donderdag 21 mei 2015

★ Toen en nu..


Styling & fotografie: ©FRIVOLE


Verandering
Wij verhuisden op een zaterdag, er bleek een rit minder voor nodig dan vooraf gedacht. Mijn buren had ik nog niet gedag gezegd. Ik bleef en kwam ook niet meer terug, bang dat het de heimwee zou aanwakkeren en ik me hier nooit thuis zou voelen. Tot ik onlangs op een vrijdag naar mijn vorige woonplaats moest om een lading handgemaakt moois van een lief talent op te halen. Kon ik mooi de post ophalen die nog was bezorgd op ons oude adres en mijn lieve vorige buurvrouw knuffelen. Je draai vinden in een nieuw huis, nieuw dorp en nieuwe omgeving heeft meer tijd nodig dan ik vooraf dacht. Eigenlijk vond ik er niks aan. Ik zat daarmee nogal in de knoop, je zegt nu eenmaal niet dat je er geen bal aan vindt als je nieuwe buren vragen hoe het je bevalt in hun mooie dorp.
Het is vreemd hoe je in je hoofd dingen idealiseert terwijl je denkt aan je vorige huis, buurt en woonplaats. Ik stond in 'ons' huis met zijn nieuwe bewoners, hun inrichting, net geplaatste openslaande deuren naar de tuin en ik vroeg me af waar de rest was. Openslaande deuren, ook ooit ons plan, nooit gedaan. Ik dacht aan onze serre en de grote glazen deur die wij zodra de zon schijnt open schuiven, de heerlijke lichte serre die net zo groot is als de woonkamer daar. Ik keek naar het door mij geprezen hoge plafond en ineens leken die paar extra centimeters niks, ik zag de afgesloten keuken en vroeg me af hoe het in mijn hoofd allemaal zoveel groter had geleken. Ik keek in de betegelde tuin met rondom houten schuttingen en baksteen van alle aangrenzende en omliggende huizen en dacht aan al het groen in onze tuin, de minstens 15m hoge boom met bovenin een eksternest, liefdeskoppel tortelduif dat iets daaronder een paar keer per dag plaatsneemt en alle merels, mussen, kool- en pimpelmeesjes die ons de hele dag toe fluiten.










Thuis
Die rit naar huis was de allereerste waarbij ik echt blij was naar huis te gaan, de drukte van de stad achter me te laten en mijn fijne huis binnen te stappen. Het was voor het eerst dat ik mijn huis zag zoals anderen die hier al eens binnenstapte, ruim, licht. Wat hebben we veel gedaan om het eigen te maken en wat is het precies dat geworden, eigen. Ons huis, ons dorp. Het vorige huis was ons eerste koophuis, wij begonnen met zijn tweeën en een kat, gevolgd door twee honden en twee kinderen. Wij waren er gelukkig, soms ook even niet en woonden er met veel plezier. De kinderen waren baby's, leerden er lopen en hadden er hun eerste kamer. Pepijn ging voor het eerst naar school en speelde volop met zijn vriendjes in de straat. De kinderkamers zijn vastgelegd door Tom en verschenen in het mini woonboek, waarmee hij ons het mooiste cadeau ter herinnering aan dat huis gaf. Ik vond mijn weg in de wereld om te kunnen doen wat ik wil. Het begin van Frivole. Allemaal in dat huis. Het waren zeven fijne jaren, met veel woonplezier. Mijn gevoel lag in dat huis, ik was alleen vergeten het mee te nemen..











Offline
Het leven is best wel fijn. Ik leef meer in het hier en nu en niet in het hier, foto maken, foto delen op social media en nu. Natuurlijk zie ik de grote voordelen van de online wereld, het is hier leuk vertoeven. Nu en dan. Eigenlijk is het best geestig allemaal. Massaal delen we alles wat we maar willen wanneer me waar willen en vinden natuurlijk dat wat wij delen heel leuk is, op zijn minst het bekijken waard en eigenlijk ook best tig likes verdient. Dat een beetje mooie foto maken een kunst is bewijzen de vele foto's van gerechten die eruitzien alsof het net uit je maag komt in plaats van er nog in te moeten. De één deelt alleen de mooie momenten, plaatst alleen iets als ze zich in een hangmat, op een boot, aan de rand van een privézwembad of tussen de olifanten begeven, liefst mét glas champagne in minstens één hand. Er zijn er die alles delen van hun kinderen, tegenover degenen die angstvallig zo weinig mogelijk delen van hun kind omdat het gevolg dat nu eenmaal niet waardeert terwijl zijzelf het liefst vaker iets plaatsen*. Men deelt ook graag iets over het weer, regenachtig is altijd vies en zonnig is altijd fijn. Naast persoonlijke kwesties delen heel veel mensen het liefst ook nog informatieve stukjes waarvan zij denken dat ze waar zijn, in veel gevallen blijkt dit een hoax, want navraag of onderzoek doen is zo 1900. Er zijn er die heel begaan zijn met vermiste kinderen, zij blijven delen, zelfs al is het kind in kwestie al weken thuis. De meesten willen hun leven er online zo mooi mogelijk uit laten zien, er zijn uitzonderingen die graag alleen hun gal spuwen. Een enkeling lijkt alcoholist, zij plaatst vrijwel alleen de wijn-momenten (ik heb nog geen man kunnen ontdekken die hetzelfde deed). We hebben allemaal onze voorkeuren, er zijn verschillen en soms ook overeenkomsten.
* In plaats van kinderen kunt u ook katten invullen.









