vrijdag 30 augustus 2013

#

Ik houd niet van boodschappen doen. Bij hoge uitzondering tref je me in de supermarkt. Het is er onoverzichtelijk, veel te hoge schappen met vaak heel veel van hetzelfde van een ander merk. Ik weet nooit waar iets ligt en raak al snel de weg kwijt waardoor ik me wat verloren voel en me voel als Alice in Wonderland die door het doolhof dwaalt maar dan in een wat minder sprookjesachtige ambiance. Ik koop veel overbodige maar heerlijke dingen die niet goed voor me zijn die ik vervolgens moet verorberen want van boodschappen doen krijg ik trek. Vanwege de broodafdeling waar het altijd zo lekker ruikt. Of ik koop teveel tijdschriften die met elkaar drie keer zo duur zijn dan de boodschappen waardoor ik bij de kassa de zenuwen krijg en me afvraag of mijn saldo wel toereikend zal zijn. Het lijkt me vreselijk gênant wanneer je de voornamelijk overbodige artikelen niet blijkt te kunnen betalen. Als ik met Anne-Roel ben vind ik het wel leuk -die twee keer per jaar-. Dan kan ik lekker wat achter hem aan lopen terwijl ik opsom wat ik allemaal wil hebben en hij dat voor mij bij elkaar sprokkelt.  _nee, niet die_dan kijk je zelf maar even_ach, doen we wel deze_  Afgelopen keer vroeg hij me een prei te pakken. Nu weet ik heel goed hoe alles er uit ziet, het duurt tijden voor ik het vind. Als ik het dan heb gevonden en ik het in onze winkelwagen wil deponeren maakt Anne-Roel het vreselijk ingewikkeld voor me door te zeggen dat ik de prei eerst nog moet afwegen. Afwegen? En zo tuur ik een tijdje naar een scherm en vraag me af waar de duidelijke knoppen toch zijn gebleven waar je vroeger op moest drukken, met name die fel gekleurde met daarop de tekst 'BON'. Waarop ik me afvraag waar de bon uit zal komen, nu loop ik flink op de zaken vooruit aangezien ik nog steeds het zoekplaatje met daarop de afbeelding van de prei niet heb gevonden. Ik kan geen gleufje ontdekken en richt me weer op de prei die nog steeds roerloos en gedwee voor me ligt. Zouden ze de prei chippen? Of een onzichtbare streepjescode laseren? Mijn heerlijke husband kan het niet laten de situatie nog wat ongemakkelijk voor me te maken door naast me te gaan staan en iets te luid te zeggen wat ik moet doen. Op een manier zoals je praat tegen een kind die niet al te snel van begrip is waar ik me op dat moment goed mee kan identificeren. Stapje voor stapje lukt het me dan eindelijk. Vraag me niet het nog een keer te doen want ik weet nu al niet meer hoe. En waarschijnlijk is het allemaal weer veranderd tegen de tijd dat ik toe ben aan mijn volgende boodschappenavontuur.  



L♥VE

woensdag 28 augustus 2013



De Frivole
Tuinkamer!





















Anne-Roel maakte een overkapping in de tuin. Vanwege mislukte projecten in het verleden was ik aanvankelijk zeer sceptisch en vond ik het daardoor reuze spannend maar al snel moest ik mijn wantrouwen laten varen omdat duidelijk werd dat hij zowaar wist waar hij mee bezig was. Het resultaat was boven verwachting. Omdat ik overkapping een stomme benaming vind heb ik besloten het te bestempelen als onze tuinkamer. We verfden de roodbruine bakstenen muren in zacht blauw/groen en willen het balkenplafond nog wit verven -en de vloer maar dat weet Anne-Roel nog niet, ik heb nog steeds niet het juiste moment gevonden hem dat te vertellen-. Onze tuinkamer behoeft nog enige aanpassingen op styling gebied maar vanwege het mooie weer was ik liever lui dan moe en besloot ik te gaan genieten van de koelte die bleef hangen in de tuinkamer tijdens loei-warme dagen. 















