donderdag 22 augustus 2013



Annabel was
jarig.. Haar eerste
verjaardag!
(17-06)


Kommy maakte haar
vejaardagsoutfit (op maat).
Een topje en een rokje.
Prachtig gemaakt.







































Het duurde niet lang voordat ze alles uit had, het topje trok ze steeds over haar hoofd en aan het rokje bleef ze net zo lang trekken tot het op haar enkels hing. Ze heeft het nog geen vol uur gedragen. En dus beperk ik het maar tot rompers en leggings, ook wel weer makkelijk en vooral heel goedkoop. Ze probeert wel steeds het strikje er af te krijgen door het tussen haar vier tanden te klemmen en vervolgens heel hard te trekken.
Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze voor het eerst bij me lag -duurt altijd even na een keizersnede- en ik Anne-Roel vroeg -grapje natuurlijk- of hij haar niet even uit het oog was verloren en er op de afdeling een ander baby'tje lag dat meer op ons leek. Terwijl ik haar donkere haartjes en donker roze teint bewonderde lag ze tevreden te slapen op mijn borst. Iets waar ze nu de rust niet meer voor kan vinden, slapen doet ze uitsluitend in haar bed. Als ze wakker is valt er zoveel te ontdekken. Ze heeft geen tijd voor dat eeuwige geknuffel van haar ouders en broer en duwt ons dan ook regelmatig hardhandig van zich af. Pittig ding. Niets is veilig in huis, zo scheurde ze al een stuk behang van haar muur, leegde ze een pak hagelslag op de keukenvloer -filmpje kun je zien op instagram- en eet ze het liefst de hele dag toiletpapier. Terwijl ze steeds meer op haar broer is gaan lijken qua uiterlijk is ze wat karakter betreft een heel ander kind. Het vergt een totaal andere aanpak. Waar een zachtaardig 'doe maar niet' genoeg was voor Pepijn om direct te staken wat hij van plan was zal dat bij Annabel alleen maar zorgen voor een grotere uitdaging en zal ze haar nieuwsgierigheid niet weten te bedwingen. Bij haar werkt enkel en alleen de kunst van het afleiden, zodra ik merk dat ze iets wil gaan doen waar ik niet zo heel blij van word -of niet heel veilig is- zorg ik dat ik iets verzin waar we beide blij van worden. Een hele dagtaak, ik hoef me niet te vervelen. Pepijn krijgt er ook al handigheid in, Annabel wil nog weleens een auto afpakken -of treinbaan demonteren- waarna hij het weer van haar afpakt waarna Annabel het op een huilen zet en Pepijn mij weer roept: 'mama, ze huilt!'. Sinds ik duidelijk maakte dat hij haar het beste eerst iets kan geven waar ze wel mee mag spelen zodat ze vast en zeker de auto loslaat waar hij mee speelde komen de huilbuien nog sporadisch voor. 'Het duurt zo wel heel lang, mama, maar het werkt wel!'. En zo is het.. 


L♥VE



6 opmerkingen:

  1. Wat een ontzettend mooi meisje!!
    IK had de foto's op FB al voorbij zien komen.
    Kan me voorstellen dat je er een dagtaak aan hebt, zoveel willen ze ontdekken. Enora wordt 1 in oktober...Hier thuis is ook niks meer veilig :-)
    En als ze iets niet mag, wordt er ook gehuild!

    Fijne dag
    X Els

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een heerlijk lief meisje en je verhaal is zo herkenbaar. Ik lees het met weemoed. Zelf heb ik ook een zoon en dochter, ze zijn nu 22 en 20. Nog steeds lief hoor maar soms heb ik heimwee naar de tijd dat ze klein en afhankelijk waren. Mijn advies: GENIETEN! De tijd gaat (te) snel.
    Groeten,
    Barry van Des Guirlandes

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi meisje heb je! Nou voor de foto wilde ze in ieder geval nog wel in deze prachtige kleertjes poseren:-) nog van harte gefeliciteerd! En bedankt voor je leuke reacties op mijn blog.. Liefs Lisanne

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Alsnog van harte en wat een mooie foto's maak jij toch! xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat ontzettend schattig ziet ze er uit... geweldig en inderdaad heel herkenbaar :-) alsnog gefeliciteerd!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooi meisje! Heerlijk verhaal. Met een glimlach gelezen! En nog gefeliciteerd!

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!