eigen schuld is. Neem het leven zoals het komt en wees niet verbaasd als er tegenslagen zijn. Die horen bij een normaal leven. Toch, die valkuilen van het 'moeten' van tegenwoordig... Ik ben zo blij dat ik God ken, van Hem leer ik zien wat echt belangrijk is.
    Groetjes,
    Barbara

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hoi Susanne
    Ik kom je blog net voor het eerst tegen en ben echt onder de indruk, wat een práchtfoto's maak jij! Ik hoop dan ook dat he door blijft gaan :)! Groet Stephanie

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!