Ik kocht een uitklapbare tafel bij de kringloop, ingeklapt meer dan genoeg ruimte voor ons viertjes, uitgeklapt kan de visite er ook nog bij. Op de tafel ligt een kanten gordijn van Ikea die dienst doet als tafelkleed met daarop een rond kanten kleed van de kringloop en af en toe leg ik er een fuchsia tafelloper met witte broderie afbeelding van PIP Studio op. Bloemen staan vreselijk gezellig maar leveren een hoop troep op als Annabel haar kans schoon ziet en met haar grijpgrage handjes een ruk geeft aan de tafelkleden. Dat was van zeer korte duur en dus werden de bloemen verruilt voor een massief houten kandelaar die kan vallen zonder troep te veroorzaken en te breken -hoop ik-. Wel zo makkelijk. 




















Ik gebruik zomers veel krukjes en dienbladen in de tuin. Als broodplank gebruik ik ook wel een gewone plank waar ik hartjes uitzaagde. Net even anders en erg handig. Onder de tafel ligt een plastic kleed, ideaal. Ik heb nog een ander kleed, zwart wit, waarmee ik een ander sfeertje wilde creëren maar dat is er nog niet van gekomen. Ik krijg ik in mijn eentje de zware tafel niet van zijn plek. De twee meter lange witte bank stond voor ons huis in de voortuin. We verfden de bank jaren geleden wit en sindsdien heeft hij een lekkere verweerde look gekregen. Als extra zitplaatsen gebruik ik de Frivole krukken die ik maakte van oude stoelen door de rugleuning te verwijderen en ze te voorzien van een gestoffeerde zitting met gehaakte hoes. 












Styling & Fotografie: FRIVOLE




L♥VE



donderdag 22 augustus 2013



Annabel was
jarig.. Haar eerste
verjaardag!
(17-06)


Kommy maakte haar
vejaardagsoutfit (op maat).
Een topje en een rokje.
Prachtig gemaakt.







































Het duurde niet lang voordat ze alles uit had, het topje trok ze steeds over haar hoofd en aan het rokje bleef ze net zo lang trekken tot het op haar enkels hing. Ze heeft het nog geen vol uur gedragen. En dus beperk ik het maar tot rompers en leggings, ook wel weer makkelijk en vooral heel goedkoop. Ze probeert wel steeds het strikje er af te krijgen door het tussen haar vier tanden te klemmen en vervolgens heel hard te trekken.
Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze voor het eerst bij me lag -duurt altijd even na een keizersnede- en ik Anne-Roel vroeg -grapje natuurlijk- of hij haar niet even uit het oog was verloren en er op de afdeling een ander baby'tje lag dat meer op ons leek. Terwijl ik haar donkere haartjes en donker roze teint bewonderde lag ze tevreden te slapen op mijn borst. Iets waar ze nu de rust niet meer voor kan vinden, slapen doet ze uitsluitend in haar bed. Als ze wakker is valt er zoveel te ontdekken. Ze heeft geen tijd voor dat eeuwige geknuffel van haar ouders en broer en duwt ons dan ook regelmatig hardhandig van zich af. Pittig ding. Niets is veilig in huis, zo scheurde ze al een stuk behang van haar muur, leegde ze een pak hagelslag op de keukenvloer -filmpje kun je zien op instagram- en eet ze het liefst de hele dag toiletpapier. Terwijl ze steeds meer op haar broer is gaan lijken qua uiterlijk is ze wat karakter betreft een heel ander kind. Het vergt een totaal andere aanpak. Waar een zachtaardig 'doe maar niet' genoeg was voor Pepijn om direct te staken wat hij van plan was zal dat bij Annabel alleen maar zorgen voor een grotere uitdaging en zal ze haar nieuwsgierigheid niet weten te bedwingen. Bij haar werkt enkel en alleen de kunst van het afleiden, zodra ik merk dat ze iets wil gaan doen waar ik niet zo heel blij van word -of niet heel veilig is- zorg ik dat ik iets verzin waar we beide blij van worden. Een hele dagtaak, ik hoef me niet te vervelen. Pepijn krijgt er ook al handigheid in, Annabel wil nog weleens een auto afpakken -of treinbaan demonteren- waarna hij het weer van haar afpakt waarna Annabel het op een huilen zet en Pepijn mij weer roept: 'mama, ze huilt!'. Sinds ik duidelijk maakte dat hij haar het beste eerst iets kan geven waar ze wel mee mag spelen zodat ze vast en zeker de auto loslaat waar hij mee speelde komen de huilbuien nog sporadisch voor. 'Het duurt zo wel heel lang, mama, maar het werkt wel!'. En zo is het.. 


L♥VE