vrijdag 30 augustus 2013

#

Ik houd niet van boodschappen doen. Bij hoge uitzondering tref je me in de supermarkt. Het is er onoverzichtelijk, veel te hoge schappen met vaak heel veel van hetzelfde van een ander merk. Ik weet nooit waar iets ligt en raak al snel de weg kwijt waardoor ik me wat verloren voel en me voel als Alice in Wonderland die door het doolhof dwaalt maar dan in een wat minder sprookjesachtige ambiance. Ik koop veel overbodige maar heerlijke dingen die niet goed voor me zijn die ik vervolgens moet verorberen want van boodschappen doen krijg ik trek. Vanwege de broodafdeling waar het altijd zo lekker ruikt. Of ik koop teveel tijdschriften die met elkaar drie keer zo duur zijn dan de boodschappen waardoor ik bij de kassa de zenuwen krijg en me afvraag of mijn saldo wel toereikend zal zijn. Het lijkt me vreselijk gênant wanneer je de voornamelijk overbodige artikelen niet blijkt te kunnen betalen. Als ik met Anne-Roel ben vind ik het wel leuk -die twee keer per jaar-. Dan kan ik lekker wat achter hem aan lopen terwijl ik opsom wat ik allemaal wil hebben en hij dat voor mij bij elkaar sprokkelt.  _nee, niet die_dan kijk je zelf maar even_ach, doen we wel deze_  Afgelopen keer vroeg hij me een prei te pakken. Nu weet ik heel goed hoe alles er uit ziet, het duurt tijden voor ik het vind. Als ik het dan heb gevonden en ik het in onze winkelwagen wil deponeren maakt Anne-Roel het vreselijk ingewikkeld voor me door te zeggen dat ik de prei eerst nog moet afwegen. Afwegen? En zo tuur ik een tijdje naar een scherm en vraag me af waar de duidelijke knoppen toch zijn gebleven waar je vroeger op moest drukken, met name die fel gekleurde met daarop de tekst 'BON'. Waarop ik me afvraag waar de bon uit zal komen, nu loop ik flink op de zaken vooruit aangezien ik nog steeds het zoekplaatje met daarop de afbeelding van de prei niet heb gevonden. Ik kan geen gleufje ontdekken en richt me weer op de prei die nog steeds roerloos en gedwee voor me ligt. Zouden ze de prei chippen? Of een onzichtbare streepjescode laseren? Mijn heerlijke husband kan het niet laten de situatie nog wat ongemakkelijk voor me te maken door naast me te gaan staan en iets te luid te zeggen wat ik moet doen. Op een manier zoals je praat tegen een kind die niet al te snel van begrip is waar ik me op dat moment goed mee kan identificeren. Stapje voor stapje lukt het me dan eindelijk. Vraag me niet het nog een keer te doen want ik weet nu al niet meer hoe. En waarschijnlijk is het allemaal weer veranderd tegen de tijd dat ik toe ben aan mijn volgende boodschappenavontuur.  



L♥VE

9 opmerkingen:

  1. Hahahahahahahahahah (sorry;-))
    #iloveboodschappendoen

    X ties

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihihi!
    En hoe kom jij dan wel aan je boodschappen?
    Laat je ze bezorgen door Appie?

    Gr. Gerdine

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goh, wat heerlijk dat je hierin zo onkundig kunt zijn :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo ontzettend herkenbaar!! Haha, echt wij lijken op elkaar volgens mij :-) Ik kom ook vrijwel nooit in de supermarkt... Laat Bart alles halen in het weekend. En ik ben gelukkig creatief genoeg om altijd weer wat lekkers en gezonds op tafel te zetten, terwijl ik eigenlijk 'niets' in huis heb. Als ik maar niet naar drie vreselijke supermarkt hoef. Gelukkig heeft mijn vader een groententuin en is onze vriezer vaak redelijk gevuld.
    Ik durf ook echt geen statiegeldflessen in te leveren, ik weet niet waar dat moet in onze supermarkt en ook niet hoe ;-) gelukkig wegen ze hier het groente en fruit bij de kassa!! Hihi.
    Nou, enorm bedankt voor dit geweldige verhaal, heb het hardop gelezen... Zodat Bart weet dat er meer huisvrouwen zijn die een hekel hebben aan boodschappen doen! :-)

    Heel fijn weekend. Liefs Marieke

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, heel herkenbaar!

    Pff, ik ga liever niet mee....mee inderdaad...ook mijn man doet de boodschappen.
    Ik weet absoluut niet wat gangbare groenteprijzen zijn...en knik maar wat als de moeders bij school klagen ;)

    Ik weet altijd wel goed wat ik wil hebben, maar daar zijn boodschappenlijstjes dus ideaal voor ha! Als ik dan mee ga, alleen naar de Jumbo, en dan dwaal ik tussen de bloemen en cadeauartikelen of bekijk snel de woonbladen terwijl manlief, mét twee kinderen bij zich de wekelijkse spulletjes bij elkaar zoekt.

    Leuk om te lezen, je schrijfstijl maakt me aan het lachen! Zo ook je bericht over sponsors...:)

    Groetjes Freekje

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Geweldig stukje, mooi en hilarisch geschreven!
    Ik heb op zich geen hekel aan boodschappen doen, maar het vervolgens thuis weer opruimen in de koelkast/vriezer/kasten, vind ik dan weer helemaal niks.
    Lieve groet,
    Henny

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Haha! Ik moet zeggen dat ik daar 1,5 jaar geleden ook last van had. We waren toen net verhuisd en de eerste keren in de AH-XL die hier zit waren echt een speurtocht.. Nu weet ik gelukkig waar alles een beetje staat.. Toen ik dit las moest ik gelijk denken aan de "AH thuisbezorg service" hihi dan word het nog gratis bij je thuisbezorgd ook ;-) Fijne zondag! Liefs Lisanne

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Zo herkenbaar en zoo leuk lezen dat ik niet de enige ben ...
    Maar toch moeten we wekelijks terug :(

    Liefs Petra

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat heb jij een fijne schrijfstijl, zie het helemaal voor me. Ik ben fan!
    Enne, dank voor je prachtige reactie op mijn blog. Heb op mijn beurt weer gereageerd (ha, zo blijven we lekker bezig). X

    BeantwoordenVerwijderen

Love to hear from you!