Online
De reacties op het laatste blogbericht met mijn overpeinzingen en twijfels heb ik een paar keer opnieuw gelezen, zo ook de mailberichten. Wat fijn, al die lieve woorden. Het niet lekker in mijn vel zitten, een onaf huis vol onuitgepakte dozen en het chaotische wat een leven als zelfstandige met zich meebrengt botste. Ik houd van dat chaotische, niet wetende wat de week zal brengen, nieuwe aanbiedingen, opdrachten, soms ook helemaal niks. De ene dag in mijn verfkloffie een wand schilderen of behangen, de andere dag styling en foto's maken, een dag in de tuin hangen met de kinderen of in de auto stappen om op bezoek te gaan, af en toe helpen op school. Een beetje met de wind meewaaien, nu en dan de storm trotseren en bijkomen in de luwte. Er is geen routine, er zijn geen vaste dagen of werktijden. Dat laatste ervaar ik als een luxe wanneer ik lekker in mijn fel zit met energie voor tien, de vrijheid die het met zich meebrengt is zo fijn. Maar er zijn valkuilen, Teveel tegelijk willen omdat je denkt dat er straks ineens niets meer zal zijn, of iets voor je uitschuiven omdat je denkt straks meer tijd te hebben, geen pauze nemen en niet aan jezelf denken, even tussendoor dingen doen omdat je toch thuis bent, in mijn geval Annabel thuis houden omdat het schuldgevoel te groot is haar naar de opvang te doen omdat ik voornamelijk vanuit huis werk. Alle lieve adviezen waren fijn om te lezen, het mooie van de online wereld, misschien wel het mooiste. Ik weet het allemaal wel, toch is iets weten niet hetzelfde als dit ook voelen. Een lieve vriendin die laatst op bezoek was zei dat ze me ineens snapte. Zij zit momenteel zonder werk, op zoek naar nieuw, zwanger van de tweede. Haar dochtertje ging altijd al naar de opvang toen zij nog werkte, omdat zij straks ook weer zal werken en het voor het ritme het beste is blijft E. die ene dag in de week op de opvang. De afgelopen keer was de eerste keer dat vriendin F. thuis was terwijl E. haar vaste dagje op de opvang verbleef. Ook al had F. genoeg te doen, wetende dat E. gewoon op haar vertrouwde plekje was voor die dag in de week, toch had zij er ditmaal een ander gevoel bij en onderdrukte zij de drang om E. op te halen. Soms moet je even in de schoenen van de ander staan om het gevoel van de ander te begrijpen.


Laatste
Nog één jaar, plus enkele maanden en Annabel gaat naar school. Iedere dag, vijf dagen in de week. Ik weet zeker dat ik dan met weemoed terugdenk aan deze tijd. Na deze zomervakantie zal ze twee ochtenden naar de peuterspeelzaal gaan. Het zal haar goed doen een paar uur in de week met kinderen van haar eigen leeftijd te spelen, te ontdekken en alvast een beetje de routine van school te proeven. Ze is er aan toe, al zal ze me vast niet willen loslaten en zullen er tranen vloeien, ze is zo anders dan Pepijn. Hij liep naar binnen en ging spelen zonder ook maar naar ons te zwaaien. Het is goed zo, ik wacht af en geniet nog even van deze tijd. De bijzondere tijd die je nooit meer terug krijgt, zij is de laatste. Zo klein als ze is, de snelheid waarmee ze zich ontwikkeld tot een schoolgaand kind. De tijd die dan vrijkomt voor alles waar ik mee bezig wil, om me te ontwikkelen en mijn dromen waar te maken. Groots en meeslepend, wie weet. Voor nu klein en simpel. Ik blog verder..











20 opmerkingen:

  1. Hoi Susan, heel verhaal weer, wat knap toch altijd van je. Het fijne van jouw verhaal is dat ik er veel herkenning uithaal, al zijn mijn kids wat groter en heb ik dat niet meer. Het thuis zijn verhaal en de ene keer enorm genieten en de andere keer helemaal niet tevreden zijn met je leven, je tijd indelen, niet moet alles kan.... Soms breekt mij dat ook op hoor. Misschien moet je het maar even op z'n beloop laten, uiteindelijk komt er wel weer wat anders op je pad (zeggen ze tegen mij ook) pfff denk ik dan, het zal! maar het is echt zo. Fijn dat je door gaat met bloggen! Fijne dag! X

    Stephanie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik las op het blog van Prentje de tekst 'alles is leuk en kut tegelijk', ik kan mij daar wel in vinden, het is nooit alleen maar leuk.. Ik heb in elk geval wel weer de energie om zoveel mogelijk het leuke te benutten en de rest wat te negeren. Hoop dat ik dat lekker lang kan vasthouden.. Doe je mee? Liefs!

