dinsdag 17 juni 2014

★ when everything happens at once































Gisteren was zo'n fijne dag.. Pepijn ging op schoolreis en vertrok in een hele grote bus vol kleine mini mensjes -zijn klasgenootjes- richting het Sprookjesbos in Zuidlaren. Ik zwaaide hem ditmaal niet uit, Annabel is een uitslaper, ik bleef thuis wachten tot zij wakker werd en Anne-Roel ging Pepijn uitzwaaien. Ik deed het vorig jaar, toen vloeiden er ook wat traantjes, het was tenslotte de eerste keer. Pepijn had nergens last van, hij vindt alles leuk. Voor mij als moeder is het zo fijn een zoon te hebben die alles enthousiast tegemoet gaat, mijn enkele traan was dan ook niet zozeer vanwege het feit dat hij op schoolreis ging maar omdat er soms van die momenten zijn waarop het ineens heel snel lijkt te gaan allemaal. Alsof ze in een nacht wat maanden vooruit hebben gespoeld en ik me zowaar in een heel andere fase begeef als daarvoor. Daar moet ik het dan maar mee doen, ik probeer het zo goed als ik kan bij te benen. Soms zou het heel fijn zijn als de tijd heel eventjes voor een korte periode stil zou staan. Het gaat me gewoon een beetje te snel. Zo ook nu. Gisteren ontving ik wederom een kijker in ons huis, ik ratelde wat info en leidde haar naar boven en weer naar beneden. Zodra zij vertrok en ik de deur dicht deed vond ik het wat overweldigend allemaal. Ik belde Anne-Roel, hij mocht weer thuis komen met Bella en onze honden. Het is nogal een gedoe, deze huizenkijkerij. Ons huis is nog nooit zo spik en span geweest gedurende een week. Het is nooit vies maar wel eigenlijk altijd een rommeltje. Voor de verkoop moet alles in orde zijn, de volle wasmanden verdwijnen snel in onze kleinste auto en gezinsleden en honden vertrekken met één van ons ouders in de grote auto. Het gaat verbazingwekkend vloeiend en vlotjes. En snel. De eerste kijker die ons huis voor de tweede maal wil bezichtigen heeft zich vandaag gemeld. Wij hebben nog geen ander huis, het lijkt alsof we denken dat we dit huis niet snel zullen verkopen en nog alle tijd van de wereld hebben. Zo gaat dat bij ons, snel, impulsief en altijd komt het goed. Spannend is het wel. Annabel en ik haalden Pepijn van school, even dachten we dat er niemand meer in de grote bus zat. Gelukkig vertelde Pepijn dat ze ons voor de gek hielden, ze zaten allemaal gewoon gebukt. Het voelt als nog maar kort geleden dat ik datzelfde grapje uithaalde.. We reden naar huis, mijn heerlijke kinderen speelden met elkaar, we aten wat, ik bracht ze naar bed en wachtte tot Anne-Roel thuis zou komen. Pepijn werd ziek, lag bij mij op de bank, zijn papa kwam thuis en droeg hem naar boven. Zij sliepen samen in ons grote bed, al was dat maar heel weinig, het was nogal een heen en weer gedoe naar de badkamer. Ik lag beneden op de bank en vond het idee van een logeerkamer in ons toekomstige huis ineens heel aantrekkelijk..


L♥VE





2 opmerkingen:

  1. Prachtige foto's weer! Kan me voorstellen dat je de tijd soms even stil wilt zetten, het gaat ook zo snel allemaal.. Succes met de "huizenkijkerij" en een fijn weekend alvast! Liefs Lisanne

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!