vrijdag 13 maart 2015

★ This crazy little family.. And me




Ineens leek het me leuk om aan het einde van de week de afgelopen week met je door te nemen. Al kon ik dan weer niet wachten tot het einde van de week en besloot het nu al te doen. Zoals wij hier als gezin aan het einde van de dag doen als we gezamenlijk gezellig fijn met zijn viertjes rustig aan tafel zitten, klaar voor het avondeten, wat we allemaal zonder zeuren en klagen verorberen waarna ik drie keer krijg te horen hoe lekker ik toch kan koken en hoezeer ze dat waarderen. "Heerlijk, mama!". Ondertussen nemen we de dag door, wat hebben we zoal gedaan, lachen om elkaars verhaaltjes en zingen liedjes..
Nee. Zo gaat het niet bij ons.





Anne-Roel is niet vaak op tijd thuis om met ons mee te eten. Pepijn begint al vanaf het moment dat ik de eerste benodigdheden voor de voorbereiding van het eten bij elkaar sprokkel. "Wat eten we?", waarna ik altijd iets noem wat hij heel vies vindt zodat hij uiteindelijk minder teleurgesteld zal zijn als hij ontdekt wat we daadwerkelijk eten. Ik lieg en bedrieg wat bij elkaar, mijn zelfbedachte opvoedmethode die je zeker nooit in een pedagogisch verantwoord boekje terug zult vinden maar hier thuis best effectief blijkt te zijn. Zo zeg ik bijvoorbeeld elk weekend wanneer Pepijn tot laat wil opblijven omdat hij de volgende dag niet naar school hoeft om half 8 dat het al 9 uur is (wordt steeds lastiger, hij kan al wat klokkijken). Pepijn lust niets, vindt hij. Hij at altijd alles tot een bepaalde leeftijd en flink ook. Spijtig genoeg ben ik niet het type moeder dat alles zorgvuldig vastlegt zodat ik nu paraat heb wanneer dat precies was, dat weet ik niet meer. Het was gewoon ineens anders. Alle soorten groenten van welke vorm in elke kleur met wat voor smaak dan ook, het ging er altijd lekker in. In Pepijn, want daar hebben we het nu over. Een lekkere smulpaap en net zoals zijn moeder, eentje waarbij het duidelijke toonde wanneer hij weer een weekje iets teveel had gesmuld. Ik weet dat die aanleg er is, bij hem. Niet bij Annabel, zij eet meer dan twee volwassenen bij elkaar en blijft maar een mug (ben je een hele stomme moeder als je daar een pietsje jaloers op bent?).

Er is geen avond hetzelfde, we hebben geen vast ritueel. Behalve dat ik elke keer vlak voor het avondeten duidelijk maak welke woorden Pepijn niet mag gebruiken. Zodra Pepijn namelijk zegt dat het eten vies is, duwt Annabel haar bord van zich af, zegt hardop "Vies!" en zal dat eten niet meer aanraken, laat staan er nog een hap van nemen. Ook mag hij het woord 'toetje' niet laten vallen voor zij haar avondeten op heeft, ook dan duwt ze pardoes haar bord voor zich uit en zegt hardop "Toetje!" en het avondeten blijft weer staan. Ja, zo eenvoudig is het allemaal niet, het gezinsleven van de Ottertjes. Eigenlijk heb ik het liefst dat Pepijn vanaf het moment dat het avondeten opstaat, tot we het op hebben zijn mond houdt en niet praat. Iedereen die Pepijn kent weet dat hij met geen mogelijkheid zijn mond kan houden, dat praat de hele dag door, de-hele-dag. Iedere avond hoop ik maar dat hij de juiste dingen zegt, of vooral, de verkeerde dingen niet zegt.






Deze week was een klein beetje een nieuw begin. Ik weet niet of het lente gevoel ineens opborrelde, de fluitende vogeltjes een bepaalde uitwerking op mij hadden of ik vond het gewoon tijd voor iets nieuws. Ik laat mij altijd leiden door de omstandigheden, wat meestal werkt. Ik zie hoe de dag begint, wat er in de loop van de dag ontstaat en waai wat in dat windje mee. Alleen was ik de laatste tijden zo ontevreden. Ik genoot niet meer van de kleine dingen waar ik juist wel zo van ben. Ik liep te klagen, zeuren, zeveren. Ik merk dat er iets gebeurt wanneer ik teveel in contact sta met anderen die op een bepaalde manier in het leven staan. Ik ga met ze mee doen. Ineens klaag ik over het vieze weer. In mijn ogen bestaat er geen 'vies' weer, het weer is het weer, daar heb je geen invloed op, je kunt er niets aan veranderen en het trekt zich nergens iets van aan. Je kunt opstaan met een pokkehumeur omdat het regent, het zo'n grijze dag is en te koud, of je kunt blij opstaan omdat het je werkelijk geen ruk kan schelen wat voor weer het wordt vandaag. En ja, ook ik word nat als ik door de regen fiets en ook ik heb het koud bij lage temperaturen. Ik wil er alleen niet over zeuren en denk onderweg aan het moment dat ik binnenstap in mijn warme huis of de warme school waar ik lekker bij kan komen.

