donderdag 16 oktober 2014

★ It's just life..




















De drukte achter ons laten, ons nieuwe huis leren kennen, de omgeving verkennen, ons nieuwe ritme omarmen en bovenal.. genieten. Ik kijk er enorm naar uit, we zijn er zo aan toe. Dinsdag lag ik ziek op de bank met een zieke Pepijn aan mijn zijde, woensdag de hele dag een zieke Annabel in mijn armen. Alle gebeurtenissen van de afgelopen jaren, de achtbaan van emoties en een overvloed aan zorgen, het gebrek aan de oude vertrouwde vrije dagen als gezin, het thuisblijven in vakanties vanwege de zorg voor mijn schoonmoeder, de rompslomp omtrent de verkoop van dit huis en koop van het andere huis samen met de verbouwing en verhuizing begint zijn tol te eisen. De kinderen missen hun basis, hun routine, terwijl die juist nu zo belangrijk is. Annabel bij de oppas, de hele dag op stap, te laat in de middag naar bed, daardoor 's avonds tot laat in de avond wakker, allemaal niet bevorderlijk voor haar weerstand. Gisteren was ze zo ziek, koorts, buikpijn en o zo verdrietig. Anne-Roel die pas na tien uur in de avond thuis was nadat hij vlak voor thuiskomst in de auto, stilstaand voor het stoplicht, nog even van achteren werd aangereden door de dappere medeweggebruiker die er vervolgens snel vandoor ging.  Als moeder voel ik dat ik tekortschiet, met een zieke verdrietige Annabel op mijn armen heb ik bijna geen tijd voor Pepijn. Wanneer hij alleen naar boven vertrekt om in zijn eentje aan ons vaste avondritueel voor het slapengaan te beginnen, kan ik mijn tranen even niet binnen houden "Ik ga zelf wel naar bed, hoor, mama.. kan jij bij Annabel blijven". Ik kan niet uitleggen hoe trots ik ben op mijn vijfjarige grote zorgzame zoon, tegelijkertijd wijst hij me op datgene waar ik liever niet op word gewezen, mijn onkunde om op zulke momenten mijn beide kinderen de aandacht te geven die ze verdienen. Drie uur vannacht lag Annabel eindelijk te slapen, mijn biologische wekker laat me nooit later dan zes uur in de ochtend ontwaken, ik sta op en begin weer aan deze volgende drukke dag. Niet veel later volgt Anne-Roel, zijn nek en schouders doen pijn. Wij kijken in elkaars oververmoeide ogen en beginnen voluit te lachen.. Wat hebben we ons op de hals gehaald en waar zijn we aan begonnen. Nog heel even...

L♥VE



7 opmerkingen:

  1. Alles komt goed....uiteindelijk. Sterkte nog even!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja zoals al wordt gezegd. Alles komt goed! Nog even, succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hou vol...je kan het...!...wat een spanning brengt verhuizen met zich mee zeker in jullie situatie...liefs Ria...x!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftig...maar er komt een eind aan! En dan zal het het allemaal waard zijn ♥

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh meis,ik voel de verdriet in je verhaal,voel zo met je mee.
    Nog heel eventjes..tandjes op elkaar..
    Groetjes Chris

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Soms komt alles tegelijk.. Maar het komt vast goed allemaal. Houdt vol :) je hebt een prachtig gezin en die liefde ( die ik kan aflezen aan je blogs en heel goed zichtbaar is op je foto's ) zal je door deze rumoerige tijd helpen. Alles komt goed :). Liefs

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!