      Verwijderen
  2. Hi Susan,'
    Mooi verhaal ......enne verder ben ik heeeeeeeeeel blij dat je toch doorgaat met bloggen ;) !!!!!
    Lieve groet, doe rustig aan en geniet van de zon
    Stella

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaaaa, ik ga lekker verder, wat leuk dat je daar blij mee bent, erg fijn om te lezen. Liefs!

      Verwijderen
  3. Hoi Susan, ik reageer eigenlijk nooit op een blog omdat ik het niet zo mooi onder woorden kan brengen als jij. Maar op deze blog kon ik het toch niet laten. Wat een mooi en herkenbaar verhaal. Ik ben wel ontzettend blij dat je doorgaat met bloggen. Ik miste het al. Ik word altijd zo vrolijk en blij van jouw foto's .
    En de vrijheid die hebt om je eigen tijd in te delen, geniet daarvan. Ik ervaar het ook als een luxe en mijn kinderen ook. Ook nu ze wat groter zijn.

    Groet Ellemiek

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nou, volgens mij breng je dat prima onder woorden, wat fijn dat je toch reageert. Voor mij is dat het leukste, de lieve en enthousiaste reacties lezen en zo een beeld te krijgen van wie mijn blog zoal volgen.. Liefs!

      Verwijderen
  4. Hoi Susan ...wat een heerlijke post...fijn dat je toch blijft....geniet can je huis gezin en een heerlijk weekend....liefs Ria...x!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je! Wat lief! Ook een heel fijn weekend terug, liefs!

      Verwijderen
  5. hey Susan,

    Oh zo herkenbaar, maar het blijft aan je trekken, zo'n blog. Zoals hier al vaker gezegd is, doe lekker rustig aan en geniet van de momenten met je kindjes. Ik blijf je volgen!

    tut Wimke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Echt! En ik heb zoveel plannen en ideeën, teveel. Kom je een keer koffie doen? Liefs!

      Verwijderen
  6. Joepie denk ik als ik een blog van frivole voorbij zie komen, nog blijer als ik je verhaal lees en helemaal top dat je doorgaat ! Ik vind je goed in het schrijven van je gedachtes. Ook herkenbaar. Fijn dat je nu wel meer het nieuwe huis kan waarderen. Ik kan gelukkig weer mee genieten...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dit soort reacties zijn een hele goede reden om lekker door te gaan, ik word daar zo blij van.. Dank je! Liefs!

      Verwijderen
  7. jippie, mijn inspiratiebron is weer alive!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aaaah! Fijnste reactie die ik meedenken kan, wat heerlijk! Liefs!

      Verwijderen
  8. Wat heb je dit mooi geschreven! Wel erg fijn dat je door gaat met bloggen. Ik miste je mooie foto's wel hoor maar doe waar jij je goed bij voelt. Lekker rustig aan en genieten van je gezinnetje en goed om jezelf denken. Ik blijf je volgen hoor! x liefs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel, voor de lieve woorden, complimentjes en het blijven volgen.. Fijne Pinksterdagen!

      Verwijderen
  9. :-)) een grote glimlach toen ik je weer tegen kwam op FB... lieve Suus... Zo fijn om je weer te "zien" en je mooie post te mogen lezen! Een post vol herkenning... zo mooi verwoord! Geniet lekker van alle vrijheden die er zijn... x

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je! Ik ga ook zeker meer genieten, dat vergeet ik nogal eens in de drukte.. Liefs!

      Verwijderen
  10. Lieve Susanne, had het helemaal gemist je vorige berichten. Maar ook ik ben blij dat je weer blogt, jouw blog is heerlijk om te lezen, je foto's prachtig en je stijl uniek. Ik herken het ook, soms ben je met zoveel dingen tegelijk bezig, dat er niets echt af komt of af lijkt te komen. Ik denk het laatste vooral, het druk hebben met van alles blijft in je hoofd zitten en daardoor heb je het gevoel dat je helemaal niets meer gedaan krijgt. En het echte leven is zo mooi, met al zijn onvolkomenheden! Dat is het allerbelangrijkste. Zolang jij en je liefdes maar gelukkig zijn, de rest lijkt soms heel wat, maar is maar bijzaak. Zo zie ik het. Blijf doen waar je blij van wordt, dan zul je nooit spijt hebben van je beslissingen. Zo, genoeg gepreekt, ik wens je veel liefde en geluk. Dikke kus!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De rest lijkt inderdaad soms heel wat, ik heb nogal de neiging dingen veel belangrijker te maken dan ze zijn.. Preek er gerust op los, heel fijn om te lezen van iemand die het heel goed snapt. Liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!