Ik sta om zes uur op, zodat ik lekker rustig aan de dag kan beginnen, ik wil me niet haasten. De kinderen worden wakker wanneer ze willen, of ik maak Pepijn wakker omdat hij op tijd op school moet zijn. Hij eet zijn ontbijtje, drinkt wat en poetst zijn tanden, ik pak zijn tas. Als Annabel nog slaapt stap ik met Pepijn in de auto om hem snel op school af te zetten en weer terug naar huis te rijden, is ze wakker lopen we met zijn drieën naar school en Bella en ik samen weer naar huis (mijn fiets is gestolen, volgens Anne-Roel zet je de fiets namelijk niet op slot, hier in het dorp, dit was waarschijnlijk de laatste keer dat ik naar hem luister). Mijn mailbox loopt over, ik word een paar keer gebeld en besluit dat het wel even kan wachten. Ook al zitten er weer hele mooie kansen tussen, grote kansen voor Frivole. Ik kan niet alles en nu ben ik even gewoon mama...


Fotografie: ©FRIVOLE
Susanne Otter



 L♥VE

5 opmerkingen:

  1. Geweldig weer! Bij het eerste stuk dacht ik wat een ideaal gezinnetje! maar dat was dus de droom:-) Emily begint nu kieskeurig te worden at ook echt alles, maar schijnt nu in de fase te zitten dat ze haar eigen smaakt ontwikkelt. Ze duwt het gewoon weer haar mond uit als ze niet wilt of duwt mijn hand/lepel/bord weg, en als dat niet werkt zet ze me toch een keel op! Gelukkig is het een gezonde baby, dus als ze eens wat minder eet vind ik het prima (ik gooi alleen steeds meer weg en dat is toch wel jammer...) ze krijgt niks anders van me, eten wat de pot schaft;-)
    En heel herkenbaar dat je beïnvloed raakt door de energie van andere, heb ik ook! En het gaat zo geleidelijk voor je het weet zit je ook in die negatieve spiraal. Zodra je het herkent eruit stappen en andere mensen opzoeken, want het leven is leuk met alle uitdagingen die we op ons pad krijgen;-)Liefs! Trouwens nog een nieuwtje van het Broeren front, Emily wordt grote zus!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat leuk geschreven Susanne! En mooie foto's :) Het eerste wat de kinderen op de bso (waar ik 2 middagen werk) vaak vragen aan hun ouders ''wat eten we?'' Zo grappig om dit elke keer weer te horen ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk om te horen, Dita, dat andere kindjes dit dus ook hebben, wat geestig. Dan zal het wel zo horen, haha.. Fijn weekend!

      Verwijderen
  3. Leuke post!!
    Enora hoopt steevast iedere avond op spaghetti, helaas voor haar ;-)
    Het eten wat aan tafel niet op gegeten wordt, porbeer ik haar een half uurtje later tijdens het tv momentje te laten opeten...(lukt tot nu toe) dit zal beslist ook niet in de opvoedkundige boeken staan :-)

    Fijn weekend
    X Els

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik heb ook twee spaghetti fans, Els.. Ze zijn beide niet zo gek op aardappels. Alleen wil de één het liefst met vis, de ander juist weer niet en de lievelingsgroente van Annabel lust Pepijn dan weer niet.. Heel gedoe, haha. Extra groente erbij kan nooit kwaad en ze mogen van mij best wat aardappels of vlees laten staan maar de groente moet altijd op. Dat doen ze vaak wel.. En ze zijn gelukkig dol op fruit, dus ik doe ook weleens een fruit en brood dagje.. Ach, ik denk dat het allemaal niet zo volgens het boekje hoeft, komt vast wel goed met ze ;-) Liefs!

      Verwijderen

Love to hear from you!